I OSK 1424/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech (spr.) Sędzia NSA Leszek Leszczyński Sędzia NSA del. Tomasz Zbrojewski Protokolant Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 stycznia 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 648/08 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Wojewody M. z dnia (...) kwietnia 2008 r. nr (...) w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 648/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Z. P. na decyzję Wojewody M. z dnia (...) kwietnia 2008 r. nr (...) o odmowie wypłaty zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Z. P. w dniu (...) września 2000 r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. jako bezrobotny. W dniu (...) września 2000 r. decyzją Starosty Powiatu W., znak (...), przyznano mu prawo do zasiłku przedemerytalnego przewidzianego art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001r. Nr 6 poz. 56 z późn. zm.). Równocześnie Z. P. wystąpił o rentę z tytułu niezdolności do pracy, jednakże organ rentowy wydał decyzję odmowną, od której skarżący wniósł odwołanie do Sądu Okręgowego w Krakowie. Wyrokiem tego Sądu decyzja organu rentowego została zmodyfikowana w ten sposób, że Z. P. uzyskał prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy na okres od dnia 2 września 2000 r. do dnia 30 września 2009 r. Po wyczerpaniu uprawnień do renty Z. P. ponownie zarejestrował się jako osoba bezrobotna i uzyskał status bezrobotnego od dnia (...) października 2003 r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia (...) października 2003 r. , który był wypłacany od dnia (...) kwietnia 2004 r. do wyczerpania okresu zasiłkowego. W dniu (...) lutego 2004 r. Z. P. wniósł w piśmie zatytułowanym "odwołalnie " o wypłatę zasiłku przedemerytalnego, albowiem decyzja przyznająca mu prawo do zasiłku przedemerytalnego nigdy nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. W ocenie skarżącego, wydana przez Starostę Powiatu W. decyzja z dnia (...) września 2001 r. o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej z dniem (...) września 2000 r. z powodu nabycia prawa do renty inwalidzkiej, jedynie przeniosła obowiązek świadczeń z Powiatowego Urzędu Pracy na ZUS i po ustaniu prawa do renty, jak sądził, będzie mógł powrócić na zasiłek przedemerytalny. W dniu (...) marca 2004 r. Starosta Powiatu W. wydał decyzję o odmowie wznowienia zasiłku przedemerytalnego, jednakże decyzja ta została uchylona przez Wojewodę M. decyzją z dnia (...) kwietnia 2004 r. z powodów formalnych, bez jej merytorycznego rozpatrzenia. Rozpatrując ponownie wniosek z dnia (...) lutego 2004 r. o wypłatę zasiłku przedemerytalnego, organ zatrudnienia w dniu (...) maja 2004 r. orzekł o utracie prawa do zasiłku przedemerytalnego z dniem (...) września 2000 r. W wyniku odwołania Wojewoda M. uchylił tę decyzję i umorzył postępowanie w sprawie utraty prawa do zasiłku przedemerytalnego, ponieważ rozpatrywany wniosek nie dotyczył utraty prawa do zasiłku. Od tej decyzji Z. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił wyrokiem z dnia 3 października 2006 r., sygn. akt III SA/Kr 861/04. Starosta W. powołując się na przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w dniu (...) lutego 2007 r. podjął próbę wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej Z. P. prawo do zasiłku przedemerytalnego poprzez wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie ostatecznej decyzji wydanej przez Starostę Powiatu W. z dnia (...) września 2000 r. w przedmiocie przyznania Z. P. prawa do zasiłku przedemerytalnego. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 września 2007 r. decyzja ta została uchylona wraz z utrzymującą ją w mocy decyzją Wojewody M. z dnia (...) kwietnia 2007 r., z tym wskazaniem, że eliminacja decyzji przyznającej skarżącemu prawo do zasiłku przedemerytalnego mogła być dokonana w trybie wznowienia postępowania, to jest w trybie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Po uprawomocnieniu się tego wyroku Starosta W. decyzją z dnia (...) stycznia 2008 r., nr (...), na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b oraz art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 154, poz. 1793), art. 2 ust. 1, art. 37 n ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) orzekł o odmowie wypłaty Z. P. zasiłku przedemerytalnego. Od tej decyzji Z. P. złożył odwołanie do Wojewody M., jednakże organ pierwszej instancji skorzystał z uprawnień