I OSK 101/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) sędzia del. WSA Marzenna Linska- Wawrzon Protokolant Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1362/07 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby żołnierza zawodowego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 października 2007 r., oddalił skargę J. B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby żołnierza zawodowego. W uzasadnieniu wyroku przedstawiono następujący stan faktyczny sprawy. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] marca 2007 r. na podstawie art. 19 pkt 2 oraz art. 20 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 1 i art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz § 22 ust. 2 i § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. Nr 108, poz. 1144), stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych zwolnił z dniem [...] marca 2007 r. gen. broni J. B. z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniósł do rezerwy kadrowej Ministra Obrony Narodowej. W decyzji organ wskazał termin pozostawania oficera w rezerwie kadrowej od [...] marca 2007 r. do [...] maja 2007 r. Wobec tego, że oficer nie skorzystał z prawa wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzja stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji. W dniu [...] kwietnia 2007 r. Minister Obrony Narodowej decyzją wydaną na podstawie art. 111 pkt 10 powołanej wyżej ustawy pragmatycznej oraz § 8 i § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483) zwolnił z dniem [...] maja 2007 r. gen. broni J. B. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. W dniu [...] listopada 2007 r. ww. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. na podstawie art. 127 § 3 i 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu wniosku gen. broni J. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2007 r. w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej: 1) uchylił zaskarżoną decyzję, w części dotyczącej daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i ustalił nową datę zwolnienia na dzień [...] czerwca 2007 r. 2) w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgodnie z art. 111 pkt 10 wojskowej ustawy pragmatycznej, żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej, a na podstawie § 8 i § 13 ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, w przypadku przebywania żołnierza w rezerwie kadrowej i niewyznaczenia go do końca okresu pozostawania w niej na stanowisko służbowe, właściwy organ wojskowy zwalnia tego żołnierza z upływem okresu pozostawania w rezerwie kadrowej, określając datę zwolnienia. Dalej organ podkreślił, że przed wydaniem kwestionowanej decyzji przeprowadzono uwzględniając potrzeby Sił Zbrojnych analizę kadrową, w wyniku której stwierdzono, że w okresie przebywania gen. broni J. B. w rezerwie kadrowej nie nastąpiło wyznaczenie go na stanowisko służbowe, gdyż aktualnie w strukturach Sił Zbrojnych brak jest możliwości wyznaczenia oficera na stanowisko służbowe zgodnie z posiadanym stopniem wojskowym i doświadczeniem zawodowym. W tej sytuacji wobec niewyznaczenia oficera na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej, Minister Obrony Narodowej zwolnił oficera z zawodowej służby wojskowej. Wobec wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 130 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego zaskarżona decyzja nie mogła być wykonana i dlatego też zmieniono datę zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej. W uzasadnieniu skargi zarzucił: naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, naruszenie art. 6,7,8,10 § 1, art. 77,80 i 81 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku art. 20 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1-3 i art. 111 pkt 10 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), poprzez przyjęcie zaistnienia rzeczywistego związku przyczynowego pomiędzy rozformowaniem jednostki wojskowej, a dokonanym wypowiedzeniem stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzję w sprawach wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub dyspozycji. Wobec brzmienia cytowanego art. 8 ust. 2 pkt 1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę wniesioną przez J. B., nie zajmuje się podniesionymi zarzutami w stosunku do decyzji dotyczącej zwolnienia ze stanowiska służbowego i przeniesienia do rezerwy kadrowej. Natomiast Sąd podkreślił, że podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 111 pkt 10 wojskowej ustawy pragmatycznej, z którego wynika, iż żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Zdaniem Sądu należy zgodzić się z organem, że ratio legis cytowanego przepisu wskazuje na obligatoryjne zwolnienie żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy w przypadku zaistnienia przesłanki wskazanej w cytowanym przepisie, tj. niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Natomiast zgodnie z § 8 i § 13 cytowanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej w przypadku przebywania żołnierza w rezerwie kadrowej i nie wyznaczenia go do końca okresu pozostawania w niej na stanowisko służbowe, właściwy organ wojskowy, zwalnia tego żołnierza z upływem okresu pozostawania w rezerwie kadrowej, określając datę zwolnienia. Prawidłowo właściwy organ kadrowy podjął określone w przepisach wykonawczych działania i wydał decyzję określającą datę zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, data zwolnienia została zmieniona z uwzględnieniem art. 130 § 2 K.p.a. Zdaniem Sądu nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 138 ust. 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, wprawdzie w decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. błędnie wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia, jednak błędne wskazanie przepisu nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, jeżeli decyzja taka zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie w oparciu o istniejący, lecz nieprawidłowo podany przepis. Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wniósł skarżący. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie 1. Prawa materialnego, tj. przepisu art. 111 pkt 10 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) - poprzez jego błędne zastosowanie wobec Skarżącego oraz zasadniczo również na skutek błędnej jego wykładni, gdyż przepis ten nie mógł stać się podstawą zwolnienia Skarżącego z zawodowej służby wojskowej z uwagi na znajdowanie zastosowania do sytuacji Skarżącego przepisu art. 45 ust. 1-3 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i jego zwolnienie mogło było nastąpić wyłącznie w razie zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 45 ust. 3 tej ustawy, w oparciu o przepis art. 111 pkt 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.); 2. Przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ przez nieuwzględnienie skargi, mimo dającego się stwierdzić naruszenia prawa materialnego przez organ skarżony, o którym mowa powyżej w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, oraz zastosowaniem przepisu art. 151 cyt. ustawy, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w związku z art. 141 § 4 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z niewzięciem pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy, art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem Sąd rozpatrywał wyłącznie zarzuty podniesione w skardze, a jednocześnie zdecydował nie zajmować się podnoszonymi w skardze zarzutami, związanymi z kwestiami przeniesienia Skarżącego do rezerwy kadrowej, bo nie są one - według Sądu - bezpośrednim, merytorycznym przedmiotem zaskarżonych skargą decyzji. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że sposób potraktowania skargi (jej zarzutów) zadeklarowany w uzasadnieniu wyroku wskazuje na dopuszczenie się przez Sąd istotnych błędów polegających na naruszeniu prawa procesowego (co miało wpływ na wynik sprawy), dotyczących w szczególności naruszenia art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem Sąd rozpatrywał wyłącznie zarzuty podniesione w skardze, a jednocześnie zdecydował nie zajmować się podnoszonymi w skardze zarzutami, związanymi z kwestiami przeniesienia Skarżącego do rezerwy kadrowej, bo nie są one - według Sądu - bezpośrednim, merytorycznym przedmiotem zaskarżonych skargą decyzji. Jednocześnie uznał wszystkie zarzuty podniesione w skardze - tak te, którymi się zajmował, jak i te, które pominął (i nie zajmował się nimi) za bezpodstawne i dlatego skargę oddalił w oparciu o art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O ile wyjaśniona jest (w uzasadnieniu wyroku) sprawa zarzutów skargi, które sąd omówił w uzasadnieniu wyroku, o tyle całkowicie nie wiadomo, dlaczego Sąd uznał również za bezpodstawne te zarzuty skargi, którymi się nie zechciał zająć, mniemając, że dotyczą one decyzji skargą niezaskarżonych. Naruszenie