II SA/Wr 493/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Asesor WSA Olga Białek, Sędzia WSA Anna Siedlecka /sprawozdawca/, Protokolant Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 stycznia 2009r. sprawy ze skargi A. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 21 maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, ze zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu na rzecz skarżącego A. we W. kwotę 757zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 3 marca 2008 r. Nr 47/08, podjętą na podstawie art. 50 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) Prezydent W. ustalił na rzecz Muzeum Architektury we W. lokalizację inwestycji celu publicznego przy ul. B. [...] we W., na działce o nr 24/1 oraz na części działek nr: [...] i [...] , [...], obręb [...] jako zamierzenie obejmujące przebudowę i rozbudowę obiektu zabytkowego - Muzeum Architektury we W. Lokalizowane zamierzenie obejmuje: dobudowę holu wejściowego, sal wystawowych, magazynów zbiorów, parkingu podziemnego, zaplecza technicznego i sanitarnego; przebudowę istniejącej części obiektu z rozmieszeniem sal seminaryjnych, wystawowych, sali konferencyjno-koncertowej, pracowni projektowych dla warsztatów architektonicznych, biblioteki, pomieszczeń administracyjnych, części hotelowej i gastronomicznej; urządzenie terenu (w tym parkingu nadziemnego) oraz budowę i przełożenie niektórych istniejących elementów infrastruktury technicznej. Odwołanie od tej decyzji wnieśli D. i M. P., M. M., K. M.- P., H. i A. T. Odwołujący zarzucili decyzji przede wszystkim to, że nie uwzględnia ona tych wszystkich zastrzeżeń, które były podstawą uchylenia przez WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 marca 2007 r. (sygn. akt 628/06) wcześniejszej decyzji dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dodatkowo M. M. wskazał, że zaskarżona decyzja może wyrządzić nieodwracalne szkody mieszkańcom i właścicielom mieszkań w budynku przy ul B. [...]. Natomiast K.M. – P. podniosła, że planowane zamierzenie jest sprzeczne z zasadami ochrony zabytków obowiązującymi w Europie. W ocenie odwołującej się dobudowany budynek, nawet szklany, uniemożliwi widok na założenie przestrzenne obiektu a posadowiony przy ruchliwej ulicy będzie brudny i oszpecający okolice zabytku. Odwołująca zarzuciła również sprzeczność zamierzenia z zasadami współżycia społecznego i ochrony własności prywatnej. Z kolei H. i A. T. zarzucili decyzji, że planowana realizacja lokalizowanego zamierzenia będzie miała wpływ na pogorszenie warunków naświetlenia zajmowanego przez nich mieszkania. Po rozpoznaniu wniesionych odwołań decyzją z dnia 21 maja 2008 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W pierwszej kolejności organ odwoławczy, rozstrzygając kwestię legitymacji procesowej odwołujących się, wskazał, że za uznaniem legitymacji procesowej odwołujących się przemawiało ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne, w którym przyjęto, że właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem potencjalnego zainwestowania przysługuje status strony (gdyż należące do nich nieruchomości będą objęte oddziaływaniem planowanego zamierzenia). Organ odwoławczy podniósł, że stanowisko powyższe znalazło potwierdzenie w wyroku WSA z dnia 29 marca 2007 r. (II SA/Wr 628/06), który rozpatrzył skargę tych samych osób, a który zapadł w sprawie inwestycji minimalnie tylko różniącej się od inwestycji, będącej przedmiotem obecnego postępowania. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w zakresie kwalifikacji zamierzenia, jako inwestycji celu publicznego, organ odwoławczy wskazał, że pomimo tego, iż działalność muzealna niewątpliwie ma charakter publiczny i w tym sensie zamierzenie inwestycyjne, dotyczące takiej działalności stanowi przedsięwzięcie o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym, to jednak nie można inwestycji polegającej na dobudowaniu do istniejącego zabytkowego gmachu nowego skrzydła Muzeum przypisać charakteru inwestycji celu publicznego. W ocenie organu odwoławczego inwestycja dotycząca nowego skrzydła Muzeum nie stanowi realizacji żadnego z celów enumeratywnie wyszczególnionych w przepisie art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). W szczególności zaś nie stanowi realizacji celu, o