III SA/Kr 509/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie : WSA Bożenna Blitek spr. WSA Elżbieta Kremer Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 4 marca 2008 r. Nr : [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na budowę domu uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji W dniu 28 grudnia 2007r. sierżant sztabowy Z. G. złożył wniosek w sprawie przyznania pomocy finansowej. Oświadczył w nim, że uzyska dom w miejscowości S., w którym będzie mieszkał od stycznia 2008r. wraz z żoną i dwiema córkami. Wyjaśnił, że nie korzystał z innych źródeł pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe i nie zajmował mieszkania będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów albo inne mieszkanie lub dom. Do wniosku dołączył kserokopię aktu notarialnego umowy darowizny nieruchomości z dnia [...] marca 1999r., kserokopię decyzji pozwolenia na budowę z dnia [...] sierpnia 1999r. i odpis zwykły księgi wieczystej z dnia 31 października 2007r. Decyzją z dnia [...] 2008r. nr [...] Komendant Miejski Policji odmówił przyznania Z. G. pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego. Organ I instancji stwierdził, iż decyzja o pozwoleniu na budowę stała się prawomocna z dniem 21 września 1999r., a zatem w myśl art. 107 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji - roszczenie policjanta o przyznanie i wypłatę pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego przedawniło się z dniem 21 września 2002r. Od powyższej decyzji Z. G. odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji. W swoim odwołaniu wyjaśnił, iż po uzyskaniu zezwolenia w roku 1999 rozpoczął prace budowlane systemem gospodarczym. Wystąpił o pomoc finansową, albowiem nie posiada środków finansowych na dokończenie prac. Wcześniej tego nie uczynił, gdyż zgodnie z przepisami nie pobierałby z chwilą wypłaty pomocy finansowej równoważnika za brak mieszkania, a i tak w dalszym ciągu nie miałby gdzie mieszkać. Zdaniem funkcjonariusza odmówiono mu pomocy przez błędną interpretację przepisów ustawy. Nadmienił również, iż w innych komendach wojewódzkich na terenie kraju w takich sytuacjach pomoc ta jest przyznawana. Decyzją z dnia 4 marca 2008r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 127 § 2, i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 94 ust. 1 i art. 97 ust. 5 w związku z art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. nr 43, poz. 277 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2008r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił, iż pomoc finansowa jako świadczenie zastępcze służące zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych policjanta przysługuje wszystkim funkcjonariuszom spełniającym warunki do otrzymania lokalu mieszkalnego. Nie oznacza to jednak, że wniosek o przyznanie pomocy finansowej policjant może złożyć w każdym czasie. Zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Pomoc finansowa jest niewątpliwie świadczeniem pieniężnym i jako takie, zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, roszczenie o przyznanie pomocy finansowej ulega przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Ani ustawa o Policji ani przepisy wykonawcze nie określają jednak kwestii wymagalności roszczenia. Stąd też należy zastosować przepis art. 120 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym uprawniony mógł podjąć czynność w najwcześniej możliwym terminie. Zdaniem organu II instancji bieg przedawnienia prawa do przyznania pomocy finansowej rozpoczyna się od dnia, w którym policjant mógł najwcześniej wystąpić z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej składając wniosek (tj. spełniał wszystkie przesłanki ustawowe jak i te wynikające z rozporządzenia MSWiA z dnia 17 października 2001r.). Decyzja o pozwoleniu na budowę domu jednorodzinnego stała się prawomocna w dniu 21 września 1999r., tak więc termin przedawnienia biegł do dnia 21 września 2002r. Jednocześnie organ II instancji stwierdził, iż zgodnie z art. 107 ust. 2 ustawy o Policji, organ może nie uwzględniać przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami. Zainteresowany nie wykazał jednak żadnych obiektywnych przesłanek złożenia wniosku po upływie ponad ośmiu lat od wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jako uzasadnienie podał jedynie prowadzenie budowy systemem gospodarczym, a to – zdaniem tego organu – nie dawało podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji. Z powyższą decyzją nie zgodził się Z. G. i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie domagając się jej uchylenia jako naruszającej obowiązujące prawo. Decyzji zarzucił w szczególności niewłaściwą interpretację zastosowanych przepisów ustawy o Policji. