V SA/Wa 1563/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska-Szary, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Asesor WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2009r. sprawy ze skargi E. Sp.z o.o. w W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału ARIMR w W. z dnia [...] marca 2008r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych - oddala skargę - "E." Sp. z o.o. w W. (zwana dalej: "Skarżącą") [...] maja 2006 r. złożyła w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (AR i MR) w W. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2006 r. Decyzją z [...] czerwca 2007 r. Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego AR i MR w W. odmówił Skarżącej przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2006 r. nałożył na Skarżącą dodatkowo trzyletnie sankcje pieniężne. Organ wyjaśnił, że zawyżenie powierzchni zostało stwierdzone w wyniku ustalenia, iż Skarżąca w 2006 r. nie była posiadaczem zadeklarowanych we wniosku gruntów rolnych, położonych na działkach o numerach ewidencyjnych: [...] zlokalizowanych w woj. [...], w pow. [...] w obrębie L. oraz [...] zlokalizowanych w woj. [...], w pow. [...] w obrębie R. Zdaniem organu powyższe działki były użytkowane przez innego producenta rolnego – "A." Sp. z o.o. – który również złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do ww. gruntów rolnych na 2006 r. W odwołaniu z [...] lipca 2007 r. Skarżąca wniosła o zmianę decyzji z [...] czerwca 2007 r. poprzez przyznanie jej płatności bezpośrednich oraz umorzenie sankcji. W uzasadnieniu odwołania Skarżąca zarzuciła m.in. liczne nieprawidłowości w zakresie postępowania, brak analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz niedopuszczenia do przedłożenia przez nią wniosków dowodowych. Stwierdziła, że od 1994 r. do chwili obecnej jest posiadaczem przedmiotowych gruntów rolnych, a "A." Sp. z o.o. nigdy nie była i nie jest posiadaczem spornych nieruchomości. Skarżąca w 2005 r. jedynie wyraziła spółce "A." zlecenia wykonaniu usług w postaci prac rolnych na spornych gruntach pod nadzorem osoby wyznaczonej przez zarząd Skarżącej spółki. Wskazała, że zgodnie z przepisem art. 338 k.c. – ten kto włada rzeczą za kogo innego nie jest posiadaczem nieruchomości, a jedynie dzierżycielem. Zatem jeżeli nawet przez pewien okres w 2005 r. – w związku z wykonywaniem pewnych prac polowych – "A." Sp. z o.o. lub osoby fizyczne później z tą spółką związane stały się dzierżycielem części nieruchomości, to i tak nie były posiadaczami, mającymi prawo do dopłat. Podniosła, iż pismami z [...] i [...] kwietnia 2006 r. powiadomiła spółkę "A." o rezygnacji z jej usług. Decyzją z [...] marca 2008 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego AR i MR w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podkreślił, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) – osobie fizycznej, osobie prawnej oraz jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego, przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Organ wskazał, że powołana ustawa wymieniając posiadanie gruntu rolnego, nie określiła rodzaju posiadania, a więc sankcjonuje każdy rodzaj posiadania (także ten bez tytułu prawnego). Zdaniem organu odwoławczego na gruncie powołanej ustawy posiadaczem gruntu rolnego jest faktyczny użytkownik tegoż gruntu. W takim zakresie (tj. władztwa faktycznego) organ dokonuje oceny, czy dany podmiot spełnia przesłankę posiadania gruntu rolnego, który zadeklarował w swoim wniosku. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że firma "E." Sp. z o.o. nie legitymowała się statusem posiadacza spornych nieruchomości w 2006 r. W jego ocenie dokumentacja sprawy nie wskazuje na zlecenie przez Skarżącą usług rolniczych na spornych nieruchomościach innemu podmiotowi, na co Skarżąca powołuje się w odwołaniu, a co wskazywałoby na zachowanie jej władztwa nad ww. nieruchomościami. Organ odwoławczy powołał się na: wyjaśnienia spółki "A.", wyjaśnienia Skarżącej, zeznania świadków J. M., T. N. i W. P. oraz faktury VAT z 2006 r. i 2007 r. wystawione na spółkę "A." i na tej podstawie uznał, iż Skarżąca nie wypełniała warunków zawartych w art. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych. W opinii organu odwoławczego, argumentacja podnoszona przez Skarżącą w trakcie postępowania dąży do wykazania, iż drugi podmiot sporu – spółka "A." nie była posiadaczem spornych nieruchomości, podczas gdy postępowanie toczące się z wniosku Skarżącej, ma na celu rozstrzygnięcie czy to Skarżąca była uprawniona do dopłat. Organ zaznaczył, iż Skarżąca nie dysponuje żadnymi dowodami, które by przemawiały za uznaniem, iż była ona posiadaczem spornych nieruchomości w rozumieniu ustawy o płatnościach bezpośrednich. Reasumując organ odwoławczy uznał, iż Skarżąca nie była faktycznym użytkownikiem w 2006 r. spornych nieruchomości i dlatego zostały one z wniosku Skarżącej wykluczone. Do płatności zaliczony został obszar o powierzchni 6,32 ha. Procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną przez Skarżącą do płatności za 2006 r., a powierzchnią stwierdzoną – kwalifikującą się do płatności, liczona w odniesieniu do powierzchni stwierdzonej, zadecydowała o konieczności odmowy przyznania Skarżącej płatności na 2006 r. i dodatkowo o nałożeniu sankcji. W skardze z [...] kwietnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisu art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych; 2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niezasadnym przyjęciu, iż Skarżąca nie była posiadaczem nieruchomości; 3) nieprawidłową ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie, że "E." Sp. z o.o. pismami z [...] i [...] kwietnia 2006 r. wyraźnie zrezygnowała z usług "A." Sp. o.o.; 4) zupełne pominięcie, że "E." Sp. z o.o. zgłosiła do płatności bezpośrednich za 2006 r. przedmiotowe grunty jako ugór, planując przekształcenie gospodarstwa w uprawy ekologiczne; 5) brak analizy porównawczej wniosku "E." Sp. z o.o. o dopłaty bezpośrednie z analogicznym wnioskiem "A." Sp. z o.o. – nie dokonanie konfrontacji wniosków obu firm; 6) brak analizy, kiedy B. S. działał jako świadek, zaś kiedy jako pełnomocnik strony, co powinno być dopuszczalne dopiero po udzieleniu mu właściwego pełnomocnictwa przez spółkę "A."; 7) dowolne przyjęcie, że spółka "A." ponosiła koszty upraw i uzyskiwała pożytki, mimo nie ustalenia w szczególności, czy spółka "A." w 2006 r. prowadziła inne uprawy i ponosiła koszty tych upraw oraz z nich sprzedawała plony, a przede wszystkim brak analizy zaliczonych do materiału dowodowego faktur; 8) brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, pomimo, że organ II instancji przyznaje, że organ I instancji źle uzasadnił swoją decyzję – Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego nie uniknął tych błędów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego AR i MR wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna, ponieważ brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Organ prawidłowo ustalił, że płatności, o które ubiega się Skarżący (jednolita płatność obszarowa i płatność uzupełniająca) mogłyby być przyznane w przypadku spełnienia przez nią przede wszystkim przesłanek z art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U z 2004 Nr 6, poz. 40 ze zm.; zwanej dalej: "ustawą o p.b.g.r.") czego nie można stwierdzić w sprawie. Wymieniona ustawa o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych jest rezultatem działań wykonawczych do rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (...) (Dz. Urz. UE L 2003.270.1). Rozporządzenie ma pełne zastosowanie w wersji na datę złożenia wniosku (17 maja 2006 r.) w sprawie wraz z art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. U. UE L 2004.345.1). Wymienione, stosowane, przepisy unijne w samej nazwie wskazują cel w jakim zostały wydane. Regulują formę wsparcia finansowego w ramach wspólnej polityki rolnej, będącej jedynym z celów Unii Europejskiej określonych w art. 33 Traktu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). Celem zaś ustanowionego systemu dopłat bezpośrednich jest wyrównanie dochodowości gospodarstw rolnych oraz poprawa warunków życia, pracy i produkcji w rolnictwie. Tak sprecyzowany cel przepisów musi być uwzględniony przy interpretacji poszczególnych zapisów prawnych mających zastosowanie w tej sprawie. Z wymienionego celu wynika, że ustawodawca tak unijny, jak i krajowy zakładał, że środki finansowe przewidziane na płatności powinny być kierowane