którym mowa w art. 6 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jakim jest opieka nad nieruchomościami stanowiącymi zabytki w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zdaniem organu odwoławczego bezpośrednim celem zamierzenia stanowiącego inwestycję celu publicznego powinna być zabytkowa nieruchomość. Organ odwoławczy wskazał na potrzebę zacieśniającej interpretacji przepisu art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), stanowiącego, że opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega, w szczególności, na zapewnieniu warunków prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku. Tymczasem inwestycja polegająca na dobudowaniu do istniejącego zabytkowego gmachu nowego skrzydła Muzeum, które mieściłoby hall recepcyjny, dwie sale wystawowe, magazyny muzealne, podziemny parking dla samochodów osobowych nie służyłaby opiece nad nieruchomością stanowiącą zabytek (zabytkowym budynkiem Muzeum), lecz miałaby przede wszystkim na celu poprawę funkcjonalności prowadzonej tam działalności muzealnej. Skoro zatem przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie zostało wskazane, ani nie realizuje celów określonych w przepisie art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami lub celów publicznych określonych w odrębnych ustawach, tym samym, nie było możliwe ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie wskazanym przez inwestora. Organ odwoławczy wskazał, że takie stanowisko zostało zaprezentowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 marca 2007r. sygn. akt II SA/WR 628/06. W dalszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że brak było podstaw do przestrzegania kwalifikowanych wymogów formalnych dotyczących odwołania od decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, skoro organ odwoławczy uznał, że całość zamierzenia, objętego kwestionowaną decyzją organu pierwszej instancji, takiego charakteru nie ma. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł Inwestor – Muzeum Architektury we W. Strona skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.), poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie przez organ drugiej instancji, iż rozbudowa Muzeum Architektury we W. nie stanowi inwestycji celu publicznego. Skarżący zarzucił także rozstrzygnięciu naruszenie dyspozycji art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niezastosowanie oraz przyjęcie do rozpoznania odwołań stron niespełniających powołanym przepisem wymagań formalnych. Ponadto przedmiotem zarzutu strona skarżąca uczyniła naruszenie prawa procesowego, tj. art. 107 § 3, w związku z art. 7 oraz art. 11 kpa, poprzez brak logicznego i spójnego wyjaśnienia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia oraz art. 138 § 2 kpa, poprzez uchylenie przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji - w sytuacji braku przesłanek do podjęcia decyzji kasacyjnej. Dodatkowo strona skarżąca podniosła, że organ odwoławczy nie uzasadnił w sposób wyczerpujący i prawidłowy, dlaczego podany przez inwestora obszar oddziaływania planowanej inwestycji uznał za zawężony. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że podstawą rozstrzygnięcia SKO było stwierdzenie, iż zamiar dobudowy nowej części do istniejącego budynku Muzeum Architektury we W. nie stanowi inwestycji celu publicznego, gdyż dobudowana część budynku nie będzie miała statusu zabytku i planowana inwestycja nie jest bezpośrednio związana z zabytkiem. Ponadto SKO uznało, iż inwestycję celu publicznego może stanowić wyłącznie przebudowa istniejącego budynku Muzeum Architektury we W., gdyż służą one bezpośrednio opiece nad zabytkiem a ponadto tego rodzaju zamierzenie muzeum jest działalnością podejmowaną w interesie publicznym, której celem jest zaspokajanie potrzeb o charakterze publicznym. Zdaniem skarżącego powyższym argumentom organu II instancji brak korelacji pomiędzy ustaleniami faktycznymi a podstawą prawną rozstrzygnięcia, zaś uzasadnienie jest nielogiczne i niespójne a więc narusza art. 107 § 3 w zw. z art. 7 i 11 Kpa. Skarżący wskazuje, iż charakter całego zamierzenia - przebudowa i rozbudowa budynku Muzeum Architektury we W. ma charakter inwestycji celu publicznego, gdyż jest to inwestycja o charakterze gminnym (lokalnym), służąca ogółowi, finansowana ze środków publicznych, której realizatorem jest jednostka organizacyjna, jaką jest muzeum. Muzeum sprawuje ponadto, jako instytucja kultury opiekę nad zabytkami, która jest celem publicznym a działalność muzeum jest działalnością o charakterze publicznym. Skarżący podkreśla, iż wbrew stanowisku organu II instancji taka interpretacja charakteru działalności muzeum wynika z art. 1 i 2 ustawy o muzeach. Natomiast w art. 