I SA/Ke 464/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.),, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 stycznia 2009r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej. oddala skargę. Decyzją z dnia [...]. znak: [...].Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...].. znak: [...].w sprawie odmowy M. K. umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2007. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał następujący stan faktyczny. Decyzją z dnia [...].. znak: [...].Prezydent Miasta K. w wyniku rozpatrzenia wniosku M. K. z dnia 5 marca 2008 r. odmówił umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za rok 2007 w kwocie 8.996,00 zł. Organ I instancji wyjaśnił, iż po dokonaniu analizy zebranego materiału dowodowego nie znalazł podstaw do umorzenia zaległego podatku od nieruchomości. W przypadku zobowiązanego nie wystąpiły bowiem okoliczności, które można byłoby określić jako "ważny interes podatnika" ani też nie wystąpiły przesłanki o charakterze "interesu publicznego". Organ nadmienił ponadto, że uzasadnienie wniosku zobowiązanego, że ustalone zobowiązanie podatkowe przekracza jego realne możliwości płatnicze nie może stanowić wystarczającej podstawy do umorzenia zaległości. Organ podatkowy wskazał jednocześnie, iż trudności finansowe związane z prowadzoną działalnością i jej rozpoczęciem nie mogą automatycznie skutkować obowiązkiem udzielenia pomocy w formie umorzenia. Ryzyko związane z prowadzeniem na własny rachunek działalności gospodarczej ponosi zawsze podatnik i on sam winien poszukiwać korzystnych rozwiązań dla swojej sytuacji finansowej i płatniczej bez udziału środków z budżetu gminy. W toku przeprowadzonego postępowania na podstawie protokołu o stanie majątkowym sporządzonego w dniu 18 marca 2008r organ podatkowy I instancji ustalił, iż wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Obydwoje małżonkowie pobierają świadczenia emerytalne oraz posiadają dodatkowe źródła dochodu: żona z prowadzonej działalności - "mała gastronomia i najem" przychód w wysokości 19.185,00zł. oraz M. K. dochód w wysokości 52.850,10 zł. - w roku 2007. Organ orzekający podkreślił, iż przedstawione przez stronę okoliczności (wypowiedzenie umowy pożyczki) są elementem ryzyka gospodarczego. Odwołanie od przedmiotowej decyzji wniósł M. K. zarzucając decyzji organu podatkowego naruszenie art. 123 oraz art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozpatrując odwołanie zważyło i ustaliło, iż umorzenie zaległości podatkowej to kompetencja o charakterze uznaniowym, co oznacza, że ustawodawca pozostawił organom podatkowym swobodę co do zastosowania tej kompetencji i zakresu przyznanej ulgi. Daje ona organom podatkowym możliwość elastycznego reagowania na nieprzewidziane przypadki, uniemożliwiające podatnikom wywiązanie się z ciążącego na nich obowiązku podatkowego Stosownie do art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę. Zdaniem organu o "ważnym interesie podatnika" można mówić wówczas, gdy podatnik znalazł się w trudnej sytuacji życiowej, której nie mógł przewidzieć lub nie mógł zapobiec. Natomiast pod pojęciem "interesu publicznego" rozumie się pewną potrzebę (dobro), której zaspokojenie powinno służyć zbiorowości lokalnej (mieszkańcom gminy, miasta) lub całemu społeczeństwu. Powyższe przesłanki mają charakter ogólny i ich interpretacja jest możliwa na tle konkretnego stanu faktycznego. W ocenie organu podatkowego nie ulega wątpliwości, iż takie sformułowanie przesłanek umożliwia zastosowanie ich do bardzo wielu sytuacji, w jakich może znaleźć się podatnik. W tym miejscu Kolegium podkreśliło wcześniej prezentowane stanowisko, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, że ważny interes podatnika występuje w sytuacjach wyjątkowych, w których niemożność uregulowania zaległości podatkowych jest spowodowana przypadkami losowymi, takimi jak: klęski żywiołowe powodujące utratę majątku, trwała niezdolność zarobkowania wywołana chorobą, kalectwo, itp. Przyjmuje się, że skoro umorzenie zaległości podatkowej jest instytucją nadzwyczajną, to tym samym ważny interes podatnika musi posiadać tę samą cechę, a co za tym idzie musi charakteryzować się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania podatnika. Powołując się na orzecznictwo sądowe organ podatkowy podkreślił, że ze względu na konstytucyjną zasadę powszechności