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, iż od momentu rozpoczęcia pracy w Policji otrzymywał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Po otrzymaniu od rodziców w drodze darowizny działki położonej w miejscowości S., rozpoczął wraz z żoną budowę domu jednorodzinnego systemem gospodarczym. Skarżący stwierdził, że w czasie trwania budowy nadal pobierał równoważnik za brak lokalu mieszkalnego. Wyjaśnił, że gdyby wcześniej wystąpił z wnioskiem o pomoc finansową zostałby pozbawiony prawa do równoważnika, co uszczupliłoby jego możliwości finansowe, a mieszkania i tak by w dalszym ciągu nie posiadał. Odnosząc się do argumentów organów obu instancji skarżący stwierdził, że Komendant Miejski Policji zastosował błędną wykładnię art. 107 ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego okres przedawnienia należałoby liczyć nie od dnia wydania zezwolenia na budowę lecz od dnia wydania decyzji oddania domu do użytkowania. Natomiast Komendant Wojewódzki Policji, powołując się na art. 107 ust. 2 ustawy o Policji nie uznał za wyjątkowe okoliczności prowadzenia budowy systemem gospodarczym oraz faktu długiego prowadzenia budowy w miarę możliwości finansowych skarżącego. Funkcjonariusz wyjaśnił również, że wystąpił z wnioskiem o pomoc finansową dopiero na etapie końcowym budowy domu po to, aby nie narazić siebie i swoich najbliższych na pogorszenie statusu i poziomu egzystencji. I termin ten był najwcześniej możliwy do podjęcia tej czynności, Organ – zdaniem skarżącego - powołując się na przepis art. 120 § 1 Kodeksu cywilnego nie wziął w ogóle pod uwagę właściwości tego roszczenia i zarazem skutków prawnych wywołanych podjęciem czynności przez skarżącego. Skarżący uznał, iż został pokrzywdzony interpretacją przepisów w tym zakresie, tym bardziej, że pomoc finansowa na budowę domu jest jedynie formą zastępczą prawa do lokalu mieszkalnego, który to lokal mieszkalny - zgodnie z ustawą o Policji - powinien mieć zapewniony. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że Z. G spełnił przesłanki uprawniające go do przyznania pomocy finansowej, ale wniosek o przyznanie tej pomocy złożył po upływie ponad 8 lat od uzyskania prawomocnego pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego. W związku z tym organy Policji uznały, że nastąpiło przedawnienie roszczenia z tytułu pomocy finansowej. Zdaniem organu, każdy policjant, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale i spełniałby warunki do otrzymania takiego lokalu ma prawo do uzyskania pomocy finansowej. W tym znaczeniu prawo to nie jest ograniczone żadną cezurą czasową. Ulega ono jednakże konkretyzacji przekształcając się w roszczenie w momencie, gdy funkcjonariusz zacznie spełniać wszystkie warunki do uzyskania pomocy finansowej określone w rozporządzeniu wykonawczym, w szczególności ma możliwość złożyć wniosek wraz z wymaganymi dokumentami w tym potwierdzającymi własność nieruchomości i posiadanie pozwolenia na budowę. Dopiero w tym momencie powstaje po jego stronie roszczenie o przyznanie świadczenia w postaci pomocy finansowej. Ustawa o Policji w art. 107 stanowi, że roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne oraz określa sytuacje, w których następuje przerwanie biegu przedawnienia. Ani ten przepis, ani żaden inny z ustawy o Policji nie definiuje stanu wymagalności roszczenia. Pozwala to tym samym na zastosowanie przepisu art. 120 § 1 zd. 2 Kc, który uzależnia rozpoczęcie biegu przedawnienia od podjęcia przez uprawnionego czynności w możliwie najkrótszym terminie. Skoro w przedmiotowej sprawie przyznanie pomocy finansowej uzależnione jest od złożenia wniosku, to przedawnienie rozpoczęło swój bieg z datą, kiedy Z. G. mógł najwcześniej ten wniosek złożyć, czyli w chwili uzyskania klauzuli ostateczności przez pozwolenie na budowę, bowiem już wówczas spełniał pozostałe warunki do otrzymania tego świadczenia. Bez znaczenia w tej sprawie jest uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego bądź też niezgłoszenie przez organ nadzoru budowlanego sprzeciwu wobec zgłoszenia o podjęciu użytkowania obiektu budowlanego. Przepisy "mieszkaniowe" ustawy o Policji, jak również rozporządzenia wykonawczego nie przewidują przesłanki podjęcia użytkowania domu jednorodzinnego w kontekście uzyskania pomocy finansowej. Zdaniem organu, pomoc finansowa ulega przedawnieniu w terminie 3 lat, a nie w terminie lat 10 na podstawie art. 118 Kc. Co prawda art. 107 ustawy o Policji został umieszczony w innym rozdziale (rozdziale 9) ustawy o Policji jednakże celem tego przepisu jest stworzenie czasowych ram dla dochodzenia wszelkich roszczeń majątkowych z ustawy. Nieuprawnione byłoby twierdzenie, że samo umieszczenie przepisu w odrębnym rozdziale tej ustawy powoduje, że nie znajduje on zastosowania w przypadku innych świadczeń określonych w przepisach pragmatycznych (np. zwrotu kosztów dojazdu z miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby - art. 93). Art. 107 ustawy o Policji sformułowany jest bardzo ogólnie. Nie zawiera on precyzyjnego określenia, z którego można wnioskować, że dotyczy on wyłącznie roszczeń, o których mową w rozdziale 9 tej ustawy. Wydaje się, że intencją ustawodawcy nie mogło być ograniczenie stosowania art. 107 ustawy wyłącznie do przypadków świadczeń określonych w rozdziale 9, tym bardziej, że w przepisie zostało użyte sformułowanie otwarte - " inne świadczenia". Argumentem uzasadniającym takie stanowisko są także przypadki z art. 107 ust. 3 dotyczące przerwania biegu przedawnienia. Są one praktycznie tożsame z tymi wymienionymi w art. 123 § 1 Kc, a jedyna różnica wynika z drogi dochodzenia roszczeń. Świadczenia z ustawy o Policji są przyznawane w ramach postępowania administracyjnego i generalnie kończą się bądź wydaniem decyzji administracyjnej bądź czynnością materialno-techniczną. Ponadto przepis art. 107 dopuszcza możliwość nieuwzględnienia w szczególnie uzasadnionych przypadkach przedawnienia, jednakże Z. G. nie przedstawił takich okoliczności. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że należałoby wyobrazić sobie sytuację, w której budowa domu trwa kilka lat, a wówczas przyjęcie, że wniosek o pomoc finansową można złożyć w każdym czasie prowadziłoby do realnie rażącej nierówności świadczeń otrzymywanych przez policjantów znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej. Podano jako przykład to, że policjant, który złożyłby wniosek niezwłocznie po spełnieniu przesłanek do uzyskania pomocy uzyskałby tylko to świadczenie, natomiast policjant, który złożyłby wniosek po kilku latach otrzymywałby przez ten okres równoważnik za brak lokalu mieszkalnego, a dodatkowo samą pomoc finansową. W przypadku drugim otrzymywany przez policjanta równoważnik za brak lokalu mieszkalnego stałby się narzędziem kredytowania inwestycji mieszkaniowych pełniąc funkcję pomocy finansowej. I taka sytuacja – zdaniem organu -zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem Z. G. od wielu lat pobierał równoważnik za brak lokalu mieszkalnego w tym także od 1999r. w wysokości 3500-4000 zł rocznie (wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych do kwoty 2280 zł), za okres od października 2002r. do 2007r. (po przedawnieniu roszczenia) uzyskał więc kwotę ok. 20000 zł (przewyższającą ewentualną kwotę pomocy finansowej - aktualnie 4012 zł na członka rodziny, czyli w przypadku skarżącego - 16048 zł - podlegające opodatkowaniu w całości podatkiem dochodowym od osób fizycznych). Według organu, z samej skargi Z. G. wynika, że zwlekał on ze złożeniem wniosku o przyznanie pomocy ze względów ściśle finansowych zdając; sobie sprawę z możliwości utraty równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w razie uzyskania pomocy finansowej. W tym stanie rzeczy racjonalnym rozwiązaniem odpowiadającym – zdaniem organu - także intencji ustawodawcy jest przyjęcie, że roszczenie o przyznanie pomocy finansowej przedawnia się w terminie 3 lat. Wydanie więc zaskarżonej decyzji było zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga jest w pełni uzasadniona i z tego względu podlega uwzględnieniu. Zasady przyznawania mieszkań funkcjonariuszom Policji zostały uregulowane w rozdziale 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 88 ust. 1 tej ustawy policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej. W przypadku, gdy funkcjonariusz (lub członkowie jego rodziny) nie posiada lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, może mu zostać przyznany równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego (art. 92 ust. 1 ustawy o Policji). Funkcjonariusz może również ubiegać się o pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1 ustawy o Policji). Z tą ostatnią właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego, jednak organy obu instancji odmówiły mu tej pomocy uznając, że jego roszczenie uległo przedawnieniu. Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny. Przedmiotem sporu jest natomiast ustalenie, czy do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, która przysługuje policjantowi, a która uregulowana jest w art. 94 ustawy o Policji ma zastosowanie art. 107 ust. 1 tej ustawy stanowiący, że: "Art. 107. 1. Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne." Zdaniem Sądu, podstawowym zagadnieniem, które wymaga rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustalenie, kiedy powstaje roszczenie policjanta z tytułu prawa do pomocy finansowej, a dopiero następną kwestią, kwestia przedawnienia roszczenia. Według Sądu, zarówno organ I jak i II instancji błędnie przyjęły tożsamość pojęć "roszczenie" i "prawo podmiotowe". Roszczenie stanowi wypływające z prawa podmiotowego uprawnienie domagania się od innego podmiotu prawa określonego działania lub zaniechania. Natomiast prawo podmiotowe może powstać bezpośrednio z mocy samego prawa, lub z czynności prawnych, albo decyzji administracyjnych, lub tzw. zdarzeń w ścisłym tego słowa znaczeniu (np. zasiedzenie, otwarcie spadku). Przysługujące funkcjonariuszom Policji prawa podmiotowe powstają na podstawie ustawy lub decyzji administracyjnej. Prawem podmiotowym powstającym na podstawie ustawy jest prawo do uposażenia i odpowiednich dodatków do uposażenia, tym samym policjantowi przysługuje roszczenie z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych. Wszystkie "inne świadczenia" wymienione są także w rozdziale 9 ustawy i są to różnego rodzaju dodatki wymienione i uregulowane w tym rozdziale. Natomiast będące przedmiotem niniejszej sprawy prawo policjanta do pomocy finansowej na cele mieszkaniowe jest prawem podmiotowym, które powstaje na podstawie decyzji administracyjnej. Nie każdy bowiem funkcjonariusz może się ubiegać o pomoc finansową. Przysługuje ona jedynie tym funkcjonariuszom w służbie stałej, którzy nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Aby móc ubiegać się o pomoc finansową funkcjonariusz musi złożyć stosowny wniosek oraz spełniać wymogi określone w ustawie o Policji. O przyznaniu pomocy finansowej rozstrzygają właściwe organy administracyjne określone w § 3a Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468 z późn. zm.). Dopiero z chwilą wydania decyzji o przyznaniu pomocy finansowej powstaje po stronie funkcjonariusza roszczenie z tytułu pomocy finansowej o wypłatę stosownej kwoty i odpowiadający temu roszczeniu obowiązek organu. Gdyby organ nie zrealizował obowiązku wynikającego z decyzji o przyznaniu prawa pomocy, a policjant nie występował z roszczeniem o wypłatę stosownej kwoty, wówczas należałoby rozważać, czy nie doszło do przedawnienia roszczenia majątkowego. O konieczności wydania decyzji administracyjnej stwierdzającej, że funkcjonariuszowi przysługuje prawo do pomocy finansowej mówi zresztą art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym załatwienie sprawy, o której mowa m.in. w art. 94 ustawy (czyli w przedmiocie przyznania pomocy finansowej) następuje w formie decyzji administracyjnej. Decyzja ta ma konstytutywny charakter. Cechą istotną aktów konstytutywnych jest to, że tworzą one (konstytuują) nowe obowiązki bądź przyznają uprawnienia, a zatem w ich wyniku zawiązuje się nowy, zmienia bądź ustaje istniejący stosunek prawny. W rozpoznawanej sprawie nie została wydana decyzja o przyznaniu prawa do pomocy finansowej, tym samym nie powstało prawo podmiotowe, ani wynikające z prawa podmiotowego roszczenie o wypłatę kwoty pomocy finansowej. Stąd też - zdaniem Sądu - rozważanie kwestii przedawnienia roszczenia w niniejszej sprawie było przedwczesne. W rozpoznawanej sprawie można natomiast rozważyć, czy przepisy przewidują określony termin, w ciągu którego policjant powinien wystąpić z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przyznania pomocy finansowej, a jeżeli można taki termin określić, to jaki jest jego charakter, czy jest to termin materialnoprawny, czy procesowy, a tym samym, jakie skutki następowałyby w przypadku jego uchybienia. Zarówno ustawa o Policji jak i rozporządzenie wykonawcze nie określają terminu, w ciągu którego policjant może wystąpić z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przyznania pomocy finansowej. Takiego terminu nie ma również w przypadku występowania z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przydziału lokalu, czy też w sprawie przyznania równoważnika. Stąd też zdaniem Sądu w świetle obowiązującego stanu prawnego brak podstaw prawnych do formułowania poglądu, że wniosek o przyznanie prawa pomocy finansowej powinien być złożony w określonym czasie liczonym np. od daty uzyskania pozwolenia na budowę. Podobnie możliwość złożenia wniosku o przydział lokalu, czy też wniosku o przyznanie równoważnika pieniężnego nie została ograniczona żadnym terminem. Natomiast we wszystkich tych przypadkach możliwość uzyskania prawa do pomocy finansowej, prawa do lokalu mieszkalnego, prawa do równoważnika pieniężnego uzależniona jest od istnienia merytorycznych przesłanek jakimi są, najogólniej ujmując, niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Tym samym do czasu, gdy spełniona jest merytoryczna przesłanka uzasadniająca przyznanie określonego prawa w ramach zaspakajania potrzeb mieszkaniowych tak długo może być złożony wniosek o przyznanie tego prawa. Stąd też przyjęcie w przedmiotowej sprawie przez organy l i II instancji wykładni - zgodnie, z którą wniosek o przyznanie prawa pomocy finansowej może być złożony w terminie trzech lat od wydania decyzji stanowiącej pozwolenie na budowę - nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, albowiem stwierdził naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.