I FZ 310/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 16 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 czerwca 2009 r., o sygn. akt I SA/Go 954/08 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 14 października 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiąca od czerwca do grudnia 2003 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Go 954/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę kasacyjną M.J., wniesioną od wyroku tegoż Sądu z dnia 17 lutego 2009 r. W motywach postanowienia Sąd wskazał, że skarżone orzeczenie Sądu z dnia 17 lutego 2009 r. wraz z uzasadnieniem zostało doręczone stronie skarżącej 3 kwietnia 2009 r. W dniu 4 maja 2009 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącego złożył skargę kasacyjną, w której zarzucił Sądowi naruszenie prawa procesowego i materialnego wskazując na konkretne przepisy informując jednocześnie, że uzasadnienie skargi kasacyjnej zostanie dołączone w najbliższym czasie. Sąd I instancji wskazując na brzmienie art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), który określa jakim wymogom formalnym winna odpowiadać skarga kasacyjna stanął na stanowisku, iż brak uzasadnienia podstaw kasacyjnych nie podlega sanacji i uniemożliwia rozpoznanie sprawy. W ocenie Sądu skarga kasacyjna, jako nie spełniająca wymagań wymienionych w art. 176 p.p.s.a. po wyrazie "oraz" była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu stosownie do art. 178 tej ustawy. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie argumentując, iż przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają co jest uzasadnieniem i jak powinno ono wyglądać. Zdaniem skarżącego oczywistym jest, że w początkowej fazie uzasadnienie może mieć formę szczątkową, a następnie zostać uzupełnione po terminie przewidzianym dla wniesienia skargi kasacyjnej. W ocenie strony skarżącej każdy tekst, który występuje po wskazaniu przepisów i rozwija (wyjaśnia) treść zarzutów stanowi jego uzasadnienie. Podkreślono, że skarga kasacyjna zawierała uzasadnienie, tyle że w formie szczątkowej, która miała zostać uzupełniona i rozwinięta w następnym piśmie, a Sąd za pomocą źle rozumianego formalizmu pozbawił skarżącego prawa do kontroli kasacyjnej wyroku, nie mając ku temu podstaw prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem odwoławczym, a wymagania formalne, jakim winna czynić zadość zostały wskazane w art. 176 p.p.s.a. Słusznie zaakcentował Sąd I instancji, iż w powołanym przepisie po wyrazie "oraz" wymienione zostały te wymagania konstrukcyjne, które charakterystyczne są właśnie dla tego środka prawnego, a niezachowanie któregokolwiek z nich skutkuje odrzuceniem skargi kasacyjnej. Owszem, brak konstrukcyjny (materialny) skargi kasacyjnej może być uzupełniony, ale tylko przez samą stronę wnoszącą skargę kasacyjną w terminie przewidzianym do wniesienia tego środka, nie zaś na wezwanie Sądu, jak ma to miejsce w przypadku braków formalnych pisma. W przypadku braków materialnych skargi kasacyjnej Sąd nie ma obowiązku, ani też kompetencji do wzywania o ich uzupełnienie i po upływie ustawowego terminu do wniesienia tego środka odrzuci go. Przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie stanowi bodaj najistotniejszy element skargi kasacyjnej, umożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia. Nie ma przy tym wątpliwości, iż czym innym jest samo przytoczenie podstaw kasacji poprzez wskazanie na konkretne przepisy, które w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone, a czym innym jest uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które winno stanowić szczegółowe ich rozwinięcie. A zatem nawet jeśli uzasadnienie nie zostanie ujęte w piśmie jako odrębny element (choć zwyczajowo następuje ono po przytoczeniu podstaw kasacyjnych i jest poprzedzone oznaczeniem "uzasadnienie"), to skarga kasacyjna musi zawierać wyraźny i logiczny, odnoszący się do poszczególnych podstaw kasacyjnych wywód prawny dotyczący poszczególnych zarzutów. W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna sporządzona i wniesiona przez pełnomocnika skarżącego nie zawierała uzasadnienia podstaw kasacyjnych, a w żadnym wypadku nie można za uzasadnienie potraktować lakonicznie sformułowanych podstaw kasacyjnych. Należy zauważyć, że sam autor skargi kasacyjnej w jej ostatnim słowie zawarł informację: "uzasadnienie zostanie dołączone w najbliższym czasie", a zatem miał świadomość tego, iż wniesiona przez niego skarga kasacyjna takowego uzasadnienia w ogóle nie zawiera. W tej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo skargę kasacyjną, jako nie spełniającą wymogów formalnych, odrzucił stosownie do art. 178 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe względy Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 i 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak sentencji.