określonych art. 132 § 1 k.p.a. i w dniu (...) stycznia 2008 r. wydał w tym trybie decyzję uchylającą swą decyzję z dnia (...) stycznia 2008 r., gdyż jak stwierdził, powołany jako podstawa prawna przepis art. 9 ust.1 pkt 14 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewiduje rozstrzygnięcia w przedmiocie ,,odmowy wypłaty". Decyzja ta nie zawiera rozstrzygnięcia o żądaniu dotyczącym wypłaty zasiłku przedemerytalnego. W wyniku uchylenia przez Wojewodę M. decyzji Starosty W. z dnia (...) stycznia 2008 r. (wydanej w trybie art. 132 §1 k.p.a.), ponownie uzyskała byt prawny decyzja Starosty W. z dnia (...) stycznia 2008 r. o odmowie wypłaty zasiłku przedemerytalnego. Wojewoda M. rozpatrując odwołanie Z. P. z dnia (...) stycznia 2008 r. od decyzji Starosty W. z dnia (...) stycznia 2008 r., decyzją z dnia (...) kwietnia 2008r., znak (...), utrzymał w mocy decyzję Starosty W. z dnia (...) stycznia 2008 r. o odmowie przyznania zasiłku przedemerytalnego. Organ wskazał, że uzyskanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia (...) września 2000 r. spowodowało utratę przez Z. P. statusu bezrobotnego, a tym samym utratę uprawnień do zasiłku przedemerytalnego. Zdaniem organu, okoliczność, że nie została w tej sprawie wydana decyzja, nie pozwala na uznanie, że skarżący jest uprawniony do pobierania zasiłku przedemerytalnego, gdyż decyzja ta miałaby charakter jedynie deklaratoryjny. Pomimo, że decyzja o uznaniu prawa do zasiłku przedemerytalnego nie została wydana, Powiatowy Urząd Pracy w W. zaprzestał wypłacania zasiłku, a kwoty wcześniej wypłacone zostały rozliczone z organem rentowym. Na decyzję Wojewody M. z dnia (...) kwietnia 2008 r., Z. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wskazując, że przechodząc na rentę sądził, iż jest to przejęcie obowiązku wypłaty przyznanych świadczeń (z Funduszu Pracy) przez organ rentowy. Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 648/08, Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie oddalając skargę Z. P. na decyzję Wojewody M. z dnia (...) kwietnia 2008 r. wskazał, że rozliczenie pobranych świadczeń w trybie art. 29 ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem utraty uprawnień do zasiłku w okresie nie objętym tym rozliczeniem. Zdaniem Sądu, nabycie uprawnień do renty od dnia (...) września 2000 r. przed datą nabycia uprawnień do zasiłku przedemerytalnego czyni rozważania dotyczące zawieszenia wypłaty bezprzedmiotowymi. W ocenie Sądu ta okoliczność, to jest przyznanie prawa do renty na okres poprzedzający datę rejestracji i przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego, przesądza także o tym, iż organ winien wyeliminować decyzję stwierdzającą prawo do zasiłku przedemerytalnego w trybie wznowienia postępowania, czego nie uczynił w terminie wskazanym w art. 146 §1 k.p.a. Zdaniem Sądu nie oznacza to jednak, że uprawnienie przyznane decyzją nie wygasło z mocy samego prawa w oparciu o art. 37 n ust. 1 powołanej wyżej ustawy. W związku z tym Sąd pierwszej instancji uznał, że nie ma podstaw do wypłaty zasiłku przedemerytalnego. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną złożył Z. P., wnosząc o jego uchylenie w całości, a także decyzji Wojewody M. z dnia (...) kwietnia 2008 r. oraz decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: 1) naruszenie art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 roku nr 58 poz. 514) w związku art. 67 ust. 2 Konstytucji RP poprzez: a) nieuzasadnioną odmowę wypłaty skarżącemu przyznanego mu decyzją Starosty Powiatu W. z dnia (...) września 2000 r., znak (...) zasiłku przedemerytalnego pomimo, że do chwili obecnej istnieje prawidłowo wydana decyzja o przyznaniu prawa do zasiłku przedemerytalnego; b) niedopuszczalne pozbawianie skarżącego należnego mu zasiłku w okolicznościach, za które wyłączną winę ponoszą organy administracji publicznej pierwszej i drugiej instancji; 2) naruszenie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., nr 69 poz. 415), poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że na gruncie tego przepisu możliwe jest wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji "o odmowie wypłaty zasiłku przedemerytalnego" skoro art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b zawiera zamknięty katalog decyzji jakie może podjąć organ pierwszej instancji w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego, a to decyzji o przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku, co oznacza, że decyzja