przepisów art. 145 11 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieuwzględnienie skargi jest wyraźne i stanowi konsekwencję naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 111 pkt 10 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z jego zastosowaniem w warunkach rozpatrywanej sprawy (dokonanych ustaleń faktycznych). Przepis ten nie mógł stać się podstawą zwolnienia Skarżącego z zawodowej służby wojskowej z uwagi znajdowanie zastosowania do sytuacji Skarżącego przepisu art. 45 ust. 1-3 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i jego zwolnienie ze służby wojskowej (zawodowej) mogło było nastąpić wyłącznie w razie zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 45 ust. 3 tej ustawy pragmatycznej - w oparciu o przepis art. 111 pkt 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Skarżącemu nie proponowano - po zwolnieniu ze stanowiska służbowego i przeniesieniu do rezerwy kadrowej - innych stanowisk służbowych (równorzędnych lub wyższych, a nawet niższego) i nikt nie prowadził ze Skarżącym rozmów kadrowych i nie informował go także o przyczynach, które opóźniają (blokują) wcześniejszą potrzebę Sił Zbrojnych w wyznaczeniu go na inne równorzędne lub wyższe stanowisko służbowe, brak było niezbędnych podstaw do podejmowania decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w oparciu o art. 111 pkt 10 ustawy pragmatycznej. W tamtym czasie pozostawały nie obsadzone stanowiska służbowe o stopniu etatowym generała broni (równorzędne do stanowiska zajmowanego przez Skarżącego w AON) lub wyższym: zastępcy Szefa Sztabu Generalnego WP, asystenta Szefa Sztabu generalnego WP, dowódcy Dowództwa Operacyjnego Sił Zbrojnych. Ze względu na to, że Sąd wywiódł w wyroku, że zarzuty podniesione w skardze, a dotyczące kwestii związanych z przeniesieniem do rezerwy kadrowej nie są bezpośrednim merytorycznym przedmiotem zaskarżonych decyzji, więc nie zajmował się podniesionymi zarzutami w stosunku do decyzji dotyczącej zwolnienia ze stanowiska służbowego i przeniesienia do rezerwy, doszło niewątpliwie do naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w związku z art. 141 § 4 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z niewzięciem pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy. Na naruszeniach wskazanych przepisów prawa procesowego zaciążył pogląd prawny Sądu, że w odniesieniu do sprawy gen. broni J. B. ma zasadnie zastosowanie przepis art. 111 pkt 10 wojskowej ustawy pragmatycznej, bo w okresie pobytu w rezerwie kadrowej nie został on wyznaczony na stanowisko służbowe. Skarżący, jak podkreślił jego pełnomocnik, stoi na stanowisku, że przepisy wyrażają normy prawne, to jest wskazania, co wedle woli ustawodawcy powinna czynić pewna osoba, wskazania, że ktoś ma obowiązek takiego a takiego zachowania w pewnych okolicznościach, bądź odwrotnie - nie ma takiego obowiązku. Normy są treścią przepisów. Istotne w tej sprawie zaskarżanej jest to, jak przepisy prawne wyrażają normy prawne. Ten aspekt sprawy został niedoceniony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i zasadniczo nie podjęto próby uwyraźnienia normy prawnej, której element zawarty jest w przepisie art. 111 pkt 10 ustawy pragmatycznej. Dająca się wywieść norma prawna z przepisów ustawy pragmatycznej w odniesieniu do problemu zwalniania żołnierzy z zawodowej służby wojskowej, którzy znaleźli się wcześniej w rezerwie kadrowej ma analogiczny charakter, jak na gruncie prawa karnego norma prawna traktująca o zakazie zabijania człowieka. W pragmatyce służbowej żołnierzy zawodowych funkcjonuje (powinna funkcjonować zgodnie z ratio legis tej ustawy, a nie zgodnie z widzimisię organu, choćby jak tu - naczelnego organu administracji państwowej) norma prawna, iż nakazane jest organowi wojskowemu zwolnienie żołnierza zawodowego ze służby wojskowej, jeżeli w okresie przebywania w rezerwie kadrowej nie został wyznaczony na stanowisko służbowe (art. 111 pkt 10 ustawy), ale nie żołnierza zawodowego, który został przeniesiony do rezerwy kadrowej po zwolnieniu z zajmowanego stanowiska służbowego (w toku kadencji na jaką na to stanowisko został wyznaczony) w przypadku potrzeby wyznaczenia na równorzędne lub wyższe stanowisko służbowe (art. 45 ust. 2 ustawy pragmatycznej) i nie odmówił jej pełnienia (bo np. stanowiska takiego jeszcze mu nie zaproponowano) na takim proponowanym stanowisku. Żołnierza zawodowego zwalnia się jednak z zawodowej służby