I OSK 149/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz NSA Roman Ciąglewicz Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 977/07 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 września 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 977/07 oddalił skargę P. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Mł. chor. szt. P. S. pełnił zawodowa służbę wojskową, zajmując ostatnio stanowisko starszego technika w 3 Korpusie Obrony Powietrznej -WLOP. Dowódca 3 Korpusu Obrony Powietrznej decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm. - dalej powoływanej jako "ustawa pragmatyczna z 1970 r.") i § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), wypowiedział P. S. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej z powodu likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego i niewyrażenia zgody na wyznaczenie go na niższe stanowisko służbowe. Z kolei rozkazem personalnym nr [...] (pkt 15) z dnia [...] marca 2003 r., wydanym dla celów ewidencyjnych, zwolnił skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 marca 2003 r. i z tą datą przeniósł go do rezerwy, wskutek upływu terminu wypowiedzenia, dokonanego przez organ wojskowy. Dowódca Sił Powietrznych, po rozpatrzeniu wniosku P. S., decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy 3 Korpusu Obrony Powietrznej z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...]. Następnie Minister Obrony Narodowej powyższe rozstrzygnięcie utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...]. W motywach swych decyzji organy wskazały, iż zgodnie z rozkazem Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 19 kwietnia 2002 r. nr 0-174/Org/P1 w sprawie zmian organizacyjnych i dyslokacyjnych w jednostkach wojskowych WLOP, jednostka, w której P. S. pełnił służbę, uległa przeformowaniu. Powołany rozkaz był aktem, którym dokonano przeformowania jednostki, a nie jedynie aktem zapowiadającym czy też inicjującym dokonanie takiego przeformowania w przyszłości. Stanowił on podstawę do podjęcia działań personalnych zmierzających do przesunięć żołnierzy zawodowych na inne stanowiska służbowe, a w przypadku braku takich możliwości do wypowiadania im stosunku służbowego. Przekształcenia jednostek podejmowane były w wielu płaszczyznach, między innymi organizacyjnej, personalnej, lokalowej, technicznej, dlatego też określono początek oraz koniec przedmiotowego procesu. Przeformowanie spowodowało zmniejszenie struktury organizacyjnej macierzystej jednostki skarżącego, co w efekcie doprowadziło do zmniejszenia jej stanu etatowego. Likwidacji uległo również stanowisko zajmowane przez P. S. W związku z tym oraz z uwagi na odmowę wyrażenia przez skarżącego zgody na wyznaczenie go na niższe stanowisko służbowe, zainteresowanemu wypowiedziano stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Podjęty w tym zakresie rozkaz personalny prawa nie narusza, a tym bardziej brak jest podstaw do stwierdzenia jego nieważności, gdyż w stosunku do tej decyzji nie zachodzi żadna z przesłanek przewidzianych w art. 156 § 1 kpa. Decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] P. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia rozstrzygnięć nadzorczych organów obu instancji. Decyzjom tym zarzucił naruszenie art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy pragmatycznej z 1970 r. oraz naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7 i 107 § 3 kpa. Podkreślił przy tym że stosunek zawodowej służby wojskowej wypowiedziano mu w dniu [...] lutego 2003 r. W tej dacie zajmowane przez niego stanowisko służbowe nie zostało jeszcze zlikwidowane, gdyż nastąpiło to dopiero z końcem grudnia 2003r. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 września 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 977/07, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ustawa P.p.s.a.), skargę P. S. oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznych. Może mieć ono miejsce wyłącznie z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa, które nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Pozytywna decyzja organu I instancji w rozpatrywanej sprawie mogłaby zapaść tylko w sytuacji, gdyby organ stwierdził, iż decyzja z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] została podjęta w okolicznościach określonych przepisami art. 156 § 1 kpa. W przedmiotowej sprawie nie można mówić o istnieniu takich podstaw do stwierdzenia nieważności wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego. Zgodnie z obowiązującymi w czasie podjęcia tej decyzji art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r., Nr 