opodatkowania przyznanie ulgi w zapłacie podatku winno więc być spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie miał wpływu. Odnosząc się do zarzutów stanowiących przedmiot odwołania Kolegium zaznaczyło, iż organy podatkowe uprawnione są do własnej oceny interesu społecznego, słuszności interesu obywatela i o treści podejmowanego rozstrzygnięcia decydują okoliczności konkretnego przypadku. Przy czym jeżeli nawet zajdą okoliczności uzasadniające umorzenie podatku, organ podatkowy może, ale nie musi dokonać umorzenia. Organ zwrócił uwagę także na okoliczność, iż jeżeli organ podatkowy przeanalizował materiał zgromadzony w wyniku prowadzonego postępowania podatkowego, uznał, że powyższe przesłanki nie wystąpiły i odpowiednio uzasadnił swoją decyzję, to do niego należy wybór rozstrzygnięcia. W oparciu o powyższe, kontrola przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji została ograniczona do zbadania, czy postępowanie podatkowe organu podatkowego przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami proceduralnymi i czy rozważono w sposób przekonujący wszystkie zgłoszone przez podatnika okoliczności. Tym samym, organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia, czy organ podatkowy I instancji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt SA/Sz 2548/00). Przesłanką podjęcia decyzji w sprawie zastosowania ulgi jest sytuacja podatnika istniejąca w chwili podejmowania decyzji i obowiązkiem organów podatkowych jest wzięcie pod uwagę sytuacji, w jakiej znajduje się podatnik w chwili, gdy podejmowana jest decyzja w przedmiocie stosowania ulgi podatkowej. Odnosząc się do zarzutów stanowiących przedmiot odwołania M. K. Kolegium wskazało, iż nie mogą one stanowić podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. W przedmiotowej sprawie zdaniem organu podatkowego w sposób prawidłowy dokonano ustaleń stanowiących podstawę decyzji i zgodnie z rzeczywistym stanem, który ma swoje oparcie w materiale dowodowym sprawy. W przedmiocie naruszenia art. 123 ustawy Ordynacja podatkowa Kolegium zauważyło, iż z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 8 maja 2008r., organ pierwszej instancji wyznaczył zobowiązanemu termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Z akt sprawy zdaniem organu wynika, iż przedstawione przez stronę dokumenty (wypowiedzenie umowy pożyczki, dokumenty świadczące o dochodach, a na etapie przekazywania akt sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. również z wypowiedzeniem umowy dzierżawy umowy z dnia 4 kwietnia 2008r.) stanowiły przedmiot badania w toku prowadzonego przez organ postępowania i zostały przez organ zgodnie z zasadami postępowania dowodowego należycie ocenione. Organ podatkowy podkreślił, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami trudna sytuacja materialna podatnika nie powoduje automatycznie na wniosek strony umorzenia zaległości podatkowych, które z uwagi na swą istotę są zobowiązaniami powszechnymi, zaś podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, należnym organowi, niezależnie od osiąganego przez właściciela dochodu z nieruchomości lub jego braku. Dodatkowo, badając w trybie odwoławczym sprawę Kolegium stwierdziło, iż przed wydaniem rozstrzygnięcia organ podatkowy w toku rozpatrywania sprawy przeprowadził w sprawie postępowanie dowodowe, ocenił zebrany materiał dowodowy i w oparciu o obowiązujące w tej materii przepisy prawne pozwalające na wydanie decyzji uznaniowej - odmówił umorzenia zaległego podatku. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Kolegium uznało, iż zapadło ono w granicach uznania i zgodnie z przepisami. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. M. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę, w której zarzuca: 1. nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 kpa); 2. sprzeczne ze stanem faktycznym ustalenie, że teren i zabudowania oraz urządzenia stanowiące przedmiot opodatkowania są dzierżawione od Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta Miasta K.. Mając powyższe na uwadze skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego znak: [...].z dnia [...].. w sprawie umorzenia zaległości podatkowej w kwocie 8.996 zł z tytułu podatku od nieruchomości, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie skarżącego organy podatkowe przekroczyły swoje kompetencje o charakterze uznaniowym, a naruszenie