wojskowej (art. 45 ust. 3 ustawy pragmatycznej), w sytuacji, gdy znajdując się w okolicznościach, o których mowa w art. 45 ust. 1 lub 2 ustawy, odmówił pełnienia służby na innym równorzędnym lub wyższym od wcześniej zajmowanego (przed przeniesieniem do rezerwy kadrowej) stanowiskiem służbowym, lecz podstawą tego zwolnienia jest wówczas przepis art. 111 pkt 7 ustawy pragmatycznej a nie przepis art. 111 pkt 10 tej ustawy. Sąd w kwestionowanym skargą kasacyjną wyroku dopuścił się naruszenia prawa materialnego, to jest art. 111 pkt 10 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) poprzez jego błędne zastosowanie wobec skarżącego oraz zasadniczo również na skutek błędnej jego wykładni, gdyż przepis ten nie mógł stać się podstawą zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej z uwagi znajdowanie zastosowania do sytuacji skarżącego przepisu art. 45 ust. 1-3 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i jego zwolnienie mogło było nastąpić wyłącznie w razie zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 45 ust. 3 tej ustawy, w oparciu o przepis art. 111 pkt 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 111 pkt 10 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) zwanej dalej "ustawą" uznać trzeba za nieusprawiedliwiony. Przepis ten stanowi, że żołnierza zawodowego zwalnia się w zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Zarzut skarżącego dotyczący naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 111 pkt 10 ustawy jest chybiony. Nie ma bowiem racji skarżący twierdząc, że warunkiem zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej jest w szczególności uprzedni upływ okresu jego pozostawania w rezerwie kadrowej. Z cytowanego przepisu jednoznacznie wynika, że żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Niezasadny jest przy tym zarzut, że organy wojskowe kierując skarżącego do rezerwy kadrowej w ogóle nie zamierzały wyznaczać go na stanowisko służbowe w okresie pobytu w rezerwie ani po upływie tego okresu. Należy bowiem stwierdzić, że organy te posiadają uprawnienia do podejmowania decyzji kadrowych zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych. Z przepisów ustawy, a zwłaszcza brzmienia ww. przepisu nie wynika, że organy wojskowe powinny zaproponować oficerowi przebywającemu w rezerwie kadrowej inne stanowisko służbowe i dopiero w przypadku odmowy jego objęcia dokonać zwolnienia ze służby w oparciu o przepis art. 45 ust. 3 ustawy. Obie bowiem wskazane w skardze kasacyjnej podstawy zwolnienia ze służby funkcjonują samodzielnie i znajdują się w odrębnych rozdziałach ustawy. Jest sprawą powszechnie wiadomą, że w Siłach Zbrojnych wykonano w ostatnich latach szereg przedsięwzięć natury organizacyjno-etatowej, wynikającej z modernizacji Sił Zbrojnych, które to zamierzenia polegały przede wszystkim na rozformowaniu lub przeformowaniu szeregu związków taktycznych, oddziałów i dowództw różnego szczebla. W rezultacie tych zmian uległa znacznemu zmniejszeniu liczba stanowisk służbowych, wiele z nich zostało zlikwidowanych. Sprawą oczywistą jest, że w takich warunkach organ musiał dokonać właściwego zagospodarowania kadry w sposób zgodny z potrzebami Sił Zbrojnych. W konsekwencji, musiał odpowiednio wcześniej dokonać analizy możliwości wyznaczenia oficera na inne stanowisko służbowe. Jeżeli w wyniku takiej analizy organ doszedł do wniosku, że brak jest możliwości zaproponowania skarżącemu innego stanowiska służbowego, przepis art. 111 pkt 10 ustawy mógł stanowić samodzielną podstawę zwolnienia ze służby. Nie można się również zgodzić z zarzutem naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a.. przez nierozpoznanie zarzutów dotyczących decyzji o przeniesieniu skarżącego do rezerwy kadrowej. Przedmiotem zaskarżenia i rozpoznania przed Sądem pierwszej instancji była decyzja o zwolnieniu ze służby i Sąd zgodnie z powołanym wyżej przepisem rozstrzygał w granicach tak rozumianej sprawy sądowoadministracyjnej. Z powyższych rozważań wynika, że brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji wobec czego również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 kit. a/ i c/ uznać trzeba za bezzasadny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku zawiera wszelkie niezbędne elementy wskazane w art. 145 ustawy P.p.s.a. wobec czego również ten zarzut uznać trzeba za bezzasadny. Mając wszystko to na uwadze na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.