II SA/Po 317/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Maria Kwiecińska Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2009r. sprawy ze skarg 1) Z. Ł., 2) "A" B., S. spółka jawna w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego; I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia (...) nr (...) znak: (...), II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżących Z. Ł. oraz "A" B., S. spółka jawna w P. kwoty po (...),- (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ E.Podrazik /-/ M.Kwiecińska Wnioskiem z dnia (...) sierpnia 2006 r. Zarząd Dróg Miejskich w P. zwrócił się do Prezydenta Miasta P. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie ul. (...) na odcinku od ul. (...) do ul. (...) w P. na działkach nr (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...) ark. (...) i działkach nr (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...) ark. (...) obręb (...) oraz na działce nr (...), ark. (...), obręb (...). Zawiadomieniem z dnia (...) 2006 r. organ I instancji zawiadomił wnioskodawców oraz strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Obwieszczenie o wszczęciu postępowania zostało również wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta. W trakcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego planowana inwestycja została uzgodniona: postanowieniem z dnia (...) września 2006 r. przez Urząd Miasta P. Wydział Urbanistyki i Architektury z Zarządem Dróg Miejskich oraz postanowieniem z dnia (...) września 2006 r. przez Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego Geopoz w P.. Miejska Pracownią Urbanistyczna w piśmie z dnia (...) września 2006 r. stwierdziła, iż wnioskowany teren był objęty opracowywanym planem miejscowym "(...)", prace nad projektem planu zostały jednak uchylone na podstawie uchwały nr XCVIII/1114/IV/2006 z dnia 04.07.2006 r., obecnie dla terenu inwestycji nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie prowadzi się prac planistycznych. Projektowana inwestycja jest konieczna w świetle opracowywanego planu III ramy komunikacyjnej. Pismem z dnia 27 września 2006 r. "B". Sp. z o.o. w P., będąca właścicielem nieruchomości, na których planowano przedmiotową inwestycję, wniosła sprzeciw co do planowego przebiegu drogi podnosząc, że jej realizacja, połączona z utratą na jej rzecz części nieruchomości przez spółkę, doprowadzi do uniemożliwienia korzystania przez spółkę z nieruchomości w dotychczasowy sposób. Z. Ł., właściciel nieruchomości o nr (...) i (...) arkusz mapy (...), obręb (...), na której planowana była inwestycja, pismem z dnia 28 września 2006 r. wyraził sprzeciw co do planowanej inwestycji, wskazując, że planowany przebieg inwestycji spowoduje ogromne marnotrawstwo ziemi przylegającej do pasa drogowego i naruszy jego prawo własności. Pismem z dnia 06 października 2006 r. Zarząd Dróg Miejskich uzupełnił wniosek z dnia (...) sierpnia 2006 r. o parametry techniczne drogi, oraz wskazał, że planowana inwestycja polegać ma na budowie ulicy zbiorczej i ma wszystkie elementy zgodne z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...). Sporządzona w dniu 20 listopada 2006 r. analiza stanu prawnego i faktycznego terenu inwestycji wskazała, iż większość terenu planowanej inwestycji nie jest zabudowana, a obiekty kubaturowe występują jedynie na działkach usytuowanych bezpośrednio przy ul. (...) i (...). Z zawartego w analizie wniosku wynikało, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego powinna być pozytywna. "B". Sp. z o.o. w P. pismem z dnia 02 stycznia 2007 r. podtrzymała swój sprzeciw co do lokalizacji planowanej inwestycji i wniosła o ponowne dokonanie szczegółowej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewidywano realizację inwestycji. Również Z. Ł. pismem z dnia 04 stycznia 2007 r. podtrzymał swoje zarzuty co do planowanej inwestycji. Ponadto swoje zastrzeżenia, co do planowej drogi wyraził w dniu 03 stycznia 2007 r,. H. Ż., proponując zmianę przebiegu drogi oraz "A". B. S. Spółka jawna, reprezentowana przez właściciela R. S., który pismem z dnia 05 stycznia 2007 r. wskazał, że planowana inwestycja nie przyczyni się do faktycznego usprawnienia ruchu wokół ulic (...) i (...) oraz pozbawiona jest analizy ekonomicznej, co skutkuje brakiem spełnienia celu publicznego. Ponadto zdaniem spółki "A". dokumenty dotyczące planowanej inwestycji nie wskazywały sposobu zapewnienia dostępu do nieruchomości spółki podczas prowadzenia prac budowlanych, kosztów inwestycji, kosztów wywłaszczenia nieruchomości, oraz rekompensaty ewentualnych strat poniesionych przez właścicieli wywłaszczonych nieruchomości. Decyzją z dnia (...) lutego 2007 r., nr (...), Prezydent Miasta P., na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1, art. 54 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającego na budowie ul. (...) na odcinku od ul. (...) do ul. (...) w P na działkach nr (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...) ark. (...) i działkach nr (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...) ark. (...) obręb (...) oraz na działce nr (...), ark. (...), obręb (...) – w granicach terenu inwestycji zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w toku postępowania administracyjnego organ wyczerpał procedurę wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego określoną w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Wobec spełnienia przesłanek określonych w przepisach powyższej ustawy organ był zobowiązany do pozytywnego rozpatrzenia wniosku Zarządu Dróg Miejskich w P. Zdaniem Prezydenta składane w toku postępowania administracyjnego zarzuty nie znajdywały uzasadnienia faktycznego. Jednocześnie organ podkreślił, że zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa własności nie są przedmiotem badania w trakcie postępowania o lokalizację inwestycji celu publicznego, którym jest budowa drogi publicznej. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. spółka "B". Sp. z o.o. w P., "A". B. S. Sp. jawna w P. oraz Z. Ł. W odwołaniu spółki "B" Sp. z o.o. podniesiono, że decyzja Prezydenta z dnia (...) lutego 2007 r. naruszyła wyrażoną w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadę dobrego sąsiedztwa poprzez wytyczenie biegu planowanej drogi w sposób uniemożliwiający prawidłowe korzystanie z nieruchomości spółki. "A". B. S. Sp. jawna w swoim odwołaniu argumentowała, że inwestycja, dla której wydano decyzję z dnia (...) lutego 2007 r., nie spełnia kryterium celu publicznego a służyć miała jedynie interesom wąskiej grupy właścicieli nieruchomości znajdujących się między ul. (...) a ul. (...). Równocześnie podtrzymano zarzuty dotyczące zapewnienia dostępu do nieruchomości spółki podczas prowadzenia prac budowlanych, kosztów inwestycji, kosztów wywłaszczenia nieruchomości, oraz rekompensaty ewentualnych strat. Z. Ł. we wniesionym odwołaniu podniósł, ze decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia (...) lutego 2007 r. narusza przysługujące mu prawo własności. Pismem z dnia 23 marca 2007 r. przekazującym odwołanie wraz z aktami postępowania Prezydent Miasta P. wskazał, iż odwołanie wniesione przez "B". Sp. z o.o. zasługuje na uwzględnienie w zakresie zmiany linii rozgraniczającej inwestycję. Decyzją z dnia (...) maja 2007 r., nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując, iż ponieważ w piśmie przekazującym akta sprawy organ I instancji przychylił się do wniosku "B". Sp. z o.o. w P., decyzję należało w całości uchylić. Jednocześnie kolegium podkreśliło, iż nie rozważyło reszty zarzutów zawartych we wniesionych odwołaniach. Pismem z dnia 21 czerwca 2007 r. Zarząd Dróg Miejskich w P. dostarczył plan sytuacyjny ze skorygowaną linią rozgraniczającą przebiegu planowanej inwestycji w zakresie działek należących do spółki "B". "B". Sp. z o.o. z siedzibą w P. pismem z dnia 05 lipca 2007 r. wskazała, że planowana zmiana przebiegu nie wpłynie na rozwiązania zgłaszanych problemów spółki, bowiem w dalszym ciągu będzie ona pozbawiona dojazdu do nieruchomości hali magazynu i stolarni co uniemożliwi jej działalność. Zarząd Dróg Miejskich pismem z dnia 03 sierpnia 2007 r., iż przedmiotowa ulica (...) ma kategorię drogi gminnej. Decyzją z dnia (...) października 2007 r., nr (...), Prezydent Miasta P., na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 i art. 54 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającego na budowie ul. (...) na odcinku od ul. (...) do ul. (...) w P. na działkach nr (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...) ark. (...) i działkach nr (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...) ark. (...) obręb (...) oraz na działce nr (...), ark. (...), obręb (...) – w granicach terenu inwestycji zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu do decyzji z dnia (...) lutego 2007 r., modyfikując jedynie przebieg planowanej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł "B". Sp. z o.o. w P., "A". B. S. Sp. jawna w P. oraz Z. Ł. "B". Sp. z o.o. w swoim odwołaniu podtrzymał zarzut naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jedynie nieznaczne przesunięcia linii rozgraniczającej przebieg planowanej inwestycji, co spowoduje, że korzystanie w sposób dotychczasowy z nieruchomości spółki będzie niemożliwe, w szczególności utrudniony zostanie do nich dojazd. Odwołujący podtrzymał również zarzuty dotyczące sprzeczności decyzji z wcześniejszymi rozstrzygnięciami Prezydenta Miasta P. Zarzuty zawarte w odwołaniu "A" Sp. jawna w P. odwoływały się do niezrealizowania przez planowaną inwestycje celu publicznego, nierozpatrzenia przez organy administracji całości materiału dowodowego w sprawie oraz do braku poszanowania interesów właścicieli nieruchomości, na których planowana jest budowa drogi. Odwołujący podnieśli również zarzut wadliwego zawiadomienia o prowadzonym postępowaniu właściciela nieruchomości oznaczonej nr (...) ark. (...) obręb (...). Zdaniem skarżących ponieważ przedmiotowa działka znajduje się w Zarządzie Dyrekcji Dróg Publicznych, konieczne było ustanowienie dla właściciela powyższej nieruchomości kuratora. Odwołanie wniesione przez Z. Ł. podtrzymywało zarzuty naruszenia przez decyzję z dnia (...) października 2007 r. przysługującego skarżącemu prawa własności. Decyzją z dnia (...) stycznia 2008 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoją decyzję Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, iż jego zdaniem odwołanie wniesione przez "A" B. S. Sp. jawna zostało wniesione po terminie, ponieważ jednak sprawa podlegała rozpatrzeniu w wyniku innych odwołań to organ odwoławczy odstąpił od wydania postanowienia rozstrzygającego powyższą kwestię. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez "B" Sp. z o.o. w P. oraz Z. Ł. organ II instancji wskazał, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest dokumentem o charakterze deklaratoryjnym, który nie narusza praw osób trzecich oraz nie narusza praw własności, bowiem na jej podstawie inwestor nie może podjąć robót budowlanych. Podnoszone przez obu wymienionych skarżących kwestie dotyczące własności nieruchomości nie są i nie mogą być rozważane na etapie ustalenia lokalizacji inwestycji. Kolegium podkreśliło, że jeżeli planowana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa materialnego oraz z przepisami odrębnymi organ I instancji nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Z. Ł. oraz "A" B. S. Sp. jawna w P. Wniesiona w dniu 03 marca 2008 r. przez Z. Ł. skarga, została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Po 317/08. Skarżący wskazał w niej, iż decyzja Kolegium naruszyła jego prawo własności posiadanych nieruchomości, a mając na względzie fakt długoletniego braku decyzji co do planowanego przeznaczenia terenu, na którym znajduje się nieruchomość skarżącego powoduje, że nie ma on możliwości swobodnego nią dysponowania. Skarga "A" B. S. Sp. jawna, która została wniesiona w dniu 05 marca 2008 r. i zarejestrowana pod sygnaturą II SA/PO 318/08, podtrzymała zarzuty zaprezentowane w odwołaniu od decyzji z dnia (...) października 2007 r. polegające na naruszeniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na nie realizowaniu przez planowaną inwestycję celu publicznego, naruszenie zasad dobrego sąsiedztwa oraz nie wyjaśnieniu jak ma zostać zapewniony dojazd do nieruchomości skarżących. Ponadto zdaniem spółki S. organy administracji dopuściły się naruszenia przepisów procedury administracyjnej polegającego na braku podejmowania działań zmierzających do zawarcia ugody co do przebiegu drogi, nie powołania kuratora dla działki oznaczonej nr (...) ark. (...) obręb G., nie rozpatrzenia wszystkich dowodów w sprawie. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o oddalenie obu skarg. Postanowieniem z dnia 08 maja 2008 r. sprawy ze skargi Z. Ł. i "A" B. S. Sp. jawna w P. zostały połączone do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, sprawa prowadzona była dalej pod sygnaturą II SA/Po 317/08. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skargi obu skarżących okazały się zasadne, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie był wniosek Zarządu Dróg Miejskich w P. z dnia (...) sierpnia 2006 r. o ustalenie lokalizacji inwestycji polegającej na budowie drogi gminnej – ulicy (...) na odcinku od ul. (...) do ul. (...) w P. Powyższy wniosek nie wskazywał wprawdzie wprost, iż złożono go w trybie ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na taką podstawę prawną wniosku wskazuje jednak żądanie wniosku jako ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, fakt złożenia go do organu właściwego według przepisów powyższej ustawy oraz pismo wnioskodawcy z dnia 03.08.2007 r. W momencie złożenia w dniu 16 sierpnia 2006 r. przez Zarząd Dróg Miejskich w P. wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w obowiązywała ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721 ze zm.), która w art. 1 ust. 1 przewidywała, iż jej zakres przedmiotowy odnosi się do zasad i warunków przygotowywania inwestycji w zakresie dróg krajowych. Jednocześnie, zgodnie z ust. 2 powyższego artykułu ustawa znajdywała swoje zastosowanie również do dróg w miastach na prawach powiatu, finansowanych z budżetów tych miast, z tym że uprawnienia, obowiązki i zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, w odniesieniu do tych dróg wykonywać miał właściwy zarządca drogi. Art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w brzmieniu obowiązującym w momencie złożenia przez Zarząd Dróg Miejskich wniosku o lokalizację inwestycji przewidywał, iż organem właściwym do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi jest Wojewoda. Jednocześnie art. 10 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych przewidywał, że przepisy niniejszej ustawy w sprawach lokalizacji dróg wyłączają możliwość zastosowania przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis powyższy wyłączał więc dopuszczalność prowadzenia postępowania, którego przedmiotem była lokalizacja dróg wymienionych w art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy, w trybie przepisów ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe postanowienia w zakresie art. 1 i art. 2 wymienionej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. obowiązywały aż do dnia 16 grudnia 2006 r., a więc do wejścia w życie ustawy z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz niektórych innych ustaw, która m.in. zmieniła tytuł ustawy na ustawę o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, treść art. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., rozciągając jej zastosowanie na wszystkie drogi publiczne, oraz treść art. 2 tejże ustawy poprzez wskazanie w art. 2 ust. 1, iż wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi na wniosek właściwego zarządcy drogi. Jednocześnie art. 5 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy zmieniającej ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 r. przewidywał, iż do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Zaznaczyć ponownie należy, iż zgodnie z pismem Zarządu Dróg Miejskich z dnia 03 sierpnia 2007 r. planowana inwestycja polegająca na budowie ulicy (...) miała stanowić inwestycję polegającą na budowie drogi gminnej w granicach administracyjnych Miasta P. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) drogi gminne zaliczają się do dróg publicznych. Planowana inwestycja była więc zamierzeniem polegającym na budowie drogi w mieście na prawach powiatu, finansowanej z budżetu tego miasta. Tym samym do planowanej inwestycji zastosowanie znaleźć powinny przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 16 sierpnia 2006 r., a więc w dniu złożenia przez Zarząd Dróg Miejskich wniosku. Sama procedura polegająca na wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi powinna być prowadzona w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., nie zaś o przepisy ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co wynikało wprost z treści art. 10 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Sąd podkreśla, że nawet dokonana przed wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie, zmiana przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, nie spowodowała, aby postępowanie wszczęte w stanie prawnym obowiązującym w momencie złożenia wniosku miało być dalej prowadzone w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia (...) października 2007 r. ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji drogowej wydana została bez podstawy prawnej, przez niewłaściwy organ i z rażącym naruszeniem przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Zachodzą więc podstawy z art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 kpa do stwierdzenia jej nieważności. Tym samym zaskarżona decyzja Kolegium, która utrzymała w mocy decyzję organu I instancji dotkniętą wadą nieważności i nie wyeliminowała jej z obrotu prawnego, również wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Jednocześnie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wydana została z naruszeniem jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie zasady dwuinstancyjności postępowania z art. 15 kpa. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) organ odwoławczy, w przypadku stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, zobowiązany jest wydać stosowne postanowienie. W przedmiotowej sprawie Kolegium, pomimo iż jego zdaniem odwołanie spółki jawnej S. zostało wniesione z uchybieniem terminu, zaniechało wydania postanowienia z art. 134 kpa. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozpatrzyło merytorycznie zasadności zarzutów podniesionych przez "A" B. S. Sp. jawna w P. Uchylenie się przez Kolegium od wydania rozstrzygnięcia z art. 134 kpa pozbawiło wymienioną spółkę możliwości kwestionowania zarzutu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w drodze skargi do sądu administracyjnego, i ewentualnie doprowadzenia – w przypadku uwzględnienia skargi – do merytorycznego rozpatrzenia jej odwołania przez organ II instancji. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta P. (...) października 2007 r., nr (...), zostały wydane rażącym naruszeniem prawa, dającym podstawę do prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności w ramach art. 156 § 1 pkt 1 i 2 kpa. Z tych względów decyzje organów obu instancji należało wyeliminować z obrotu prawnego stwierdzając ich nieważność. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy zastosować właściwe przepisy mając na względzie poczynione wyżej rozważania. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia (...) października 2007 r. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 wymienionej ustawy. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ E.Podrazik /-/ M.Kwiecińska MK