I OSK 1088/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie sędzia NSA Ewa Dzbeńska ( spr. ) sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant Piotr Baryga po rozpoznaniu dnia 11 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych S. K., D. K. i M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 524/08 w sprawie ze skarg S. K., D. K. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie Imprezy masowej uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 524/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargi S. K., M. P. oraz D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie imprezy masowej. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Zarząd Powiatu Ostrowskiego decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] zakazał do odwołania D. K., S. K. i M. P. przeprowadzania imprez masowych na terenie Powiatu Ostrowskiego w lokalu C., D. i P. położonym w O. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, że na wniosek D. K. decyzją Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] ustalono warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej przebudowę pomieszczeń magazynowych (piwnicy) budynku "S." przy ul. [...] na lokal gastronomiczny, a następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] udzielił D. K. pozwolenia na przebudowę pomieszczeń magazynowych na lokal gastronomiczny oraz warunkowego pozwolenia na użytkowanie przebudowanych pomieszczeń magazynowych na lokal gastronomiczny. Lokal ten funkcjonował jako C. do czasu podziału na trzy odrębne pomieszczenia tj. C., D. i P. Podziału lokalu dokonano na podstawie zgłoszenia przez D. K., S. K. i M. P. do Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Ostrowskiego z dnia 15 lutego 2007 r. - wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie wnętrza lokalu gastronomicznego. Łączna ilość miejsc w trzech pomieszczeniach według projektu wynosiła 370 w tym: C. należący do D. K. - 120 miejsc, P. należący do S. K. - 100 miejsc, D. należący do M. P. - 150 miejsc. Zdaniem Zarządu Powiatu Ostrowskiego w lokalach tych organizowane imprezy rozrywkowe są imprezami masowymi, bowiem Zarząd uznał, iż te trzy lokale stanowią faktycznie jeden lokal w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych i organizowane są w nim imprezy masowe bez wymaganego zezwolenia. W ocenie organu D. K., S. K., M. P. przeprowadzając wspólne imprezy masowe nie zapewnili uczestnikom imprez pomocy medycznej, co stanowi naruszenie przepisu art. 5 ust 2 pkt 3 - ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Nie udostępnili również uczestnikom imprez regulaminu obiektu lub regulaminu imprezy masowej. Ponadto nie uzgodnili z właściwym miejscowo Komendantem Powiatowej Straży Pożarnej szczegółowych zasad postępowania w przypadku powstania pożaru, a ocena bezpieczeństwa i porządku publicznego opracowana przez Komendanta Powiatowego Policji w związku z przeprowadzanymi imprezami była negatywna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu nie podzieliło zarzutów odwołujących i decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyli S. K., D. K. i M. P., zarzucając naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 13a ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargi na powyższą decyzję wskazał, że definicja imprezy masowej zawarta w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych odnosi się do budynku, a nie lokalu mieszczącego się w określonym budynku i skarżący podejmując działalność gospodarczą musieli zdawać sobie sprawę, że jednoczesne funkcjonowanie lokali prowadzonych przez skarżących z uwagi na ilość miejsc przewidzianych w lokalach zawsze powodować będzie, że dyskoteka będzie miała charakter imprezy masowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie podzielił stanowiska skarżących, że art. 13a ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, który przewiduje sankcje administracyjnoprawne można stosować wyłącznie do organizatorów imprez masowych przeprowadzanych w oparciu o zezwolenie. W ocenie Sądu wykładnia czyniona przez skarżących prowadzi do wniosku, że zakaz organizowania przyszłych imprez masowych dotyczy tylko tych, którzy uprzednio podjęli starania i uzyskali zgodę na przeprowadzenie imprezy masowej, a która z takich czy innych powodów uzyskała negatywną ocenę stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Natomiast osoby, które przeprowadziły imprezę masową bez zezwolenia mogłyby administracyjnie czuć się bezkarne. Ponadto, organy rozstrzygające sprawę miały podstawy do stwierdzenia, że skarżący organizowali imprezy masowe wspólnie. Zeznania świadków pozwalały, zdaniem Sądu I instancji, organom rozstrzygającym sprawę na stwierdzenie, że w trakcie różnych imprez zmieniane były zasady organizacyjne ich przeprowadzania zarówno co do faktycznego łączenia lokali, czy też zamykania drzwi ewakuacyjnych, czy też drzwi głównych do poszczególnych lokali. Zmienna też była liczba uczestników imprez w pewnych sytuacjach dochodząca do 1000 osób. Żaden ze świadków nie zeznał, że w lokalach było mniej niż 300 osób, bądź też, że jeden z lokali był nieczynny. Zatem jednoczesne funkcjonowanie lokali, przy ścisłym zachowaniu dopuszczalnej ilości osób powodowało, że w budynku organizowana była impreza masowa. Biorąc pod uwagę usytuowanie lokali brak regulaminu dla uczestników, brak punktu medycznego, wzajemne powiązanie lokali w zakresie wyjść ewakuacyjnych dawało podstawę do stwierdzenia, że uczestniczenie w tych imprezach stanowiło zagrożenie dla życia i zdrowia osób w lokalach przebywających. Dla istoty sprawy, zdaniem Sądu I instancji nie są miarodajne pozytywne opinie Państwowego Inspektora Sanitarnego, Państwowej Straży Pożarnej, czy też Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, gdyż wszystkie opinie wydane w sprawie dotyczyły wymogów jakie musiały spełniać poszczególne lokale i nie odnoszą się do wymogów jakie musi spełniać budynek, w którym organizowane mają być imprezy masowe. Ustaleń organów nie podważają dokumenty złożone w dniu 8 kwietnia 2009 r. na rozprawie, a mianowicie pismo PINB w Ostrowie Wlkp. z 31 grudnia 2008 r. dotyczące zgłoszenia robót budowlanych przez skarżących, czy też protokoły Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej dotyczące lokali C. i P., gdyż ocenie Sądu nie podlegały przepisy prawa budowlanego czy też przeciwpożarowe lecz przepisy ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych stanowiące podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli S. K., D. K. oraz M. P. Wnoszący skargę kasacyjną domagali się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie decyzji Zarządu Powiatu Ostrowskiego z dnia [...] lipca 2008 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] września 2008 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. S. K. przedmiotowemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 13a w zw. z art. 3 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Zarząd Powiatu ma prawo wydania decyzji zakazującej przeprowadzenia imprez masowych, co do których nie zostało wydane stosowne pozwolenie, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu upoważnia organ do wprowadzenia stosownego zakazu jedynie w odniesieniu do podmiotów, które zorganizowały imprezę masową ma podstawie uzyskanego wcześniej zezwolenia, a ponadto na przyjęciu, iż podstawą takiej decyzji może być fakt prowadzenia imprezy masowej przez kilka podmiotów jako jej organizatorów w niezależnych od siebie, wyodrębnionych strukturalnie, organizacyjnie i prawnie lokalach. D. K. i M. P. zaskarżonemu orzeczeniu również zarzucili naruszenie art. 13a w zw. z art. 3 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, a ponadto naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez podanie w uzasadnieniu wyroku nieprawidłowego stanu sprawy, na skutek wcześniejszego dokonania przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, iż: a) skarżący organizowali wspólnie w prowadzonych przez siebie lokalach imprezy masowe; b) jednoczesne funkcjonowanie lokali powodowało, że w budynku w którym się one znajdowały organizowane były imprezy masowe; c) w związku z działalnością prowadzonego przez skarżącą lokalu dochodziło do naruszeń porządku publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, przesłanki nieważności postępowania wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, związany był granicami skargi kasacyjnej, którą oparto na naruszeniu przepisów postępowania jak również na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego. Zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sad Administracyjny Poznaniu art. 141 p.p.s.a. jest usprawiedliwiony, gdyż naruszenie wskazanego przepisu postępowania miało wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji ustalił, że skarżący organizują imprezy masowe. Konsekwencją tak ustalonego stanu faktycznego było zaakceptowanie przez Sąd zastosowania przez orzekające w sprawie organy art. 13a w zw. z art. 3 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o bezpieczeństwie imprez masowych ( Dz. u. 2005r. Nr 108 poz. 909). Jednakże uszedł uwadze sądu fakt, że Starosta Ostrowski decyzją z dnia [...] lipca 2005r zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia R. K. i D. K. na przebudowę pomieszczeń magazynowych na lokale gastronomiczne. Projekt ten wykonany przez architekta W. L. przewidywał "przebudowę lokalu gastronomicznego na trzy podmioty gospodarcze służące prowadzeniu działalności konsumpcyjno – tanecznej," Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ostrowie Wielkopolskim decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. udzielił pozwolenia na użytkowanie powstałych w wyniku przebudowy lokali gastronomicznych. Lokale te funkcjonują jako C. należący do D. K. - 120 miejsc, D. należący do M. P. - 150 miejsc i P. należący do S. K. - 100 miejsc. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że każdy z tych lokali jest samodzielny, gdyż oprócz niezależnych sal konsumpcyjnych z parkietem do tańca ma własne wejście główne i wyjście ewakuacyjne, węzeł sanitarny, szatnię i zaplecze. Każdy ze skarżących zawarł odrębną umowę najmu z właścicielem budynku. Świetle powyższego Naczelny Sad Administracyjny nie podziela stanowiska wyrażonego w zaskarżonym wyroku, że we wspomnianych wyżej lokalach odbywały się imprezy masowe. Jak wyżej wskazano, każdy skarżący, jako prowadzący lokal gastronomiczny z tańcami, na podstawie posiadanej koncesji realizował wynikające z tych zezwoleń prawo do prowadzenia własnej działalności gospodarczej w swoim lokalu. Konsekwencją nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego było niezasadne zastosowanie przepisów art. 13a w zw. z art. 3 st. 1 i 3 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, co czyni zarzut kasacyjny naruszenia prawa materialnego w postaci przytoczonych przepisów uprawnionym. Na marginesie należy podnieść, że w świetle zebranych przez organy dowodów, zwłaszcza zeznań świadków, wynika, że skarżący organizując dyskoteki w swoich lokalach, umożliwiali uczestnikom tych imprez swobodne przemieszczanie się pomiędzy trzema wyodrębnionymi prawnie lokalami. Jednakże zgodność prawnego wyodrębnienia lokali z ich rzeczywistym wydzieleniem nie była przedmiotem niniejszego postępowania i z tego względu nie podlega kontroli sądu Mając na uwadze uzasadnione zarzuty kasacyjne Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na podstawie art. 185 p.p.s.a.