7, poz. 38 ze zm.), dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić, jeżeli zlikwidowano zajmowane przez żołnierza zawodowego stanowisko służbowe, a żołnierz zawodowy nie wyraził pisemnej zgody na wyznaczenie go na niższe stanowisko służbowe. Zmniejszenie stanu etatowego jednostki, w której skarżący pełnił służbę, nastąpiło w wyniku rozkazu Szefa Sztabu Generalnego nr 0-174/Org/P1 z dnia 19 kwietnia 2002 r. w sprawie zmian organizacyjnych i dyslokacyjnych w jednostkach WLOP. W jednostce wojskowej, w której skarżący pełnił zawodową służbę wojskową, zmiany etatowe wprowadzono z dniem 31 grudnia 2002 r. Skutkiem tego było zlikwidowanie zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego, a zainteresowany odmówił wyrażenia zgody na wyznaczenie go na niższe stanowisko służbowe. Powołany rozkaz był aktem, mocą którego dokonano przeformowania 3 Korpusu Obrony Powietrznej. Określono w nim datę zarówno rozpoczęcia jak i zakończenia procesu przeformowania jednostki. Rozkaz ten stanowił podstawę do podjęcia przez organy wojskowe działań zmierzających do przesunięć żołnierzy zawodowych na inne stanowiska służbowe, a w przypadku braku takich możliwości do wypowiedzenia żołnierzom stosunku służbowego. Dla prawidłowości podejmowanych w tym zakresie decyzji personalnych istotne jest, aby były one wydane najwcześniej z chwilą wejścia w życie omawianego rozkazu, tj. w dniu 19 kwietnia 2002 r. P. S. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej wypowiedziano decyzją z dnia [...] lutego 2003 r., a zatem po wejściu w życie omawianego rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP nr 0-174/Org/P1. W związku z powyższym w sytuacji, gdy zlikwidowano zajmowane przez żołnierza zawodowego stanowisko służbowe, a żołnierz zawodowy nie wyraził pisemnej zgody na wyznaczenie go na niższe stanowisko służbowe, zachodziły przesłanki dla zastosowania art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy pragmatycznej z 1970 r. Skoro przy wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. nie doszło do rażącego naruszenia prawa, to organ nadzoru prawidłowo odmówił zastosowania art. 156 § 1 k.p.a. przez stwierdzenie nieważności przedmiotowego wypowiedzenia. Wskazana decyzja została wydana przez właściwy organ, skierowana do osoby będącej stroną postępowania, opiera się na istniejącej podstawie prawnej, nadaje się do wykonania, a jej wykonalność nie powoduje czynu zagrożonego karą, nie zawiera także wad powodujących jej nieważność z mocy przepisów prawa. W takim stanie sprawy zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezpodstawne, przyjmując w tym względzie za trafną argumentację organu, ujętą zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył P. S., reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasadzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 roku w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez jego błędne zastosowanie, ze względu na przyjęcie przez Sąd orzekający, że dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego w dniu 28 lutego 2003 r. przez właściwy organ wojskowy nastąpiło w przypadku przewidzianym w art. 36 ust. 6 powyższej ustawy, tzn. gdy zlikwidowano zajmowane przez skarżącego stanowisko służbowe, gdy w rzeczywistości stanowisko to zastało zlikwidowane dopiero z końcem 2003 roku. Powyższe w konsekwencji doprowadziło do uznania przez Sąd I instancji, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy 3 Korpusu Obrony Powietrznej z dnia [...] lutego 2003 roku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, że w dacie dokonanego P. S. wypowiedzenia zajmowane przez niego stanowisko służbowe nie zostało jeszcze zlikwidowane. Kasator wskazał również, że w obowiązujących przepisach prawa brak jest definicji pojęcia przeformowania, a wskazówki w tym zakresie można znaleźć jedynie w Instrukcji o zasadach funkcjonowania systemu kompetencyjnego i organizacyjno - etatowego w resorcie Obrony Narodowej (dalej jako "Instrukcja"), która została wprowadzona do użytku służbowego Decyzją MON Nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. Zgodnie z § 2 pkt 14 Instrukcji "przeformowanie" to "zmiana (przekształcenie, łączenie, dzielenie) struktury organizacyjnej jednostki wojskowej (jednostki organizacyjnej) w ramach obowiązującego (lub nowego) etatu wynikająca ze zmian organizacyjnych, przezbrojenia, zmiany nazwy". Ponadto należy zwrócić uwagę na wprowadzone do użytku służbowego z dniem 1 lipca 2004 r. przez Ministra Obrony Narodowej opracowanie: "Działalność kadrowa w Siłach Zbrojnych