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ustawodawca określił czynności będące opieką nad zabytkami, a mianowicie czynności konserwatorskie, restauratorskie i roboty budowlane przy zabytku, zabezpieczenie i utrzymanie zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie, korzystania z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości. Pod pojęciem robót budowlanych należy rozumieć definicje legalną zawartą w art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane, która do robót budowlanych zalicza budowę i prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Natomiast pod pojęciem budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Rozbudowa obiektu budowlanego polega na zmianie innych charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość, wysokość. Wobec tego należy zdaniem skarżącego stwierdzić, że zarówno przebudowa jak i rozbudowa Muzeum Architektury we W. zawiera się w katalogu czynności stanowiących roboty budowlane przy zabytku, o których mowa w art. 5 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a tym samym stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarżący podnosi, iż zamierzenie polegające na rozbudowie dotychczasowego budynku Muzeum Architektury we W., który jest sam w sobie zabytkiem nieruchomym podlegającym ochronie, poprzez dobudowę obiektu, w którym to będzie odbywać się opieka nad zabytkami ruchomymi, jest technicznie konieczne do realizacji celu publicznego, tj. opieki nad zabytkami, zarówno ruchomymi jak i nieruchomymi. Ponadto zamierzenia te przeznaczone będą do użytku publicznego. Opieka zaś nad zabytkiem nieruchomym – budynkiem Muzeum Architektury we W. odbywać się będzie także poprzez korzystanie z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości. Skarżący podnosi, iż uzasadnienie SKO w tym zakresie jest nielogiczne, gdyż organ z jednej strony dostrzega cel publiczny w naprawie dachu i pracach modernizacyjnych wnętrza muzeum (bez wskazania ich zakresu), podczas gdy w kolejnym akapicie wskazuje, iż odmowa uznania rozbudowy czy przebudowy podyktowana jest brakiem wymienienia rozbudowy i przebudowy, jako działań o charakterze celu publicznego. Taka kwalifikacja dokonana przez SKO została dotknięta subiektywną oceną i jest pozbawiona uzasadnienia. Ponadto skarżący zaznacza, iż art. 53 ust 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje szczególne wymogi formalne odwołania. Nie wystarczy wyrażenie niezadowolenia z zaskarżonej decyzji. Treść odwołania od decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego powinna zawierać konkretne zarzuty wobec decyzji. tymczasem w niniejszej sprawie żadne z odwołań nie spełniało wymogów formalnych, zaś organ II instancji okoliczności tej nie badał. W związku z tym organ II instancji powinien był uznać odwołanie za bezzasadne bądź wezwać strony do uzupełnienia braków formalnych odwołania w terminie 7 dni i w przypadku ich nieuzupełnienia pozostawić odwołania bez rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie. SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie podnosząc, że stwierdzone uchybienia w postępowaniu organu I instancji warunkowały uchylenie zaskarżonej decyzji. Zgodnie, bowiem z art. 138 § 2 Kpa decyzję kasacyjną organ odwoławczy wydaje, gdy rozstrzygnięcie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części a taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Ponadto organ II instancji konsekwentnie stoi na stanowisku, iż część zamierzenia inwestycyjnego nie mieści się w zakresie pojęcia ,,inwestycji celu publicznego", nie stanowi, bowiem realizacji żadnego z celów enumeratywnie wymienionych w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Planowana bowiem inwestycja – rozbudowa obiektu ma na celu poprawę funkcjonalności prowadzonej działalności muzealnej. Organ II instancji podkreślił, iż jego stanowisko zostało w decyzji