II SA/Kr 1169/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rynczak Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2001r., Prezydent Miasta, po rozpatrzeniu wniosku R. C., działającej przez pełnomocnika S. M., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn.: budynek magazynu [...] i diagnostyki pojazdowej na 2 stanowiska, z przyłączami i wjazdem z ul. [...], na działkach nr 1, 2 obr. [...], przy ul. [...]. Od w/w decyzji odwołanie wniósł A. P. Decyzją z dnia [...] stycznia 2002r., znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na skutek skorygowania przez inwestora, tytuł inwestycji otrzymał następujące brzmienie: budynek magazynu [...] i diagnostyki pojazdowej na 2 stanowiska, z pomieszczeniem gospodarczym w przyziemiu, na działkach nr 1, 3 oraz wjazdem i infrastrukturą techniczną na działce nr 2 obr. [...] przy ul. [...]. W dniu 30 października 2002r. została wydana kolejna decyzja organu I instancji nr [...], od której odwołanie ponownie wniósł A. P. W/w decyzja również została uchylona przez organ odwoławczy decyzją znak: [...] w dniu [...] grudnia 2002 r. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła inwestor – R. C. Sąd wyrokiem z dnia 5 grudnia 2006r., sygn. akt II S.A./Kr 520/03 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2002r. i zwrócił do ponownego rozpatrzenia przez SKO. Następnie, w dniu 26 czerwca 2007r. decyzją znak: [...] organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzje Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] października 2002r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008r., wydaną na podstawie art. 39, art. 42 i art. 44 w zw. z art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 15 z 1999r., poz.139 z p.z.) w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. nr 80, poz. 717, ze zm.), oraz art. 104 k.p.a., Prezydent Miasta po rozpatrzeniu wniosku: R. C., działającej przez pełnomocnika S. M. orzekł o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn.: "budowa budynku magazynu [...] i diagnostyki pojazdowej na 2 stanowiska, z pomieszczeniem gospodarczym w przyziemiu, na działkach nr 1, 3 oraz wjazdem i infrastrukturą techniczną na działce nr 2 obr. [...] przy ul. [...] w K." W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że obowiązek stosowania przepisów dotychczasowych w sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie zakończonych decyzją ostateczną, skutkuje tym, że jeżeli na danym obszarze nie ma planu miejscowego, należy stosować art. 44 dawnej ustawy. Wskazano, iż w niniejszej sprawie teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzone zostało postępowanie w trybie określonym w art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzone zostały przez uprawnionego urbanistę - mgr inż. arch. T. B., w oparciu o przepisy ustaw szczególnych tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 z późniejszymi zmianami) w związku z art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. nr 80 poz.717), ustawy z dnia 23 lipca 2003r o ochronie zabytków opiece na zabytkami, ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych leśnych, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo Ochrony Środowiska, ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, ustawy o odpadach oraz na podstawie opinii dokonanych w toku postępowania przez: Miejskiego Konserwatora Zabytków, Zarząd Komunalny. Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2008r. Wojewoda stwierdził o zgodności warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z prawem. Organ I instancji wskazał, że w trakcie rozprawy administracyjnej pełnomocnik wnioskodawczyni oświadczył, że teren inwestycji posiada istniejący wjazd i wyjazd - uzgodnione w stosownych instytucjach, a na terenie inwestycji znajdują się miejsca parkingowe posiadające stosowne pozwolenia, w ilości zgodnej z normatywną. W sprawie zgłoszonych uwag i zarzutów A. P. zwrócono uwagę, że w/w decyzja określa jedynie: rodzaj inwestycji, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, okres ważności decyzji (art. 42 ust. 1 u.z.p.). Wyjaśniono, iż konsekwencją braku planu zagospodarowania przestrzennego m. K. jest m.in. fakt, że ustalony w tym planie współczynnik intensywności zabudowy, na który powołuje się wielokrotnie A. P., nie jest już obowiązujący. W dalszej części uzasadnienia zaznaczono, iż zgodnie z art. 46 ust. 2 u.z.p. decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja ta ma jedynie charakter promesy uprawniającej, co prawda potencjalnego inwestora do ubiegania się o uzyskanie pozwolenia na budowę, na warunkach w niej określonych, ale dopiero wówczas, gdy spełnione zostaną warunki przewidziane w przepisach Prawa Budowlanego i Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazano, iż nie jest możliwe rozpoczęcie realizacji inwestycji jedynie na podstawie ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, albowiem dopiero ostateczna decyzja pozwolenia na budowę może stanowić podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych. Oznacza to w rezultacie również, iż w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie ma istotnego znaczenia zgoda właściciela działki sąsiedniej, bądź jej brak. Odnosząc się dodatkowo do uwag i zastrzeżeń A. P., dotyczących kwestii nieprawidłowego obecnie odwodnienia terenu inwestycji oraz związanego z tym pogorszenia stanu technicznego jego nieruchomości, organ I instancji podniósł, że na niniejszym etapie decyzji w.z. i z.t. brak jest możliwości prawnych do rozstrzygania tego typu zagadnień - tym bardziej, iż zagadnienia te nie są przedmiotem tego postępowania. Wskazano, iż dopiero na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotem badania przez właściwy organ jest projekt budowlany zawierający odpowiednie rozwiązania techniczno budowlane, zaś zainteresowane strony mogą wówczas zgłaszać w tym zakresie swe uwagi i zastrzeżenia, także w zakresie zastosowania odpowiednich rozwiązań, mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa technicznego obiektom budowlanym znajdującym się na nieruchomościach sąsiednich. Organ I instancji ustosunkował się również do zarzutu odnośnie istniejącej, wybudowanej wiaty w sposób odbiegający od projektu budowlanego zatwierdzonego pozwoleniem na budowę – wskazując, że również to zagadnienie nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, które dotyczy budowy nowego obiektu, w północnej części terenu inwestycji. Odnośnie zarzutów A. P. dotyczących rozwiązań komunikacyjnych oraz miejsc postojowych poinformowano, iż w trakcie postępowania uzyskano opinie zarządców drogi - w zakresie obsługi komunikacyjnej. Warunki wynikające z tych opinii zostały zawarte w załączniku nr 1 do niniejszej decyzji (pkt 6 - warunki w zakresie obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji). Podkreślono również, że w załączniku nr 1 do niniejszej decyzji inwestor zobowiązany został do opracowania projektu budowlanego i realizacji inwestycji zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wymóg taki znajduje dodatkowe umocowanie w art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl, którego warunki określone w decyzji w.z. i z.t. wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Organ I instancji podniósł, że zgodnie z art. 43 u.z.p. nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z przepisami szczególnymi, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Odwołanie od powyższej decyzji złożył A. P., zarzucając zaskarżonej decyzji niezgodność z przepisami i rzeczywistym stanem faktycznym sprawy i wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący wniósł również o dopuszczenie dowodu z koncepcji przebudowy skrzyżowania [...], realizowanej przez Zarząd Dróg i Transportu w K. Odwołujący podtrzymał złożone uprzednio zarzuty i uwagi. W szczególności podniósł, że rodzaj i sposób zabudowy oraz zagospodarowania działki nr 1 powoduje, iż woda deszczowa oraz woda z płukania asfaltu, stanowiącego plac manewrowy do istniejących zabudowań, stale zalewa ściany jego budynku znajdującego się na parceli nr 4, w bezpośrednim sąsiedztwie i w granicy z działką nr 1, powodując jego niszczenie. Jednocześnie, właściciele zakładu – p. C., zdając sobie sprawę z istniejącej sytuacji i stanu zagrożenia katastrofą budowlaną budynku, spotęgowanego jeszcze intensywnym ruchem samochodów, nie wyrażają zgody na dokonanie przeze odwołującego remontu oraz wykonania, ze swej strony, odwodnienia terenu zakładu. Odwołujący nie wyraził zgody na usytuowanie wyjazdu z budowanego warsztatu na ul. [...], przy ścianie garażu odwołującego. Podniósł, iż na tym terenie znajduje się szambo, trzepak oraz pojemnik MPO, a z uwagi na charakterystyczne ukształtowanie terenu - jest to jedyne miejsce na którym ten pojemnik możne stać. Odwołujący w dalszym ciągu uważa i podkreśla, iż przy opracowywaniu nowego projektu budowy