reguły uznaniowości w administracyjnym toku postępowania na gruncie prawa podatkowego jest niezgodne z zasadą demokratycznego państwa prawnego. Skarżący podnosi, ze w sposób wyczerpujący uargumentował swoją trudną sytuację finansową w zakresie powadzonej działalności gospodarczej, co niewątpliwie winno mieć odniesienie do przepisu art. 67a Ordynacji podatkowej. Wyjątkowość sytuacji, w jakiej znalazł się podatnik nie została ostatecznie dostrzeżona i obiektywnie oceniona w toku postępowania podatkowego. Z powodu trudności finansowych podatnik z dniem 30 czerwca 2008r. nie odzyskując płynności finansowej zakończył prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego organ podatkowy uznając, że zarówno teren jak i posadowiona na nim infrastruktura oraz budynki stanowiące przedmiot opodatkowania są dzierżawione dopuścił się istotnego uchybienia ponieważ infrastruktura naziemna i kubaturowa powstała nakładem podatnika i stanowi jego własność. Według autora skargi godnym zauważenia w przedmiotowej sprawie jest fakt, że organ podatkowy a zarazem wydzierżawiający zawierając umowę dzierżawy gruntu przy ul. Z. nie wyspecyfikował w postanowieniach umowy dzierżawy enumeratywnie zakresu zobowiązań publiczno-prawnych i obciążających podatnika dzierżawcę. W takiej sytuacji skarżący zawierając umowę dzierżawy był przeświadczony o zakresie swych praw i obowiązków wynikających z jej postanowień. Nie liczył się z dodatkowym obciążeniem podatkowym, a więc miał prawo zakładać, że ramy zawartej umowy wyznaczają zakres jego obciążeń. Reguły zawarowane w przepisach art. 7 i art. 8 kpa określają zasady postępowania organów administracji publicznej, a te w przedmiotowej sprawie zdaniem skarżącego zostały w sposób niewątpliwy naruszone. W konkluzji niniejszego uzasadnienia skarżący stwierdza, że podniesione zarzuty sprowadzają się do zakwestionowania sposobu rozstrzygnięcia przedmiotu sprawy zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji. M. K. w dniu 13 stycznia złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. pismo procesowe, w którym ponownie wnosi o uznanie bezzasadności stanowiska organu odwoławczego jak i organu pierwszej instancji, bowiem decyzje wydane przez organy podatkowe dotknięte są istotną wadą skutkującą wyeliminowaniem ich z obrotu prawnego. Zaskarżone decyzje organu odwoławczego jak i poprzedzająca ją decyzja organu podatkowego obciążone są naruszeniem prawa i winny być uchylone w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto skarżący podkreśla, że wydzierżawiający - Gmina K. w umowie dzierżawy nieruchomości gruntowej położonej w K. przy ul. Z. o pow. 1300m2 oznaczonej w ewidencji gruntów nr 915/9 z dnia [...].r., znak: [...].zawarł klauzulę w §1-10 zabezpieczającą swój interes. Istotne postanowienia umowy dotyczyły sposobu zagospodarowania nieruchomości, a w szczególności w § 6 wydzierżawiający zobowiązał dzierżawcę do zapłaty czynszu dzierżawnego. W umowie brak jest postanowienia zobowiązującego dzierżawcę do zapłaty podatku od i nieruchomości. W tym rozumieniu zdaniem skarżącego dzierżawca był zobowiązany w stosunku do wydzierżawiającego postanowieniami zawartego stosunku obligacyjnego. Brak jest w treści umowy zobowiązania dzierżawcy do uiszczania przypisanego zobowiązania z tytułu ponoszenia ciężaru publiczno-prawnego w postaci podatku od nieruchomości, a zatem w ocenie dzierżawcy naliczany corocznie podatek od tej nieruchomości nie mieści się w treści zawartej umowy. Wydzierżawiający stosując zasadę wolności kontraktowej był zobowiązany należycie zabezpieczyć interes publiczno-prawny w przedmiocie w rozumieniu zobowiązania podatkowego od tej nieruchomości. Nie zawarcie takowego postanowienia w umowie jest błędem istotnym dokonanej czynności cywilno prawnej i nie może obciążać dzierżawcy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosząc o oddalenie skargi, powtórzyło argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższy zakres kognicji Sądu wyznacza przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.. Kontrola sądowoadministracyjna, której przedmiotem stała się także niniejsza sprawa, sprowadza się tym samym, a jednocześnie ogranicza, do zbadania, czy organy w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Oceniając na powyższych zasadach zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. stwierdzić należy, iż odpowiada ono