umotywowane w należyty sposób, z podaniem stosownych przepisów prawa, orzecznictwa oraz poglądów przedstawicieli literatury przedmiotu. Zdaniem organu II instancji brak było podstaw do przestrzegania kwalifikowanych wymagań formalnych dotyczących odwołania od decyzji ustalających lokalizację inwestycji celu publicznego, skoro organ odwoławczy uznał, że całość zamierzenia objętego kwestionowaną decyzją organu I instancji takiego charakteru nie ma. SKO podkreśliło także fakt, iż co do zasady właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem potencjalnego zainwestowania przysługuje status strony. W piśmie procesowym z dnia 5 listopada 2008 r. uczestnicy postępowania M. P. i D. P. wskazali, iż Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków – A. K. oraz Architekt Miejski P.F. brali udział w pracach komisji konkursowej wybierającej projekt przebudowy muzeum, co budzi wątpliwości co do ich bezstronności w wykonywaniu pełnionych funkcji. Ponadto przychylili się do argumentacji zawartej w odpowiedzi SKO na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu zważył, co następuje: Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej jako ,,p.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany zbadać, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do art. 134 p.p.s.a., nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów, wniosków i wskazanej podstawy prawnej. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., co powoduje, iż decyzja ta podlega usunięciu z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wydana w trybie art. 138 § 2 k.p.a. i poprzedzające ją postępowanie odwoławcze. Podkreślić należy, że odwołanie jest podstawowym środkiem prawnym przysługującym stronie od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Postępowanie odwoławcze sensu stricto, tj przed organem odwoławczym składa się z trzech faz: fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego i fazy wydania decyzji. Pierwszy etap postępowania odwoławczego to etap badania formalnego, czynności w nim podejmowane zmierzają do ustalenia zaistnienia przesłanek formalnych dopuszczalności odwołania. Zagadnienie dopuszczalności odwołania należy rozpatrywać w kontekście wymagań stawianych odwołaniu przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i/lub przez przepisy szczególne. W doktrynie postępowania cywilnego przyjmuje się, że ze środka odwoławczego można skorzystać wówczas, gdy spełnione są następujące warunki: "1) środek odwoławczy względnie środek zaskarżenia musi być dopuszczalny z ustawy, 2) musi być wniesiony w przepisanej formie, 3) musi być wniesiony w przepisanym czasie, 4) musi być wniesiony przez legitymowaną osobę" (W.Siedlecki, Postępowanie cywilne,1972,s.417). Wymienione wymogi odnoszą się również do odwołań w postępowaniu administracyjnym. Wobec powyższego wskazać należy, że organ odwoławczy przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy obowiązany jest zbadać, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy spełnia wszystkie wymogi formalne nakazane prawem. Warunkiem pozwalającym na przeprowadzenie merytorycznego postępowania odwoławczego od decyzji organu I instancji jest bowiem skuteczne wniesienie odwołania. Stosownie do treści art. 128 kpa, odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia; wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji, ale przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania. Takim szczególnym przepisem w rozpoznawanej sprawie jest art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym( Dz,U, Nr 80, poz. 717 ze zm.), który stanowi, że odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Formalne wymogi odwołania od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego są więc szersze, aniżeli wynika to z przepisu art. 63 k.p.a. , bowiem intencją ustawodawcy było zagwarantowanie racjonalności, a więc celowości odwołania. Rozwiązanie przyjęte w art. 53 ust. 6 u.p.z.p. niewątpliwie ogranicza w sposób zamierzony przez normodawcę prawo do odwołania. Poprzez wskazanie zarzutów odnoszących się do decyzji, należy wymienić wadliwości związane z konkretnym naruszeniem prawa materialnego jak i przepisów postępowania administracyjnego. Wadliwości te winny mieć, w szczególności charakter kwalifikowany. Zarzutów