do producentów rolnych bezpośrednio użytkujących grunty rolne, po spełnieniu przez nich przewidywanych prawem przesłanek. Ten cel wyłania się również z zapisu art. 2 ustawy o p.b.g.r. Zgodnie z tym artykułem płatności tam przewidziane przysługują m.in. osobie prawnej będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane, w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów, ochrony środowiska oraz przy spełnieniu dalej określonych powierzchni ogólnych upraw i definicji działki rolnej. Ustawodawca krajowy wyraźnie stanowi, że do zasadniczych przesłanek należy posiadanie gruntu i utrzymywanie go w dobrej kulturze rolnej. Nie ma tu mowy o tytule prawnym posiadania gruntu rolnego. Wymóg posiadania tytułu prawnego do gruntu rolnego nie wynika też z ww. przepisów unijnych. Zatem świadome pominięcie wymogu posiadania tytułu prawnego do posiadanego gruntu rolnego przy jednoczesnym żądaniu utrzymywania tegoż gruntu w dobrej kulturze rolnej, wyraźnie i stanowczo wskazuje, że chodzi o posiadanie faktyczne polegające na użytkowaniu gruntu rolnego. Oznacza to posiadanie rzeczywiste gruntów, a nie posiadanie w sensie prawnym. Dla uzyskania płatności bezpośrednich i uzupełniających nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu kodeksu cywilnego, ale ponadto należy je rolniczo użytkować (patrz: wyrok WSA w Warszawie z 8 listopada 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 1524/05; LEX nr 203727). Zgodnie w art. 336 kodeksu cywilnego posiadanie jest stanem faktycznym polegającym na faktycznym władztwie, przez które rozumie się sama możność władania rzeczą. Efektywne, w sensie gospodarczym, korzystanie z rzeczy nie jest konieczną przesłanką posiadania (tak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z 16 czerwca 1972 r. III CRN 121/72, LexPolonica nr 309268). Kodeks cywilny w sposób wyraźny dzieli posiadanie na samoistne i zależne. Pierwsze zawiera się w uprawnieniu posiadania do faktycznej możliwości władania rzeczą, w sposób dla jakiego uprawniony jest właściciel. Posiadanie zależne zaś to wykazywanie uprawnień składających się na inne prawo dające władztwo nad cudzą rzeczą. Obie relacje posiadania mogą stanowić bez wykonywania faktycznego. Zgodnie z art. 337 k.c. posiadacz samoistny nie traci posiadania przez to, że oddaje drugiemu rzecz w posiadanie zależne. Również posiadacz zależny nie traci posiadania w wyniku oddania rzeczy w dalsze posiadanie zależne (patrz: wyroku Sądu Najwyższego z 19 listopada 1993 r. II CRN 130/93, BISN 1994 r. nr 1 str. 21, LexPolonica nr 309273). Zatem w rozumieniu kodeksu cywilnego posiadanie może być elementem prawa podmiotowego będącego przejawem prawa przysługującego właścicielowi (posiadanie zgodne z prawem), ale może także wskazywać stan faktyczny władztwa nad rzeczą i to w sytuacji, gdy prawo wykonywane faktycznie przez posiadacza służy innemu podmiotowi (np. oddanie drugiemu rzeczy w posiadanie zależne lub wręcz posiadanie bezprawne). Powyższe rozróżnienie rodzajów posiadania jest istotne w przedmiotowej sprawie i uprawnia do twierdzenia wyżej sformułowanego, że na użytek uzyskania płatności bezpośrednich nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu kodeksu cywilnego. To, że Skarżąca spółka w sprawie oczekuje i żąda od organu ustalenia posiadania gruntu rolnego według definicji kodeksu cywilnego nie oznacza, że tak należy zrobić. Organy prawidłowo zdefiniowały konieczność rzeczywistego użytkowania gruntu rolnego na potrzeby przyznania żądanych płatności. Samo wykazanie przez Skarżącą, że jest właścicielem wskazanych we wniosku gruntów rolnych nie wystarcza do uznania jej za beneficjenta z tytułu płatności bezpośrednich i uzupełniających. Dlatego też, należało uznać, że organ dokonał prawidłowego wywodu w przedmiocie posiadania i użytkowania gruntu rolnego, jako koniecznego warunku do otrzymania płatności. Dlatego też zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o p.b.g.r. jest chybiony. Skarżąca spółka w żaden sposób nie wykazała, że w 2006 r. wykonała na wskazywanych gruntach na własny koszt i we własnym imieniu jakąkolwiek pracę rolną. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie organów administracyjnych dało podstawę do ustalenia, iż to inny podmiot – "A." Sp. z o. o. – była faktycznym użytkownikiem gruntów rolnych tj. działek o nr ewidencyjnych: [...] zlokalizowanych w woj. [...], w pow. [...] w obrębie L. oraz [...] zlokalizowanych w woj. [...], w pow. [...] w obrębie R. Za podstawę tych ustaleń posłużyły dokumenty, oświadczenia i zeznania świadków zebrane przez organy wobec faktu, iż spółka "A." również złożyła wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, w którym wskazywała użytkowanie rolne ww. działek. Co więcej Skarżąca zgłosiła przedmiotowe grunty we wniosku jako ugór, choć jak wynika z akt sprawy, faktycznie na tych gruntach prowadzone były różnego rodzaju uprawy (m.in.: kukurydzy, buraka cukrowego, pszenicy). Powyższe również dowodzi, iż Skarżąca nie mogła zostać uznana za posiadacza spornych gruntów, skoro nawet nie miała dostatecznej wiedzy na temat rodzaju prowadzonych na nich upraw. Z akt sprawy wynika, iż Skarżąca spółka w 2005 r. udzieliła pisemnej zgody na podjęcie, kontynuowanie prac rolnych oraz dokonanie zbioru upraw wykazanych według dowolnego doboru spółce "A." Sp. z o.o. Świadczą o tym pisma będące korespondencją między obiema spółkami tj.: pisma z [...] stycznia 2005 (zgoda na rozpoczęcie prac orki zimowej i mechanicznym niszczeniu chwastów z dniem [...] stycznia 2005 r.), z [...] lutego 2005 r. (zgoda na kontynuowanie prac rozpoczętych [...] stycznia 2005 r.) oraz z [...] kwietnia 2005 r. (zgoda na kontynuowanie prac zasiewu, uprawę, zbioru według zasad prawidłowej gospodarki rolnej z prawem dowolnego doboru gatunków upraw). W pismach tych nie określono na jaki okres jest wyrażana zgoda. Wszystkie wymienione pisma podpisane są przez jedynego reprezentanta Skarżącej spółki – Prezesa Zarządu D. J. Skierowane są wprost do spółki "A." Sp. z o.o. i w ich treści wymienia się obszar przedmiotowych gruntów rolnych. Nie ma też w tych oświadczeniach żadnego zapisu, który świadczyłby, iż jest to zlecenie wykonania prac polowych na rzecz Skarżącej spółki ("E.") za stosownym rozliczeniem. Użyte w pismach sformułowanie nie budzi wątpliwości, że była to zgoda na samodzielne użytkowanie przez spółkę "A." według własnego uznania, na własny koszt i własny użytek przedmiotowych gruntów. Nie zmienia tego fakt późniejszego oświadczenia Prezesa Zarządu Skarżącej spółki – D. J. – że ww. dokumenty z 2005 r. były zleceniem wykonania prac na rzecz "E.", czy też, że działania spółki "A." na gruntach "E." były działaniem bez tytułu prawnego, przez co został tej spółce wytoczony proces o odszkodowanie za bezumowne korzystanie z gruntu. Wskazać należy, iż późniejsze twierdzenia D.J. pozostają w jawnej sprzeczności z treścią ww. pism "E." z 2005 r. oraz z treścią pisemnych oświadczeń z [...] kwietnia 2007 r. przyjętych do materiału dowodowego organu II instancji, a złożonych przez J. M., T. N. i W. P. – mieszkańców L. na okoliczność, że od 2005 r. do daty składnia oświadczenia, grunty należące do Skarżącej spółki uprawia i użytkuje spółka "A.". Powyższe okoliczności świadków potwierdza również zeznanie świadka B. S. z [...] stycznia 2008 r. – udziałowca i pełnomocnika spółki " A." oraz zeznanie z tej samej daty świadka A. G. – reprezentanta spółki "A.". Potwierdzają tę okoliczność także wcześniejsze oświadczenia reprezentanta spółki "A." z [...] kwietnia 2007 r. oraz faktury wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wystawione na rzecz spółki "A." lub przez nią, poczynając od [...] marca 2006 r. do [...] kwietnia 2007 r., z których wynika, że wymieniona spółka nabyła m.in. opryski, nasiona kukurydzy i pszenicy. Są to dowody dające pełną podstawę do ustaleń faktycznych, iż na przedmiotowych działkach w 2006 r. prace rolnicze prowadzone były przez spółkę "A.". We wskaznych w skardze pism z [...] i [...] kwietnia 2006 r. skierowanych do spółki "A." o rezygnacji z usług tej firmy, sama Skarżąca przyznaje, iż to spółka "A." prowadziła działalność na tych gruntach. Nawet jeśli te działania miały charakter bezprawnego naruszenia posiadania, to nie stanowi dla organu argumentu do przyznania płatności wnioskodawcy, który nie spełnia warunków określonych w art. 2 ustawy o p.b.g.r. Sprawa bezprawnego użytkowania spornych gruntów może być wyłącznie przedmiotem rozstrzygnięć o charakterze