magazynu [...] i stacji diagnostyki powinna zostać wyjaśniona sprawa samowoli budowlanej przy przebudowie wiaty, a właściwie wybudowania hali z konstrukcji stalowej o wysokości ponad 8 m i nie odpowiadającej parametrom szerokości i długości przewidzianym w projekcie. Stwierdził to Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie z dnia 8 czerwca 2006 roku (do nr sprawy: [...]), które zostało przedłożone na rozprawie administracyjnej, która odbyła się w dniu 18 października 2007 roku. Pismo to ponownie przedłożono w formie kserokopii, jako załącznik nr 2. Dla udokumentowania tego faktu przedłożono również, jako załącznik (nr 3) kserokopie koncepcji architektonicznej projektowanego magazynu [...], na którym numerem 2 i podłużnymi pasami, oznaczona jest opisana przebudowana wiata, a stanowi w rzeczywistości wybudowana "hale", której parametry nie odpowiadają temuż rysunkowi. Odwołujący podtrzymał swoje stanowisko odnośnie braku możliwości zapewnienia nowobudowanemu zakładowi wystarczającej ilości miejsc parkingowych, tudzież możliwości wyjazdu na ulice [...]. Również załącznik Nr 2 do wydanej decyzji nie uwidacznia istniejącej i projektowanej zabudowy na działce inwestora. Odwołujący zwrócił uwagę, że w dniu 24 kwietnia 2008 roku odbyła się wizja w terenie, przy uczestnictwie przedstawicieli Zarządu Dróg i Transportu, Zarządu Gospodarki Komunalnej oraz Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta w sprawie przebudowy skrzyżowania ul. [...] w K. wraz z budową sygnalizacji świetlnej. Stwierdzono na niej, iż nie powinna być realizowana jakakolwiek budowa nowych obiektów oraz, że nie możne istnieć jakikolwiek parking za ogrodzeniem Zakładu [...] przy ul. [...], gdyż teren ten stanowi działkę nr 5, która jest własnością Skarbu Państwa. Podczas tej wizji stwierdzono, że samochody oczekujące na usługę stały na całym chodniku, uniemożliwiając przejście po nim pieszym przez ulice [...]. W dniu 19 maja 2008r. odwołujący złożył pismo uzupełniające stwierdzając, że teren, na którym zlokalizowano planowana inwestycje zawsze był terenem budownictwa jednorodzinnego (M-4 ). W decyzji w.z. i z.t. w warunkach wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podano, iż "dla danego obszaru nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego" i dlatego też przeznaczeniem terenu i jego użytkowanie jako "Tereny usług" - w ocenie odwołującego, jest całkowicie błędne, gdyż przyjmuje, nie istnienie znajdującej się tam od wielu lat zabudowy domami jednorodzinnymi, lecz wybudowanie zakładów usługowych. W notatce służbowej spisanej w dniu [...] kwietnia 2008 roku na spotkaniu przy skrzyżowaniu ulic [...], której kserokopie przedłożono w załączeniu, ustalono, iż nie możne istnieć parking na wysokości w/w zakładu z uwagi projektowanie w tym miejscu urządzeń (łańcuchów) uniemożliwiających jakiekolwiek parkowanie. Po wybudowaniu zakładu diagnostyki i magazynu [...] nie będzie możliwe wybudowanie parkingu dla usług wulkanizacyjnych, ani też dla tegoż zakładu diagnostyki, co spowoduje dalsze utrudnienia dla mieszkańców, gdyż obecnie już jest to bardzo uciążliwe, a w okresach wiosennych i jesiennych, podczas wymiany opon, następuje blokada ulic i chodnika. Całkowicie zaś wyklucza się powstanie placu manewrowego, jaki przewidziano w w.z. i z.t. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 29 września 2008r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 i art. 44 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. nr 15 z 1999r., poz.139 z p.z.) w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717, ze zm.), oraz art. 138 § 1 k.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podzielono ustalenia i argumenty organu I instancji oraz nie stwierdzono zastrzeżeń, które mogłyby stanowić podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazano, iż decyzja pierwszoinstancyjna została w sposób należyty uzasadniona, a jej projekt po przeprowadzeniu rozprawy pozytywnie uzgodnił wojewoda. Wskazano, iż procedura wydawania zaskarżonej decyzji prowadzona była w oparciu o reżim nie obowiązujących już przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz uregulowanego w niej trybu szczególnego związanego z nieobowiązywaniem regulacji planu miejscowego. Stwierdzono, że zarzuty dotyczące wskaźników i parametrów urbanistycznych wynikających z planu miejscowego nie mają prawnego znaczenia z punktu widzenia prawidłowości wydanej decyzji. W