nie można ograniczyć tylko do wskazania podstawy prawnej, lecz należy uzasadnić i wykazać powiązanie treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z wadliwym zastosowaniem przepisów prawa lub np. wadliwym ustaleniem stanu faktycznego. Drugim wymogiem jest sprecyzowanie istoty i zakresu żądania. Przez wskazanie istoty i zakresu żądania należy rozumieć żądanie merytoryczne co do treści rozstrzygnięcia oraz żądanie procesowe co do sposobu rozstrzygnięcia. Trzecim wymogiem jest wskazanie dowodów uzasadniających to żądanie. W tym wypadku wystarczającym jest aby strona odwołująca wskazała konkretne dowody potwierdzające jej żądanie, zaś już ich przeprowadzenie należy do organu odwoławczego. W ocenie Sądu żadne z odwołań nie zawierało wskazanych wyżej wymogów stawianych przepisem art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podzielając w tym zakresie zarzuty skargi, uznać należało, że żadne z wniesionych odwołań nie spełniało wymagań formalnych, a okoliczność ta nie była w ogóle przedmiotem oceny organu II instancji. Jednocześnie podzielić należy pogląd zawarty w skardze, że waloru dowodu nie ma wyrok WSA z dnia 29 marca 2007r., na który powołują się uczestnicy postępowania sądowego (odwołujący w postępowaniu administracyjnym), gdyż Sąd w tym wyroku badał legalność innej decyzji wydanej w innym postępowaniu administracyjnym, której przedmiotem była co prawda podobna inwestycja, jednakże planowana w większości na innych działkach, niż teren którego dotyczy zaskarżona decyzja poddana ocenie przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Z powyższych powodów organ drugiej instancji obowiązany był na etapie wstępnym badania odwołań, na podstawie art. 64 §2 kpa, wezwać odwołujących się do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych odwołań, czego jednakże nie uczynił. Dopiero w przypadku terminowego usunięcia braków formalnych odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uprawnione by było nadać odwołaniom dalszy bieg. W przeciwnym razie, w braku nieusunięcia uchybień formalnych odwołań należało pozostawić je bez rozpatrzenia. W rozpoznawanej sprawie niedopuszczalnym zatem było przeprowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postępowania wyjaśniającego i wydanie decyzji, bez skutecznego zakończenia fazy wstępnej. Z powyższych więc względów, za błędne uznać należało stanowisko organu odwoławczego, zawarte w odpowiedzi na skargę, o braku podstaw do przestrzegania kwalifikowanych wymogów formalnych dotyczących odwołania od decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Podzielić należy również zarzut strony skarżącej dotyczący braku w sposób wyczerpujący i prawidłowy uzasadnienia, dlaczego podany przez inwestora obszar oddziaływania planowanej inwestycji został uznany za zawężony. Słusznie strona skarżąca argumentuje, że pomimo tego, iż budynek mieszkańców wspólnoty położony jest na działce nr [...] AM- [...] która przylega bezpośrednio do budynku Muzeum, to nie oznacza jeszcze, że przedmiotowy budynek leży w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Uznać należy za niedostateczne i nie poparte żadnymi ustaleniami stwierdzenie organu II instancji, iż "niewątpliwie zatem prowadzone prace inwestycyjne spowodują immisje obejmujące swoim zasięgiem również sąsiedni obiekt". Jeżeli zatem organ odwoławczy uznał, że na załączonej do wniosku o wydanie decyzji kopii mapy zasadniczej został wskazany w sposób nieprawidłowy obszar objęty szeroko rozumianym oddziaływaniem, to wówczas powinien w tym zakresie dokonać ustaleń w oparciu o przepis art. 136 kpa. Samo bowiem stwierdzenie organu niepoparte żadnymi ustaleniami dowodzi o jego dowolności. Dodatkowego rozważenia przez organ odwoławczy wymaga, czy w niniejszej sprawie przymiot strony przysługuje poszczególnym właścicielom lokali mieszkalnych, czy też Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. B. [...]. Z uwagi na powyższe przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd nie mógł się odnieść do merytorycznych zarzutów skargi, albowiem uczyniłby to przedwcześnie. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art.145 § 1 pkt.1 lit. c oraz art.152 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. I i II sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 p.p.s.a.