II SA/Łd 75/09

Dnia 22 stycznia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Renata Kubot–Szustowska Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi I. D. i J. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. LS Wojewoda Łódzki decyzją z dnia [...] r., nr [...] (znak: [...]) , po rozpatrzeniu odwołania J. D., utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] r., nr [...] (znak: [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. i E. C. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego o powierzchni zabudowy – 23,75 m2, powierzchni użytkowej – 124,75 m2, kubaturze – 574 m3 zlokalizowanego na działce położonej w miejscowości B. przy ul. S. nr 15. Podstawę prawną wskazanego rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.). Z treści uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że J. i E. C. wystąpili z wnioskiem o wydanie pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego, do którego dołączyli 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z uzgodnieniami i opiniami, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy. Jednakże z uwagi na fakt, że lokalizacja budynku nie spełnia wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), wniosek o wydanie pozwolenia na rozbudowę poprzedzony był wystąpieniem do Ministra Budownictwa o wydanie upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych w zakresie umożliwiającym wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 234/1 w odległości 1 m i 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną o nr ewid. 231/1 oraz wykonanie okien połaciowych w odległości 2 m od tej granicy. Minister Budownictwa pismem z dnia 21 listopada 2006 r. upoważnił Starostę S. do wyrażenia zgody, w drodze postanowienia, na przedmiotowe odstępstwo. Starosta S. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] udzielił zgody na odstępstwo od warunków technicznych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w określonym zakresie, wobec braku innej możliwości rozbudowy. W toku prowadzonego postępowania J. D. – współwłaściciel sąsiedniej działki, oświadczył, iż nie wyraża zgody na wykonanie w projektowanej rozbudowie dachu dwuspadowego oraz okien dachowych zwróconych w kierunku jego działki. Organ, po analizie projektu budowlanego stwierdził, iż wody opadowe z projektowanej rozbudowy budynku odprowadzane będą na działkę inwestora poprzez rurę zbiorczą odprowadzającą deszczówkę do istniejącego nieczynnego szamba. Ściana od strony granicy działki została zaprojektowana jako pełna, a okna, mimo udzielonego odstępstwa od warunków technicznych, zostały zaplanowane do wykonania w odległości 4 m od granicy działki, czyli zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W tej sytuacji Starosta S., decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4, 36 i 71 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku nr 156, poz. 1118 ze zm.), udzielił J. i E. C. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego. W odwołaniu od powyższej decyzji J. D. wyjaśnił, iż organ błędnie przyjął, że zaprojektowane odprowadzenie wody rurą do szamba w pełni zabezpiecza problem odprowadzenia wody. Zdaniem odwołującego przy dużych opadach, woda może przelewać się przez rynnę, zatem nie gwarantuje całkowitego jej odprowadzenia. Nadto, pismo Ministra Budownictwa z dnia 21 listopada 2006 r. nie dotyczy rozwiązania konstrukcyjnego dachu oraz odprowadzania wody i śniegu, to zagadnienie ma gwarantować projekt budowlany. Projekt budowlany powinien gwarantować zabezpieczenie przeciwpożarowe, ściana powinna wystawać 30 cm ponad dach – tworząc zaporę ogniową dla budynku odwołującego się. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania J. D., decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że zgodnie z treścią art. 33 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę powinien dołączyć między innymi: projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych inwestorzy – J. i E. C. złożyli wszystkie wymagane prawem dokumenty oraz uzyskali wymagane przepisami prawa budowlanego opinie, uzgodnienia i pozwolenia. W toku postępowania J. D. złożył zastrzeżenia dotyczące planowanej rozbudowy. Organ II instancji, ustosunkowując się do zarzutów odwołania, wyjaśnił, że przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązanie w zakresie odprowadzania wody z połaci dachowych oraz zalegania śniegu poprzez rurę zbiorczą odprowadzającą deszczówkę do istniejącego nieczynnego szamba, spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Przepis § 28 tego rozporządzenia stanowi, iż w razie braku możliwości przyłączenia budynku na działce budowlanej do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. W odniesieniu do kwestii upoważnienia Ministra Budownictwa udzielonego dla Starosty S., organ wyjaśnił, że inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od warunków technicznych określonych w § 12 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia. Za prawidłowość rozwiązań projektowych odpowiada projektant. Przedstawiony przez inwestorów projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, co było wymagane w postanowieniu Starosty S. w przedmiocie wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych. W konkluzji uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, w przypadku spełnienia ustawowych wymagań, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W stanie faktycznym sprawy, projekt budowlany spełniał wszystkie wymogi ustawowe. W skardze do sądu administracyjnego I. i J. D. wnieśli o uchylenie decyzji oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Kwestionowanym rozstrzygnięciom zarzucili naruszenie prawa procesowego, jak i prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W odniesieniu do naruszenia prawa procesowego skarżący wskazali na naruszenie zasady prawdy materialnej, tj. uchybienie art. 7 i 77 k.p.a., w szczególności zaniechanie przeprowadzenia oględzin i dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność narażenia ich nieruchomości na zalewanie i zasypywanie śniegiem. Zdaniem skarżących organy naruszyły również zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez sprzyjanie inwestorom oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, gdyż skarżąca – I.D. została pominięta przez organ przy doręczaniu pism w toku postępowania. W odniesieniu do uchybienia przepisom prawa materialnego, skarżący wywodzili, iż organy naruszyły treść art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego w związku z przepisem § 207 ust. 1 pkt 3 oraz § 235 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na rozbudowę z istotnym naruszeniem uzasadnionych interesów skarżących, gdyż rozbudowa narazi skarżących na zalewanie ich nieruchomości, zasypywanie jej śniegiem oraz inne uciążliwości. Nadto, organy naruszyły treść art. 35 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego, gdyż wydały pozwolenie na rozbudowę w sytuacji, gdy postanowienie Starosty S. o wyrażeniu zgody na odstępstwo od warunków technicznych określa działkę sąsiednią nr ewid. 231/1, podczas gdy jest to działka nr ewid. 233/1. Organy orzekające w sprawie nie uwzględniły dwóch interesów i nie wyważyły proporcji w rozstrzygnięciu sprawy. Organ I instancji nie określił w sentencji decyzji działki, na której ma być realizowana inwestycja. I.D. nie była prawidłowo zawiadomiona o toczącym się postępowaniu, gdyż wszelka korespondencja adresowana na I. i J. D. była przesyłana tylko w jednym egzemplarzu. Przesyłki zawsze odbierał J. D. i nie informował o tym fakcie I. D. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2006 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 25 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania. W jego uzasadnieniu Sąd wskazał, iż Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] (znak: [...]), wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego Wojewoda [...]. decyzją z dnia [...] r., nr [...] (znak: [...]) stwierdził, iż ostateczna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. została wydana z naruszeniem przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., ale jednocześnie odmówił uchylenia tej decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Z informacji uzyskanej podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 25 października 2007 r. od pełnomocnika skarżącego, jak i samego skarżącego, wynika, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nie rozpatrzył jeszcze odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. W tej sytuacji Sąd zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie, uznając, że jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego. Pismem procesowym z dnia 22 listopada 2007 r. Wojewoda poinformował Sąd, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. znak [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...]. Powyższą decyzję I.D. i J.D. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który następnie prawomocnym wyrokiem z dnia 9 lipca 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 2247/07 orzekł o oddaleniu skargi. Na rozprawie w dniu 22 stycznia 2009 r. Sąd wydał postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Następnie pełnomocnik skarżących poparł skargę, zaś pełnomocnik uczestniczki postępowania wniósł o jej oddalenie. Ponadto uczestniczka postępowania J.C. na pytanie zadane przez pełnomocnika skarżących oświadczyła, że działka nr 234/2 stanowi własność jej i jej męża. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej W ramach tak zakreślonej kognicji sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Przedmiotem rozważań Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...], utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu l instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu J. i E.C. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego o powierzchni zabudowy – 23,75 m2, powierzchni użytkowej – 124,75 m2, kubaturze – 574 m3 zlokalizowanego na działce położonej w miejscowości B. przy ul. S. nr 15. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.). W myśl art. 28 ust. 1 ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Pozwolenie na budowę obiektu budowlanego w świetle art. 32 ust. 4 może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego - art. 33 ust. 1. Zgodnie z art. 35 ust. 1 przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa wart. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - art. 35 ust. 4. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji w przedmiocie wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę nakłada na właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej obowiązek przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego, którego celem jest ustalenie kompletności projektu budowlanego i co istotne - zbadanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz z przepisami techniczno - budowlanymi. W rozpoznawanej sprawie okolicznością nie budzącą żadnych wątpliwości jest fakt złożenia przez J. i E.C. wniosku o pozwolenie na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego, do którego załączono: oświadczenie inwestorów z dnia 5 lutego 2007 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; ostateczną decyzję Wójta Gminy B. z dnia 18 sierpnia 2004 r. nr 20 o warunkach zabudowy, zmienioną następnie decyzją tego organu z dnia 19 maja 2006 r. nr 22; cztery egzemplarze projektu budowlanego, który został sporządzony przez osoby posiadające wymagane przepisami prawa uprawnienia, czego dowodem są załączone dokumenty potwierdzające posiadanie przygotowania zawodowego projektantów i oświadczenia potwierdzające wpis na listę członków izby samorządu zawodowego; postanowienie Starosty S. z dnia [...] r. nr [...] udzielające zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) w zakresie umożliwiającym wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego położonego na działce nr 234/1 w B., w odległości 1,00 m i 1,50 m od tej granicy, wobec braku innej możliwości rozbudowy, pod warunkiem uzyskania pozytywnej opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, wydane w oparciu o upoważnienie Ministra Budownictwa z dnia 21 listopada 2006 r. nr BB3m-7002-797/06 nr 6338 do wyrażenia zgody, w drodze postanowienia, na przedmiotowe odstępstwo; postanowienie Starosty S. z dnia [...] r. nr [....] prostujące postanowienie z dnia [...] r.; uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnienie Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Starostwa Powiatowego w S. z dnia 19 stycznia 2007 r. nr 15 -10/2005, postanowienie Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Ł. Delegatura w S. z dnia 7 marca 2007 r. uzgadniające przedłożony projekt budowlany. Niespornym wobec tego jest, że inwestor złożył kompletny projekt budowlany, który jak słusznie ustalił to organ l instancji, a w ślad za nim Wojewoda [...], jest zgodny z regulacjami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz z ustaleniami wynikającymi z ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, co obligowało organ do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia inwestorom pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego w B. przy ul. S. 15. Innymi słowy, w zaistniałej sytuacji, Starosta S. nie mógł odmówić małżonkom C. uwzględnienia ich wniosku o udzielenie pozwolenia na rozbudowę. Wydanie pozwolenia na budowę (rozbudowę) przy spełnieniu warunków określonych w prawie budowlanym, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, nie jest bowiem uzależnione od uznania organu administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 13 listopada 2003 r. sygn. akt SA/Sz 2207/2001, LexPolonica nr 365629). W tym miejscu koniecznym jest ustosunkowanie się do argumentów skarżących o możliwości zrealizowania inwestycji przez małżonków C. na innej działce, aniżeli objęta przedmiotowym postępowaniem, w tym wypadku na działce nr 234/2. Wyjaśnić należy, iż o rodzaju inwestycji oraz o miejscu jej lokalizacji decyduje inwestor, a nie właściciele sąsiednich nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie J. i E. C. we wniosku o udzielenie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego wyraźnie wskazali miejsce realizacji inwestycji jako działkę nr 234/1. Oznacza to, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej zobligowany był ocenić złożony wniosek i załączoną dokumentację właśnie pod kątem możliwości jej zrealizowania w świetle obowiązujących przepisów prawa na tej konkretnej działce i w oznaczonym w projekcie miejscu. Nie jest bowiem rzeczą organu samodzielne decydowanie, czy też rozważanie możliwości realizacji inwestycji w innym miejscu, aniżeli określił to inwestor. Dodać przy tym trzeba, że małżonkowie C. zamierzali rozbudować istniejący na działce nr 234/1 budynek mieszkalny, natomiast realizacja inwestycji na innej nieruchomości, tak jak sugerowali to skarżący, wiązałaby się nie z rozbudową istniejącego budynku, lecz z koniecznością wybudowania nowego budynku. Sąd, przechodząc następnie do oceny zarzutów podniesionych w skardze, stwierdził, iż nie mają one usprawiedliwionych podstaw prawnych. W szczególności niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a. Powołane przepisy nakładają na organ administracyjny rozpoznający konkretną sprawę obowiązek stania na straży praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Ponadto obligują organ do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. W przypadku sprawy dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę (rozbudowę), realizacja wspominanych obowiązków sprowadza się w istocie do zbadania z należytą starannością, czy złożony przez inwestora wniosek i załączone do niego dokumenty spełniają wszystkie warunki, o których była wcześniej mowa. Jak zostało to już zauważone, spełnienie wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 obliguje organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Działanie przez organy administracji publicznej w oparciu o obowiązujące przepisy prawa materialnego i formalnego oznacza w istocie, iż realizują one zasadę praworządności i co za tym idzie sprzyjają pogłębianiu zaufania obywateli do organów Państwa. W ocenie Sądu błędny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 85 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie oględzin i dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność narażenia nieruchomości I. i J. D. na zalewanie wodami opadowymi i zasypywanie śniegiem. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzenie takich dowodów przez organy orzekające w sprawie było w ocenie składu orzekającego zbędne. Sąd podziela w tym miejscu stanowisko Wojewody, iż regulacja przepisu § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) dopuszcza możliwość odprowadzenia wody z połaci dachowych i śniegu na działkę inwestora. Przepis ten stanowi bowiem, iż w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Takie też rozwiązanie przyjęto w załączonym do akt sprawy projekcie budowlanym, wskazując jednoznacznie, iż wody opadowe będą odprowadzane na działkę inwestora poprzez rurę zbiorczą odprowadzającą deszczówkę do istniejącego, nieczynnego szamba. Zatem, skoro kwestia odprowadzania rzeczonych wód opadowych została zaprojektowana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami technicznymi, to nie sposób czynić organom orzekającym zarzutu naruszenia przepisów rozporządzenia, czy też tym bardziej art. 85 k.p.a. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia zasady czynnego udziału stron, to wskazać przede wszystkim trzeba, iż był on już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 9 lipca 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 2247/07 oddalił skargę I.D. i J. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak [...], wydaną po wznowieniu postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...], której legalność Sąd bada właśnie w rozpoznawanej sprawie. Wspomnianym rozstrzygnięciem GINB utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., stwierdzającą, iż ostateczna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] orzekająca o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty S. z dnia [...] r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. i E. C. pozwolenia na rozbudowę budynku została wydana z naruszeniem prawa - art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i jednocześnie odmawiającą uchylenia decyzji Wojewody z dnia [...] r., ze względu na to, że w następstwie uchylenia tej decyzji mogłoby zapaść wyłącznie takie samo rozstrzygniecie jak wyrażone w ostatecznej decyzji. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie związany jest prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i już z tego chociażby powodu powtarzanie argumentacji dotyczącej naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, przytoczonej w motywach tego rozstrzygnięcia, jest w przekonaniu Sądu zbyteczne. Podobnie zresztą rzecz się przedstawia, jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Stosownie do treści art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia, określona w tym przepisie, oznacza, że podmioty w nim wymienione muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawi się dana kwestia, nie może ona być już ponownie badana ( por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, str. 365, Zakamycze 2006, Wydanie II). W przekonaniu Sądu chybiony jest ponadto zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, poprzez wydanie decyzji pozwolenia na rozbudowę budynku, w sytuacji gdy postanowienie Starosty S. z dnia [...] r. udzielające zgody na odstępstwo od warunków technicznych, zezwala na odstępstwa przy granicy z działką 231/1, podczas gdy działka skarżących oznaczona jest nr ewid. 233/1. Otóż faktycznie w rzeczonym postanowieniu na skutek błędu pisarskiego omyłkowo określono działkę skarżących nr ewid. 231/1. Uchybienie to jednak, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż jak wynika z załączonej do akt dokumentacji wspomniany błąd pisarski został sprostowany postanowieniem Starosty S. z dnia [...] nr [...]. Bez istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest również zarzut niejednoznacznego określenia działki, na której miała zostać zrealizowana przedmiotowa rozbudowa. Okoliczność, iż w sentencji decyzji z dnia [...] r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, Starosta S. nie wskazał numeru ewidencyjnego nieruchomości, na której inwestycja miałaby zostać zrealizowana, wbrew temu, co wywodzą skarżący, nie mogła zadecydować o uchyleniu wydanych w sprawie decyzji. W sentencji decyzji określony został bowiem dokładny adres nieruchomości inwestorów, zaś jej numer ewidencyjny wskazano zarówno w uzasadnieniu tegoż rozstrzygnięcia, jak i w projekcie budowlanym, stanowiącym załącznik do przedmiotowego orzeczenia. W tych okolicznościach Sąd, nie stwierdziwszy jakichkolwiek podstaw prawnych do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, zobowiązany był oddalić skargę I. i J. D. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. B.C.