II FZ 279/09

Dnia 9 września 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Anna Świderska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. T. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 stycznia 2009 roku sygn. akt I SA/Lu 731/08 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi J. T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 21 kwietnia 2008 roku nr [...] w przedmiocie: podatku rolnego za 2008 rok postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 731/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił J. T. B. przyznania prawa pomocy w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 21 kwietnia 2008 roku w przedmiocie podatku rolnego za rok 2008. W motywach orzeczenia Sąd wyjaśnił, że przedmiotowy wniosek został złożony wraz z pismem z dnia 14 października 2008 roku stanowiącym ponowną skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. dnia 21 kwietnia 2008 roku Nr SKO 417/08. Powyższa decyzja była przedmiotem skargi w sprawie sygn. akt I SA/Łu 434/08 zakończonej prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 17 września 2008 roku o odrzuceniu skargi. Wobec tego, że strona złożyła ponownie skargę w sprawie zakończonej prawomocnym rozstrzygnięciem sądu, sąd ten skargę odrzucił. Przedmiotowy wniosek związany jest zatem z oczywiście bezzasadną skargą, a wobec powyższego stronie nie przysługuje prawo pomocy. J. T. B. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia i przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 243 § 1 pkt 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuacje, w których obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). Podkreślenia wymaga, iż prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, np. nie ulega wątpliwości, że upłynął termin do jej wniesienia, czy też strona nie wyczerpała toku instancji. W przedmiotowej sprawie skarżąca w dniu 14 października 2008 roku wniosła o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 21 kwietnia 2008 roku, która była przedmiotem postępowania w sprawie sygn. akt I SA/Lu 434/08, zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 17 września 2008 roku o jej odrzuceniu w związku z jej wniesieniem po upływie terminu zaskarżenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest rozpoznanie skargi z dnia 14 października 2008 r., bowiem prawomocnym postanowieniem z dnia 17 września 2008 r. sąd I instancji odrzucił tożsamą z nią skargę z dnia 26 czerwca 2008 r. z uwagi na upływ terminu zaskarżenia. Postanowieniem tym sąd I instancji, zgodnie art. 170 p.p.s.a., jest związany. Wobec powyższego wniosek o przyznanie prawa pomocy jako związany z oczywiście bezzasadna skargą nie mógł być uwzględniony i dlatego prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a.. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.