RP". W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenia ma treść części I ("Przepisy prawne i procedury kadrowe" - sygnatura Dep. Kadr. Wewn. 2/2004) przygotowanej w Departamencie Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej, rozdziału VII ("Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej"), punktu 2 ("Procedury zwolnień z zawodowej służby wojskowej w przypadku zwolnień z mocy prawa"). Pod literą "f" (strona 376-377) zinterpretowano w tym opracowaniu możliwość zastosowania przez organ wojskowy instytucji wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, wskazując termin, w którym mogło to nastąpić. Zgodnie z w/w opracowaniem, dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić w sytuacjach, o których mowa w art. 78 ust. 2 ustawy pragmatycznej z 1970 r. Stwierdzono przy tym, że "podstawę zmniejszenia stanu etatowego jednostki wojskowej stanowi rozkaz (decyzja) odpowiedniego organu stwierdzający przeformowanie jednostki wojskowej lub wykaz zmian do etatu jednostki powodujący zmniejszenie jej stanu etatowego". Natomiast "dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego (doręczenie wypowiedzenia) następuje po dacie wprowadzenia zmiany organizacyjnej określonej wykazem zmian. W przypadku braku w wykazie zmian daty ich wprowadzenia za datę zmian przyjmuje się datę wykazu zmian". W przedmiotowej sprawie dokonanie wypowiedzenia nastąpiło [...] lutego 2003 roku, a stanowisko służbowe skarżącego zostało zlikwidowane dopiero z końcem grudnia 2003 r. Autor skargi kasacyjnej podniósł również, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, jakoby rozkaz Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr 0-174/Org/Pl z dnia 19 kwietnia 2002 r. zlikwidował zajmowane przez skarżącego stanowisko, albowiem gdyby tak było podstawą do wypowiedzenia byłby przepis wynikający z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, w którym mowa o rozwiązaniu umowy w wypadku rozformowania lub zmniejszenia stanu etatowego jednostki wojskowej. Ponieważ jednak przywołany rozkaz nie zlikwidował stanowiska służbowego skarżącego przyjąć należy, że do tego czasu brak było podstaw do wypowiedzenia stosunku służbowego w trybie art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy pragmatycznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez błędną wykładnię rozumie się niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu. Natomiast naruszenie prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że poza przypadkami wymienionymi w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w rozpoznawanej sprawie nie występują, sąd II instancji związany jest granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Sąd ten, w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy z punktu widzenia stanu prawnego, który legł u podstaw zaskarżonego orzeczenie. Ocenia jedynie zasadność zarzutów sformułowanych przez samego autora skargi kasacyjnej. Nie może przy tym w żaden sposób z urzędu uzupełniać rozpatrywanego środka zaskarżenia ani też konkretyzować zarzutów opisanych w sposób nieprecyzyjny i niejasny. Zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta tylko na zarzucie naruszenia prawa materialnego. Jej autor wytknął przy tym Sądowi I instancji wyłącznie niewłaściwe zastosowanie art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 1997 r., Nr 10, poz. 55 ze zm.). Natomiast sposób sformułowania i uzasadnienia tego zarzutu zmierza w istocie do zakwestionowania ustaleń faktycznych tkwiących u podstaw zaskarżonego wyroku. Należy zatem podkreślić, że w sytuacji zanegowania przez kasatora jedynie przepisów materialnoprawnych, NSA jest związany ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd I instancji i ocenia zastosowanie przepisów, których naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej, na podstawie ustalonego wcześniej stanu faktycznego. Nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego, gdy z jej uzasadnienia wynika, że wadliwie zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania naruszył sąd pierwszej instancji. Próba zwalczania ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Ewentualnie może być ona skuteczna, tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt.2 P.