Starosty Powiatu W. z dnia (...) stycznia 2008 r., znak: (...) "o odmowie wypłaty zasiłku przedemerytalnego" nie mieści się w tym katalogu, a zatem należało uznać ją za wadliwą (wydaną bez podstawy prawnej); II. naruszenie przepisów postępowania, to jest: 1) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie z uwagi na błędne przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje prawo do otrzymania zasiłku przedemerytalnego, pomimo że do chwili obecnej decyzja Starosty Powiatu W. z dnia (...) września 2000 roku znak: (...) przyznająca mu prawo do zasiłku przedemerytalnego nie została w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami k.p.a. wyeliminowana z obrotu prawnego; 2) art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez nieuzasadnione obciążanie skarżącego negatywnymi konsekwencjami błędnych decyzji organów administracji pierwszej i drugiej instancji, co spowodowało, że wniosek o wypłatę należnego skarżącemu zgodnie z decyzją Starosty Powiatu W. z dnia (...) września 2000 r., znak: (... ) zasiłku przedemerytalnego złożony przez skarżącego w lutym 2004 r., nie został do chwili obecnej, pomimo upływu ponad pięciu lat, prawidłowo rozpoznany; 3) naruszenie art. 141 § 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieustosunkowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku do wszystkich zarzutów skarżącego podniesionych w skardze, a w szczególności: a) zarzutu wprowadzenia w błąd skarżącego przez niekompetentnych pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w W. o możliwych konsekwencjach ubiegania się przez Skarżącego o rentę w sytuacji pobierania przez niego zasiłku przedemerytalnego; b) zarzutu braku wypłaty zasiłku przedemerytalnego za okres po zakończeniu pobierania renty, to jest od dnia 1 października 2003 r. do czasu ewentualnego orzeczenia o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku, podczas gdy w chwili obecnej w obrocie prawnym istnieje prawidłowa decyzja organu pierwszej instancji — Starosty Powiatu W. o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w dniu wydania przez Starostę Powiatu W. decyzji przyznającej skarżącemu prawo do zasiłku przedemerytalnego, spełniał on wymagania wskazane w art. 37k obowiązującej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W związku z tym odmowa wypłaty na rzecz skarżącego przyznanego mu zasiłku narusza prawo, jako że do chwili obecnej istnieje prawidłowa decyzja Starosty Powiatu W. z dnia (...) września 2000 r., znak: (...), przyznająca skarżącemu prawo do zasiłku przedemerytalnego. Zdaniem skarżącego decyzja Starosty Powiatu W. z dnia (...) stycznia 2008 r., wydana została bez podstawy prawnej, zatem Sąd oddalając skargę naruszył art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że pomimo istnienia prawidłowo wydanej decyzji o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego, oraz złożenia przez niego wniosku o wypłatę zasiłku, jest on pozbawiony należnej mu pomocy ze strony państwa wyłącznie z przyczyn, za które odpowiedzialność ponoszą organy administracji publicznej. Zdaniem skarżącego niedopuszczalnym jest, aby obciążać go negatywnymi konsekwencjami błędów organów administracji popełnionych w jego sprawie. Skarżący podniósł także, iż wiele razy wskazywał, że został wprowadzony w błąd przez urzędników Powiatowego Urzędu Pracy w W., co naraziło go na negatywne konsekwencje w postaci utraty zasiłku przedemerytalnego oraz, że pomimo istnienia prawidłowej decyzji o przyznaniu mu zasiłku przedemerytalnego właściwe organy odmawiają mu jego wypłaty. Te dwie kwestie, zdaniem skarżącego, zostały pominięte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co narusza art. 141 § 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Na wstępie swych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że z dniem 1 stycznia 2002 r., ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji ds. Społeczno-Gospodarczych, wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwianiu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. nr 154, poz. 1793), zniesiona została instytucja zasiłku przedemerytalnego. Na miejsce zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego ustawa ta wprowadziła jedno świadczenie przedemerytalne. W myśl art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu o przeciwdziałaniu bezrobociu, świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli spełniła także chociaż jeden z czterech warunków wymienionych w pkt 1-4 