II SA/Gl 982/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w C. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia budowy budynku gospodarczego oddala skargę W dniu [...] r. obecnie skarżący Klub Sportowy "[...]" Sp. z o.o. w C. dokonał zgłoszenia zamiaru budowy parterowego, wolnostojącego budynku gospodarczego o powierzchni 16 m2 i wysokości 2,5 m. Dodatkowo inwestor wskazał, iż przedmiotowy budynek gospodarczy zostanie wybudowany z przeznaczeniem jako tzw. komórka, w której będą przechowywane sprzęty takie jak: łopaty, szpadle, tablice informacyjne, piłki, siatki, rakiety do gry, kosze na śmieci itp. Nadto zostanie on wykonany z pustaka maxa (jedna warstwa), będzie zewnątrz i wewnątrz otynkowany, zawierał będzie posadzkę oraz dach jednospadowy o drewnianej konstrukcji, kryty papą. W budynku nie będzie żadnych instalacji, tylko jedne drzwi i jedno okno. Do zgłoszenia dołączono kopię umowy najmu z dnia [...] r. wskazującą na fakt, iż inwestor jest najemcą powierzchni [...] m 2 nieużytków na nieruchomości położonej w miejscowości B., gmina O., działka nr [...]. Całkowita powierzchnia przedmiotowej działki wynosi [...] ha i są to nieużytki przeznaczone w planie zagospodarowania przestrzennego na sport i rekreację. Do zgłoszenia dołączono także aktualny odpis z KRS skarżącego oraz oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta C. działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) wniósł sprzeciw wobec powyższego zgłoszenia. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, iż planowana inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy O. Teren, na którym ma być realizowana inwestycja jest oznaczony w planie symbolem US - tereny niekubaturowych urządzeń służących rekreacji-strzelnica, wyklucza się lokalizację obiektów kubaturowych, a do takich zalicza się zgłaszany przez inwestora budynek. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości, zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania polegające na poddaniu ocenie wyłącznie elementów materiału dowodowego mogących być dla strony niekorzystnymi, a ponadto celowe zniekształcenie tegoż materiału w tym kierunku, aby możliwe było wydanie i uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego plan zagospodarowania przedmiotowego terenu oznaczonego symbolem US nie zakazuje możliwości jego zabudowy - wręcz przewiduje zabudowę budynkami, co wynika z treści § 43 planu. Nadto zdaniem strony skarżącej organ pierwszej instancji zupełnie pominął ww. zapis korzystny dla strony, a wybrał wyłącznie zapisy dla strony niekorzystne. Wskazał przy tym na dwa wyroki NSA z dnia 3 września 2003 r., II SA/Wr 2243/2000 oraz z dnia 6 lipca 2007 r., II OSK 604/2007. Dodatkowo podniósł, iż przedmiotowy teren to obszar 12 ha. Gdyby rzeczywiście istniał na nim zakaz zabudowy kubaturowej, to wykorzystanie tak dużego obszaru na potrzeby podstawowej działalności byłoby niemożliwe. Nadto jeśli plan zawiera pewne niejasności to zdaniem skarżącej należy dać "prymat opcji korzystnej dla strony". Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją Wojewoda [...] orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano przepis art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji słusznie stwierdził niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, albowiem wynika to wprost z § 43 i § 5 tego aktu. Nadto zarzut skarżącego Klubu, iż organ pierwszej instancji pominął korzystny zapis § 43 a wybrał tylko zapisy niekorzystne, nie znajduje uzasadnienia ponieważ za zasadnicze przyjąć należy przeznaczenie podstawowe i dopuszczalne terenu oznaczonego symbolem US, zakazujących lokalizacji obiektów kubaturowych. W skardze do Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącej Spółki podtrzymał twierdzenia podnoszone w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu pierwszej instancji i zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) poprzez poprowadzenie postępowania bez należytej staranności, całkowite pominięcie interesu strony i interesu społecznego w szczególności przez zignorowanie korzystnych dla strony zapisów w planie zagospodarowania przestrzennego i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na wybranych przez organy obu instancji zapisach w planie niekorzystnych dla strony. Zarzucił także naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zakazanie realizacji budowy zgodnej z zapisami w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo wskazał, iż zarzut strony skarżącej, iż naruszono art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w jego ocenie jest nieuzasadniony, albowiem przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ dokonał czynności wyjaśniających dotyczących spornego zapisu § 43 przeprowadzając rozmowę telefoniczną z pracownikiem Urzędu Gminy O. Przed przekazaniem skargi do Sądu organ odwoławczy zwrócił się także do Przewodniczącego Rady Gminy O. o interpretację § 43 uchwały. W odpowiedzi Przewodniczący w piśmie z dnia [...] r. potwierdził, iż sformułowane "budynki" użyte w zasadach i warunkach zagospodarowania terenu należy interpretować jako obiekty o charakterze tymczasowym, związane z obsługą przeznaczenia podstawowego tj. strzelnicy np. zadaszanie chroniące użytkowników przed opadami atmosferycznymi, urządzenia sanitarno-higieniczne, obiekty małej architektury. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Rozstrzygnięcie zawarte w kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji, jak również w poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, jest w ocenie składu orzekającego zgodne z prawem. Zauważyć jednak przyjdzie, iż zgodność ta wynika zasadniczo z innych przyczyn, aniżeli te, które wskazane zostały w motywach kontrolowanych decyzji. Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie trybu zgłoszeniowego, budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Zgodnie z kolei z przepisem art. 30 ust. 6 powołanej ustawy właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Treść tego przepisu wyznacza obowiązek organu przyjmującego zgłoszenie w zakresie zbadania określonych w nim przesłanek. W pierwszej zatem kolejności organ winien ustalić, czy przedmiot zgłoszenia obejmuje taką budowę lub wykonywanie takich robót budowlanych, które są zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie przedmiotem zgłoszenia był wolnostojący parterowy budynek gospodarczy o powierzchni [...] m2, który miał być zrealizowany na niezabudowanej działce gruntu o łącznej powierzchni ponad [...] ha. Jakkolwiek cytowany wyżej art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zwalnia tego typu obiekty z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, to zasadniczą kwestią dla przyjęcia, że zgłaszana budowa jest z tego obowiązku zwolniona było ustalenie, czy wnioskowany obiekt jest w istocie budynkiem gospodarczym. Jedynie bowiem w takiej sytuacji jego budowa byłaby zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Dla ustalenia tej okoliczności należy sięgnąć do definicji legalnych zawartych w przepisach prawa budowlanego. Pojęcie budynku gospodarczego zostało zdefiniowane w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Zgodnie z tą definicją przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Z treści zgłoszenia, jak również z późniejszych wystąpień skarżącego wynika, że planowany do realizacji budynek miał być przeznaczony do przechowywania narzędzi i sprzętów wykorzystywanych przez skarżącego w jego działalności. Tymczasem, aby można było mówić o budynku gospodarczym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to funkcja polegająca na przechowywaniu narzędzi i sprzętów ma służyć już istniejącej zabudowie o funkcji mieszkaniowej lub jej otoczeniu. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Oznacza to, że zgłoszony przez skarżącego zamiar budowy budynku nie mógł zostać potraktowany przez organy jako zamiar budowy budynku gospodarczego w rozumieniu Prawa budowlanego. Skoro tak, to na jego budowę wymagane było pozwolenie na budowę na zasadach ogólnych wynikających z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Stąd też wniesienie sprzeciwu przez organ pierwszej instancji znajdowało swoje oparcie w art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Uchybienie organów polegające na nie zauważeniu powyższej okoliczności, jak również na nie wskazaniu art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego jako podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia jakkolwiek istotne, to jednak nie daje podstawy do uchylenia kontrolowanych decyzji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.s.a., sąd administracyjny uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Wskazywane wyżej naruszenie nie miało tymczasem wpływu na wynik sprawy, gdyż pomimo jego popełnienia sprawa nie mogła się zakończyć inaczej, aniżeli wniesieniem sprzeciwu. Niezależnie od powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi i argumentacji organów w kwestii zgodności bądź też braku zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy O. dotyczącym miejscowości B. (uchwała Rady Gminy O. z dnia [...] r., Nr [...] – Dz.Urz. Woj.[...] l. z [...] r., Nr [...], poz. [...]), to stwierdzić przyjdzie, że zapisy § 43 tego planu mogą nasuwać wątpliwości co do ich interpretacji. Tym niemniej zauważyć należy, że zapisem tym m.in. wykluczono lokalizację obiektów kubaturowych. Kwestia usuwania drzew znalazła się w rubryce "zasady i warunki zagospodarowania terenu" i pomimo, że regulacja ta nawiązuje do "lokalizacji budynków", to nie może być uznana jako wyjątek od wskazanego wcześniej zakazu i przeznaczenia podstawowego. Plan miejscowy jest prawem miejscowym i organy są nim związane tak długo jak pozostaje on w obrocie prawnym. Ewentualna ocena zgodności zapisów tego planu z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, jakkolwiek możliwa, to jednak pozostaje poza granicami niniejszej sprawy, a z uwagi na podstawowy motyw, jakim kierował się Sąd przy ocenie zaskarżonej decyzji, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Mając wszystko powyższe na uwadze, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, podlegała ona oddaleniu na zasadzie art. 151 p.s.a.