niniejszym przypadku co do zasady wymogi ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione. Projekt decyzji sporządziła osoba wpisana na listę samorządu zawodowego architektów, a decyzja ta nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do okoliczności podnoszonej przez odwołującego, w kwestii przedłożonej do akt sprawy decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie skrzyżowania ulic [...] w K. na działkach nr 2, 5, 6, 7 obręb [...]; 0, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, obręb [...]; 9, 15, 16 obręb [...], w punkcie dotyczącym wymogów koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym nakazano likwidację zjazdu do Zakładu Motoryzacyjnego "A" na ul. [...]. Wskazano, iż w/w Zakład należy do inwestora w rozpatrywanej przez Kolegium sprawie. Organ odwoławczy podniósł, iż rozumie zasadność zarzutów strony odwołującej, niemniej jednak z punktu widzenia treści obydwu decyzji, jak również sytuacji w terenie obydwa te akty wcale się nie wykluczają Co więcej, o tym, czy zarówno jedna, jak i druga inwestycja powstanie zadecyduje wola inwestorów, odzwierciedlona w zamiarze wystąpienia o pozwolenie na budowę, ponieważ ani decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ani decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych. Organ odwoławczy podzielił pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że strona postępowania nie może żądać, aby wnioskodawca złożył zobowiązania do spełnienia warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł A. P., żądając jej uchylenia. Skarżący podniósł zarzut naruszenia prawa, a w szczególności przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie interesu prawnego. W uzasadnieniu zarzucił m.in. niewyczerpujące rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2008r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie skrzyżowania ulic [...] w K. na działkach nr 2, 5, 6, 7, obręb [...]; 0, 8, 9,10,11,12,13,14, obręb [...];9, 15, 16 obręb [...]. W dalszej części skargi przytoczono zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Po raz kolejny skarżący podnosi, iż nie wyraża zgody na usytuowanie wyjazdu z budowanego warsztatu na ulicę [...]. Wskazuje, iż szlak tego wyjazdu prowadzi bowiem przy ścianie garażu skarżącego, jak to pokazuje koncepcja architektoniczna magazynu [...], która została przedłożona jako załącznik numer 1 do wymienionego odwołania, a na którym to terenie znajduje się szambo, trzepak oraz pojemnik MPO na śmieci. Z uwagi na ukształtowanie tegoż terenu jest to jedyne miejsce na którym ten pojemnik może stać. W innym bowiem przypadku nie można korzystać z garażu. Ponadto skarżący zarzucił, iż brak jest jakichkolwiek dokumentów (o których pełnomocnik inwestora informował na rozprawie), dotyczących pozwolenia na usytuowanie parkingów w ilości zgodnej z przepisami. Zdaniem skarżącego nie jest także żadnym rozwiązaniem tego problemu stwierdzenie Urzędu, iż uzyskano opinie Zarządu Dróg i Transportu w K. oraz [...] Zarządu Komunalnego, co zostało uwzględnione przez organy. Następnie w skardze wskazano na pominięcie, w dokonanym rozstrzygnięciu, zapisu z ust. 4.2. Załącznika Nr 1 do zaskarżonej decyzji, w brzmieniu: "Teren położony jest w północno wschodniej części miasta K. w osiedlu [...] na skrzyżowaniu ulic [...] w zespole usług istniejących tj. zakładu wulkanizacji i sprzedaży opon, wraz z placem manewrowym i parkingiem, zlokalizowanym wzdłuż ulicy [...]." Niezrozumiałym dla skarżącego jest dlaczego drugi zapis tegoż Załącznika Nr 1 znajdujący się w ust. 6 o brzmieniu:" Obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji od ul. [...] poprzez istniejący zjazd przeznaczony do przebudowy. Istniejący zjazd z ul. [...] może pozostać jako dodatkowy", został uznany jako wystarczający do uznania w.z. i z.t. za wystarczające i prawidłowe. Skarżący podniósł, że rozwiązanie proponowane przez organy administracyjne nie jest możliwe i przytoczył brzmienie § 18 ust.1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002roku Nr 75 poz. 690, z późn. zm.). Skarżący w dalszej części skargi powołał i podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu z dnia 26.04.2006r., a w szczególności dotyczące realizacji przebudowy skrzyżowania ul. [...] w K. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W szczególności, w myśl art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd - nie związany granicami skargi, zawartymi w niej argumentami i zarzutami, stwierdził, iż organy administracyjne prawidłowo zastosowalny przepisy prawa materialnego, jednakże z urzędu stwierdzono uchybienia proceduralne, które skutkować musiały uchyleniem zaskarżonej decyzji. Za niesporne należy uznać, że w postępowaniu administracyjnym strona – R. C., działała za pośrednictwem swego pełnomocnika – architekta S. M., na podstawie pełnomocnictwa złożonego do akt sprawy pismem z dnia 27.07.2001r. (karta 22 akt administracyjnych). Od tej chwili powstał obowiązek doręczania wszelkich pism temu pełnomocnikowi (art. 40 § 2 k.p.a.). Wysłane do pełnomocnika przesyłki zawierające decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2008r. oraz decyzję organu II instancji z dnia 29 września 2008r. znajdują się w aktach sprawy, z adnotacją poczty na zwrotnym potwierdzeniu odbioru - adresat wyprowadził się (k. 314, 354 akt administracyjnych). W/w decyzje zostały doręczone bezpośrednio stronie – R. C. - co w sytuacji ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym budzi zdziwienie. Należy wskazać, iż zgodnie z treścią art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, o ustanowieniu którego organ administracyjny powinien być powiadomiony. Od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym, a wobec tego również wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie ( art. 40 § 2 k.p.a.). W sytuacji, gdy pismo obok doręczenia go pełnomocnikowi, doręczono stronie, która ustanowiła pełnomocnika, doręczenie to ma charakter wyłącznie informacyjny. Jednoczesne doręczenie pisma stronie i pełnomocnikowi wywołuje jedynie ten skutek, że strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast skutki prawne związane z jego doręczeniem rozpoczynają się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyjaśnione zostało też, że "pominięcie przez organ w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika jest równoznaczne z pominięciem strony" ( wyrok NSA z 10 lutego 1987r. sygn. SA/Wr 875/86, ONSA 1987, nr 1, poz. 13), a dokonanie czynności procesowej pod nieobecność pełnomocnika, przy braku dowodu doręczenia mu zawiadomienia, stanowi rażące naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. ( wyrok NSA z 9 października 1986 r. sygn. SA/Kr 799/86, GAP 1988, nr 22, s. 43). Podkreślić należy, iż w całym dotychczasowym postępowaniu administracyjnym pełnomocnik inwestora – S. M. brał aktywny udział. Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu wymaga nadto (art. 10 § 1 k.p.a.), aby organ przed wydaniem decyzji umożliwił pełnomocnikowi wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów i zgłoszonych żądań. Zasada ta ma zastosowanie również do postępowania odwoławczego (art. 140 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a.). Zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji nie mogą uchylić się od obowiązku wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego z innych przyczyn niż wymienione w art. 10 § 2 k.p.a. W przeciwnym razie zawsze dojdzie do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Z dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń wynika, iż wymienione przepisy zostały naruszone. W tej sytuacji Sąd I instancji miał podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zdaniem Sądu organ odwoławczy powinien podjąć starania o wyjaśnienie kwestii czy pełnomocnik strony był w dalszym ciągu należycie umocowany do jej reprezentacji np. poprzez wezwanie R. C. do udzielenia informacji w tym zakresie, ewentualnie o podanie aktualnego adresu do doręczeń pełnomocnika. Podkreślić przy tym należy, iż pomimo tak długiego trwania przedmiotowego postępowania żaden z organów nie pouczył pełnomocnika inwestorski o treści i skutkach art. 41 k.p.a.– co sanowałoby zaistniałą sytuację w przedmiotowej sprawie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji zobowiązany będzie sprawdzić czy pełnomocnik R. C. – S. M. był (jest) w dalszym ciągu jej pełnomocnikiem w toczącym się postępowaniu odwoławczym ze wszystkim skutkami stąd wynikającymi (spowodowaniem doręczenia decyzji I instancji, poinformowaniu o wniesieniu odwołania przez A. P., umożliwienie przedstawienia swojego stanowiska w sprawie na zasadzie art.10 k.p.a., albo uznaniu, że nie jest już pełnomocnikiem i ustalenie od kiedy ma to miejsce). Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej na wstępie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.