prawu. W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwana dalej O. p., a w szczególności obowiązujące od dnia 1 września 2005r. przepisy dotyczące "Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych". Zgodnie bowiem z przepisem art. 67a §1 O. p., organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: (1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; (2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; (3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Zgodnie z przepisem art. 67a §1 O. p., organ podatkowy na wniosek podatnika może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a. Ich przyznawanie odbywa się w oparciu o ogólne przesłanki przyznawania ulg wszystkim podatnikom, tj. "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Taka kwalifikacja wniosku podatnika o umorzenie zaległego podatku od nieruchomości za 2007r. w kwocie 8.996,00 zł., obligowała organ podatkowy do rozpatrzenia zasadniczych przesłanek udzielania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, a mianowicie "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", o jakich mowa w przepisie art. 67a O. p. Organ podatkowy musiał zatem uczynić przedmiotem swoich ustaleń zbadanie, czy za przyznaniem ulgi przemawia interes publiczny lub ważny interes podatnika. Względy uzasadnione ważnym interesem podatnika wymagały ustalenia sytuacji majątkowej i skutków ekonomicznych, jakie wystąpią dla M. K. na skutek realizacji zobowiązania podatkowego. Jednakże organ musiał mieć także na uwadze interes publiczny, a więc i to, że względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązania podatkowe były realizowane, a podatnik nie był z nich pochopnie zwalniany (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 1998r., sygn. akt I SA/Sz 1913/97 oraz z dnia 26 marca 2002r., sygn. akt I SA/Ka 149/2001). Zasadą jest bowiem płacenie podatków. Wynika to z samej istoty podatku jako daniny publicznej świadczonej na potrzeby dochodów państwa (w tym gmin). Dopuszczalność umorzenia zaległości podatkowej należy traktować jako wyjątek od wygaśnięcia zobowiązania podatkowego przez jego zapłatę (zob. wyroki NSA z dnia 19 grudnia 2003r., sygn. akt SA/Bk 393/3003 i z dnia 15 maja 1991r., sygn. akt SA/Gd 295/91)). Podkreślić należy, że uzyskanie ulgi jest odstępstwem od wyrażonej w Konstytucji (art. 84.) zasady równości wobec prawa w świetle której każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawie. Postępowanie w sprawie umorzenia zobowiązań podatkowych jest inicjowane na wniosek podatnika i w jego też interesie leży podanie do wiadomości organów wszystkich okoliczności sprawy przemawiających za zrezygnowaniem, w tym przypadku przez Miasto K., ze swojego dochodu i dopilnowanie ich utrwalenia w dokumentach. Ciężar dowodzenia ww. okoliczności spoczywa bowiem na tym, kto wywodzi określone skutki prawne. Analiza akt sprawy, wskazuje na to, że podatnik M. K. podjął inicjatywę, w ocenie Sądu jednakże nieskuteczną, dla wykazania, że w jego przypadku zaistniały szczególne, losowe okoliczności, które uzasadniały zastosowanie wskazanej ulgi. Organy podatkowe obu instancji przeanalizowały sytuację finansową skarżącego jako osoby fizycznej i przedsiębiorcy, która wynikała z przeprowadzonych w sprawie ustaleń dokonanych na podstawie zebranego materiału dowodowego (dokumentów: protokołu ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, dokumentów dotyczących pożyczki, zeznań podatkowych w zakresie wysokości uzyskanego dochodu podatnika i jego żony). Ocena tej sytuacji jako stabilnej, skutkowała uznaniem, że uiszczenie przez M. K. podatku od nieruchomości w żaden sposób nie spowoduje trudności finansowych, które zagroziłyby bytowi prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i jego rodziny. Fakt, że w czerwcu 2008r., a zatem po wydaniu decyzji przez organu I instancji podatnik zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, nie wpływa na prawidłowość ustaleń faktycznych dokonywanych przez ten organ. Decyzja o zaprzestaniu działalności gospodarczej została bowiem podjęta na ryzyko podatnika i niewątpliwie była skutkiem prowadzenia przez niego działalności w ramach rynkowej gospodarki. Podkreślenia wymaga okoliczność, że ewentualne umorzenie zaległości podatkowej, której dotyczy sprawa, w sytuacji gdy podatnik jest w stanie ją uiścić bez istotniejszego uszczerbku dla swego istnienia i