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia 14 października 2004 r., FSK 568/04, ONSA WSA 2005, nr 4, poz. 67 oraz z dnia 6 lipca 2004r , FSK 192/04 ONSAiWSA 2004, nr 3, poz.68). Powołany przez autora skargi kasacyjnej art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji Dowódcy 3 Korpusu Obrony Powietrznej decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...], stanowił, że dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić w przypadku, o którym mowa w art. 36 ust. 6 ustawy, to znaczy, gdy zlikwidowano zajmowane przez żołnierza stanowisko służbowe, a żołnierz zawodowy nie wyraził pisemnej zgody na wyznaczenie go na niższe stanowisko. W orzecznictwie powstałym na tle tego przepisu przyjęty powszechnie jest pogląd, iż musi istnieć związek przyczynowy między reorganizacją jednostki wojskowej lub zmniejszeniem jej stanu etatowego, a wypowiedzeniem żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego. Wypowiedzenia stosunku służbowego można zatem dokonać w trakcie likwidacji jednostki lub zmniejszenia jej stanu etatowego, a nie tylko po zakończeniu tych procesów (por. powołany w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wyrok NSA z 26 lipca 2001 r., II SA 2673/00 oraz wyrok NSA z 11 maja 2007 r., I OSK 1062/06). Dla prawidłowości wypowiedzenia stosunku służbowego nie jest istotne, czy wypowiedzenia stosunku służbowego dokonano przed, czy po dacie wskazanej w rozkazie o przeformowaniu czy likwidacji jednostki, lecz istotne jest czy zachodzi związek pomiędzy likwidacją etatu, a wypowiedzeniem. Konieczne jest więc, aby wypowiedzenie było logiczną i nieuchronną konsekwencją likwidacji stanowiska służbowego, ale nie musi ono następować chronologicznie po dacie faktycznej likwidacji. W sytuacji, gdy ma dojść do likwidacji określonych stanowisk, oczywistym jest, że organ odpowiednio wcześniej musi dokonać właściwego zagospodarowania kadry, aby nie doprowadzić do przerwania prawidłowego funkcjonowania przeformowywanej jednostki. Przenosząc powyższe rozważania na okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż wypowiedzenie składającemu skargę kasacyjną stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej nastąpiło zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Prawidłowo zatem Dowódca Sił Powietrznych decyzją z dnia [...] listopada 2006 r nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy 3 Korpusu Obrony Powietrznej z dnia [...] lutego 2003 r nr [...]wypowiadającej P. S. stosunek służbowy zawodowej służby zawodowej. Jak wynika bowiem z ustalonego w zaskarżonym wyroku stanu faktycznego, który nie został zakwestionowany w skardze kasacyjnej, wypowiedzenie skarżącemu stosunku służbowego skarżącemu było konsekwencją rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 19 kwietnia 2002 r. nr 0-174/Org/P1 w sprawie zmian organizacyjnych i dyslokacyjnych w jednostkach wojskowych WLOP. Co prawda przeformowywanie macierzystej jednostki skarżącego zakończyło się w grudniu 2003r, ale zgodnie z powyższymi rozważaniami nie ma to znaczenia dla oceny legalności decyzji wypowiadającej stosunek służbowy. Nie można bowiem podzielić wyrażonego w skardze kasacyjnej poglądu, iż wypowiedzenie stosunku służbowego może nastąpić dopiero po dacie faktycznej likwidacji stanowiska. Całkowicie chybione jest także powoływanie się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na Instrukcję o zasadach funkcjonowania systemu kompetencyjnego i organizacyjno-etatowego w resorcie obrony narodowej, wprowadzonej do użytku służbowego decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2001 r nr [...], a także dokumentu pn, "Działalność kadrowa w Siłach Zbrojnych RP". Podstawą rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych mogą być wyłącznie przepisy prawa powszechnie obowiązującego, a nie akty prawa wewnętrznego. Dodać ponadto należy, że przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym. W tego typu postępowaniu nie wystarczy powoływanie się na okoliczność naruszenia prawa, jak w zwykłym postępowaniu odwoławczym, a istnieje konieczność wskazania kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa jest możliwe wyłącznie w przypadku podjęcia takiego rozstrzygnięcia z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki niedające się pogodzić ze standardami państwa prawa, a treść decyzji pozostaje najczęściej w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu prawa. W rozpoznanej sprawie przesłanki te nie wystąpiły. Organy wojskowe zasadnie więc odmówiły stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy 3 Korpusu Obrony Powietrznej z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...]. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem prawidłowo oddalił skargę P. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2007 r. nr [...]. Z powyższych względów skoro skarga kasacyjna nie została oparta na uzasadnionych podstawach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku o jej oddaleniu.