tego przepisu. Jeżeli zatem w dniu rejestracji dana osoba ma wymagany okres zatrudnienia i jednocześnie spełnia warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, to w konsekwencji już z tą chwilą powstaje jej uprawnienie do zasiłku przedemerytalnego. Realizacja tego prawa jednak jest zależna od woli uprawnionego, który powinien złożyć wniosek o zasiłek przedemerytalny. Przyznanie tego zasiłku zatem nie zależy od uznania organu, ale od spełnienia przez bezrobotnego ustawowych przesłanek. Niemożność wykazania w dniu rejestracji posiadania uprawnień do zasiłku przedemerytalnego nie powoduje utraty uprawnienia, lecz jedynie wywołuje ten skutek, że zasiłek przysługuje od dnia następnego po dniu złożenia wniosku i dokumentów niezbędnych do ustalenia tych uprawnień. Nie oznacza to także utraty tego uprawnienia w związku z utratą prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania. Należy bowiem odróżnić kwestie materialnoprawne od kwestii dowodowych, czy procesowych. Uznać zatem należy, że osobie bezrobotnej, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych spełniała warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego określone w art. 37j ust. 1 lub w art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.), przysługuje na jej wniosek prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 37l ust. 1 tej ustawy, mimo wygaśnięcia prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania, jeżeli w dniu złożenia wniosku spełnia określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego. Należy przy tym podkreślić, że zasadnicze znaczenie ma nie to, iż bezrobotny nie może otrzymywać zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania, ale to, że spełnia warunki, od których zależy prawo do tego zasiłku. Czym innym bowiem jest spełnianie warunków, od których zależy prawo do zasiłku dla bezrobotnych, a czym innym pobieranie tego zasiłku przez określony w ustawie czas. Ponadto uzyskanie uprawnień do tych świadczeń jest związane z posiadaniem odpowiednich okresów zatrudnienia, a nie z wykazaniem ich w określonym czasie stosownymi dowodami. Za takim rozumieniem tego przepisu przemawiają wyniki zarówno wykładni gramatycznej, jak i systemowej oraz logicznej. Wskazać także należy, że zgodnie z art. 37n ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do świadczenia przedemerytalnego, ustaje z dniem, w którym osoba uprawniona przestała spełniać warunki, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. W myśl natomiast art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c tejże ustawy, bezrobotnym nie jest osoba, która nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności pobiera zasiłek przedemerytalny, świadczenie przedemerytalne, świadczenie rehabilitacyjnego, zasiłek chorobowy, macierzyński lub wychowawczy. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Starosty W. z dnia (...) stycznia 2008 r. orzekająca o utracie przez Z. P. prawa do zasiłku przedemerytalnego z dniem (...) września 2000 r., oraz decyzja Wojewody M. z dnia (...) kwietnia 2008 r. uchylająca tę decyzję i umarzająca postępowanie w sprawie. Oznacza to, że "odżyła" decyzja z dnia (...) stycznia 2000 r. o odmowie wypłaty Z. P. zasiłku przedemerytalnego. Następnie, Wojewoda M. rozpatrując odwołanie Z. P. od decyzji Starosty W. z dnia (...) stycznia 2008 r., decyzją z dnia (...) kwietnia 2008r., znak (...), utrzymał w mocy tę decyzję. Na decyzję Wojewody M. z dnia 14 kwietnia 2008 r., Z. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a Sąd ten wyrokiem z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 648/08, oddalił skargę. W niniejszej sprawie, w zaskarżonym wyroku z dnia 27 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie wziął pod uwagę wskazanych wyżej okoliczności, co stanowi istotne naruszenie art. 37 k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach. Tym samym naruszono również art. 151 oraz art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż zaskarżony wyrok nie spełnia przesłanek określonych w tych przepisach. W związku z tym uznać należy, że zarzuty skargi kasacyjnej zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach ponieważ przepisy art. 209 i 210 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, zaś wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 ustawy), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 wskazanej ustawy. Stosownie zaś do treści § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.