cywilnoprawnym, dochodzonych przed sądami powszechnymi. Kwestie te nie mogą mieć natomiast wpływu na ocenę uprawnienia do uzyskania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Wszystkie dokonane przez organ ustalenia są prawidłowe i oparte na wskazanym w uzasadnieniu materiale dowodowym. Skarżąca miała możliwość wypowiedzenia się co do tych dowodów w sprawie. Ocena tych dowodów dokonana przez organ jest logiczna, dokonana w całokształcie zebranego materiału dowodowego. Co prawda uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera szczegółowej analizy dowodów tylko je wskazuje jako podstawę ustaleń faktycznych, ale brak tej szczegółowej analizy nie powoduje zaistnienia istotnego uchybienia proceduralnego wpływającego na wynik sprawy. Przeprowadzona przez Sąd analiza zebranego przez organ materiału dowodowego, dokonana w ramach kontroli ustaleń organu daje podstawę do przyjęcia twierdzenia, iż ustalenia organu są prawidłowe i opierają się na wskazanych dowodach prawidłowo zaliczonych do materiału dowodowego, zgodnie z art. 80 k.p.a. Niezasadny też jest zarzut Skarżącej o pominięciu oświadczenia świadka L.P. odwołującej swoje poprzednie oświadczenie przez co nienależycie oceniono oświadczenie z [...] kwietnia 2007 r. pozostałych osób. Podnieść należy, że spółka "A." złożyła do akt niniejszego postępowania pisemne oświadczenie z [...] kwietnia 2007 r. pięciu osób na okoliczność, że to ta spółka użytkuje grunty Skarżącej spółki od 2005 r. Były to oświadczenia J. M., W. P. i T. N. przyjęte i zaliczone przez organ do materiału dowodowego stanowiącego podstawę do ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji oraz oświadczenia mężczyzny o imieniu T. i nazwisku niemożliwym do odczytania oraz L. P. W odniesieniu do L. P. zostało złożone jej drugie pisemne oświadczenie z [...] kwietnia 2007 r. odwołujące oświadczenie z [...] kwietnia 2007 r. i wskazujące, że to ostatnie oświadczenie podpisała nie rozumiejąc jego treści, oraz że nie ma wiedzy czyją własności są grunty i prze kogo są uprawiane. Organ wydając zaskarżoną decyzję pominął pisemne oświadczenia tych dwu osób. Działanie to było prawidłowe. Skoro nie można było odczytać nazwiska składającego oświadczenie to nie można było przyjąć tego dokumentu jako dowodu w sprawie gdyż nie wiadomo od kogo on pochodził. Co do oświadczenia L. P. z [...] kwietnia 2007 r. pominięcie go jako dowodu w sprawie było zasadne wobec powołania się na błąd popełniony przy jego składaniu. Powołanie się na wadę oświadczenia woli przez L. P. skutecznie uchylało to oświadczenie. Nie miało to natomiast żadnego wpływu na ocenę oświadczeń złożonych przez T. N., W. P. i J. M. L. P. nie podnosiła żadnych twierdzeń odnoszących się do wiedzy ww. osób. Nie twierdziła też, że pierwsze oświadczenie złożyła pod wpływem np. działań pozaprawnych. W żadnym razie Skarżąca nie wykazała jak przywołany przez L.P. błąd w oświadczeniu miałby wpływać na ocenę pozostałych dowodów. Zarzut ten nie znajduje żadnego uzasadnienia w sprawie i jest gołosłowny. Niezasadny też jest zarzut Skarżącej o braku analizy czy "A." prowadziły inne uprawy i ponosiły koszty tych upraw oraz sprzedawały plony. W zaskarżonej decyzji organ wyraźnie stwierdził, że przedmiotem ustaleń w sprawie jest sprawdzenie istnienia uprawnień do dopłat w stosunku do Skarżącej spółki, a nie innego podmiotu. Jest to słuszna argumentacja. W przedmiotowej sprawie organ w sposób wystarczający ustalił, iż w 2006 r. na wskazanych gruntach prowadzone prace rolne nie były dokonywane przez Skarżącą ani w jej imieniu, ani na jej rzecz. W tych warunkach skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, ani prawa procesowego w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Sąd uznał w świetle powyższych rozważań, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływu na podjęcie rozstrzygnięcia. Nie doszło do naruszenia zasad zaufania obywateli do organów Państwa. Wydając rozstrzygnięcie, organy działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W ocenie Sądu wnioski organu odwoławczego wyprowadzane z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, a więc nie stanowią naruszenia prawa. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało oddalić skargę jako niezasadną.