rodziny pozostawałoby w sprzeczności z interesem publicznym, który wymaga, by przypadające budżetowi należności publicznoprawne były płacone we właściwych wielkościach i we właściwym czasie. Skoro wymagana prawem nadzwyczajna sytuacja w niniejszym przypadku nie występuje, a zatem nie można odmówić słuszności argumentacji organów podatkowych, iż brak jest podstaw do przyznania skarżącemu wnioskowanej przez niego ulgi. Jednocześnie skarżący nie wskazał na żadne okoliczności, które rodziłyby wątpliwości co do trafności tej argumentacji. Z prawidłowych ustaleń faktycznych organów wynika bezspornie, iż w 2007r. uzyskali dochody: żona - 19.185,00zł., podatnik - 52.850,10 zł. oraz, że posiadają majątek. Nie podważając faktu, iż po stronie podatnika M. K. istnieją uzasadnione wydatki na leczenie, bieżące utrzymanie własne i żony, to jednakże podatnik nie należy do kręgu osób uprawnionych do ulg w spłacie zobowiązań podatkowych gdyż nie jest osoba ubogą. Z tych względów uznać należy za chybiony zarzut skargi o naruszeniu zaskarżoną decyzją przepisów Ordynacji podatkowej dotyczącej ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. W sprawie dokładnie wyjaśniono stan faktyczny, albowiem na podstawie akt sprawy i zawartych w nich dowodów najpierw Prezydent Miasta K., a potem Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie mogły dokonać odmiennych ustaleń faktycznych dotyczących braku wystąpienia przesłanek: "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego". Dlatego też, w ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy należycie uzasadnił zajęte stanowisko i nie doszło do przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Odnosząc się do dalszej argumentacji skargi zgodzić się należy ze skarżącym, że przedmiotem dzierżawy w 2007r. były grunty, a nie budowle, to decyzja określająca zobowiązanie podatkowe od nieruchomości za ten rok dotyczyła jednakże tylko gruntów. Wysokość określonego przez organy podatkowe podatku od nieruchomości za 2007r. nie została skutecznie podważona przez skarżącego, a kwestionowana jest jedynie zasadność jego ustalenia. Skarżący powołując się na umowę dzierżawy na 2007r. zarzuca, że wśród jej postanowień nie ma mowy o obowiązku ponoszenia przez niego podatku od nieruchomości. Skarżący interpretuje zatem tę umowę jako zwolnienie go przez wydzierżawiającego z obowiązku ponoszenia podatku od nieruchomości. Z tym zarzutem skargi i z takim stanowiskiem podatnika nie sposób się zgodzić. Wyjaśnić bowiem należy, iż zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.06.121.844 j.t), podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy prawidłowo przyjmuje, że skarżący jest dzierżawcą przedmiotowej nieruchomości, a treść skargi nie podważa tych ustaleń faktycznych. Przytoczony wyżej przepis art. 3 ust. 4 ustawy podatkowej nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i na jego podstawie jednoznacznie stwierdzić należy, że obowiązek podatkowy wynika z ustawy, a brak jego skonkretyzowania w treści umowy dzierżawy pozostaje bez wpływu na prawidłowość podjętych decyzji i nie niweczy tegoż obowiązku. Z powołanego przepisu ustawy podatkowej należy wyprowadzić wniosek, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu zależnym jakim jest dzierżawca pod warunkiem, że legitymuje się on prawem do władania nieruchomością udzielonym przez właściciela nieruchomości. Z treści zawartej umowy dzierżawy na 2007r. wynika, że skarżący takie prawo ma i nie ma co do tego faktu sporu. Oznacza to, że skarżący jest podatnikiem od wydzierżawionych nieruchomości i zobowiązanym do uiszczenia za 2007r. podatku w wysokości 8.996,00 zł. W ocenie Sądu bez wpływu na treść podjętych decyzji ma również okoliczność, iż brak zapisu w umowie dzierżawy dotyczącego obowiązku podatkowego od nieruchomości nie pozwoliła skarżącemu na właściwą ocenę skali jego zobowiązań wobec wydzierżawiającego. To podatnik decydował czy i jakiej treści zawiera umowę, a ujemne skutki z niej wynikające obciążają już tylko strony umowy i nie niweczy ich nawet nieznajomość prawa. Organ podatkowy rozpoznając wniosek o umorzenie zaległości podatkowej rozważa ważny interes podatnika jako jedną z przesłanek, jednakże niekorzystne skutki umowy dzierżawy, w zakresie zwiększenia finansowych zobowiązań, skarżący nie może przerzucać na organ podatkowy. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.