I SA/Kr 1532/08

Sygn. akt I SA/Kr 1532/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 stycznia 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz – Ślusarczyk ( spr), Sędziowie: NSA Józef Gach, Asesor WSA Inga Gołowska, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2009r., sprawy ze skargi Telekomunikacji Polskiej S.A. w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 11 września 2008r Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007r, - s k a r g ę o d d a l a- W dniu [...] stycznia 2007 r. Telekomunikacja Polska S.A. z siedzibą w W. (zwana dalej "Spółką") złożyła w Urzędzie Miejskim w K. deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2007 r. Spółka określiła w deklaracji wartość budowli na kwotę 20.982.470,22 zł., a wysokość podatku na kwotę 448.776 zł. Następnie w dniu 16 marca 2007 r. Spółka złożyła korektę deklaracji polegającą na zmniejszeniu wartości budowli (z 20.982.470,22 zł do 13.838.922,16 zł), a w konsekwencji i samego podatku od nieruchomości za ten rok (z 448.776 zł. do 305.905 zł). Spółka uzasadniła to tym, iż w pierwotnej deklaracji "błędnie w podstawie opodatkowania ujęta została wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. Stąd też koniecznym było zmniejszenie deklarowanej do opodatkowania wartości budowli". Spółka na poparcie swojego stanowiska podniosła, iż w jej ocenie linie te, w przeciwieństwie do samej kanalizacji, nie mogą być kwalifikowane ani jako samodzielne budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, ani jako instalacje lub urządzenia stanowiące wraz z budowlą całość techniczno-użytkową, ani też jako urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W związku z powyższym organ podatkowy podjął czynności sprawdzające mające na celu wyjaśnienie okoliczności faktycznych i ocenę zasadności złożonej przez Podatnika korekty deklaracji. W konsekwencji tego w dniu [...] maja 2007 r. zostało wszczęte postępowanie podatkowe mające na celu określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2007 – zakończone decyzją z dnia [...] r. (znak: [...]), na mocy której określono Spółce wysokość zobowiązania na kwotę 448.680,00 zł. Organ I instancji nie zgodził się ze złożoną dnia 16 marca 2007 r. korektą , uzasadniając swoje stanowisko tym, że w myśl art. la ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U z 2006r. nr 121 poz.844 ze zm.), budowlą podlegającą opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przez obiekt budowlany należy rozumieć budowlę stanowią całość techniczną – użytkowaną wraz z instalacjami i urządzeniami, a więc i przedmiotowe linie kablowe w kanalizacjach kablowych. Urządzeniami budowlanymi są z kolei urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Urządzenia te, są elementem składowym budowli jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości Wobec powyższego budowlami są sieci techniczne, w tym również linie telefoniczne, a więc i linie kablowe, położone w kanalizacjach kablowych. Niewątpliwie więc na gruncie przytoczonych powyżej definicji Prawa budowlanego, kabel ułożony w rurach stanowi sieć, której występowanie nie jest przypadkowe i zbędne ale wiąże się z określoną do spełnienia funkcją. Stąd nie należy rozdzielać kanalizacji kablowej od kabli. Budowlą są kanały telefoniczne wraz z kablami. Organ podatkowy przyjął w konsekwencji, iż sieć telekomunikacyjna jest budowlą stanowiącą "zbiór" połączonych w celu realizacji określonego zadania, poszczególnych elementów konstrukcyjnych oraz urządzeń i instalacji i jako budowle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ wskazał także, że ponieważ Telekomunikacja Polska S.A. mimo wystosowanych przez organ podatkowy wezwań do złożenia ewidencji środków trwałych, nie udostępniła żądanych informacji, to wartość budowli, w tym wartość kabli położonych w kanalizacji, została przyjęta z pierwotnie złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2007. W odwołaniu od decyzji organu I instancji Spółka wniosła o jej uchylenie oraz o umorzenie postępowania podatkowego w sprawie, a także o wstrzymanie wykonania decyzji, co uzasadniła naruszeniem art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organ nie przedstawił na to żadnego dowodu. Co więcej zdaniem Podatnika organ I instancji nie przeprowadził w ogóle żadnego postępowania wyjaśniającego i dowodowego. Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie art. 210 § 4 i art. 121 § 1 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji, które zostało zbudowane w taki sposób, iż narusza zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych oraz zasadę przekonywania. Spółka podniosła ponadto, że organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 121 § 1 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż nie wyjaśniono podatnikowi jednoznacznie, czy linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej są budowlami w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ Odwoławczy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 września 2008 r. ([...]) nie uwzględnił zarzutów Spółki i utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. SKO zwróciło przy tym uwagę, iż spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy właściwie wyłącznie interpretacji przepisów prawa i rozstrzygnięcia spornego zagadnienia co do opodatkowania linii kablowych. Zatem decydującą kwestią dla rozstrzygnięcia sprawy jest prawidłowe ustalenie zakresu znaczenia budowli jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Kolegium wskazało, że ustawa z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (zwana dalej "ustawą") w art. 2 ust 1 pkt 3 przewiduje, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc, aby konkretna budowla podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości musi ona po pierwsze być budowlą w znaczeniu określonym w cytowanym przepisie art. 2 ust 1 ustawy, a po drugie pozostawać w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej przez jej właściciela, przy czym ta druga przesłanka w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości. Aktualnie obowiązujące przepisy ustawy zawierają własną, ustawową definicję budowli jako przedmiotu opodatkowania. Zgodnie z art. la ust. 1 pkt 2 ustawy "budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". Przedstawiona wyżej definicja budowli opiera się na pojęciu obiektu budowlanego w rozumieniu prawa budowlanego. Definicję budowli z kolei zawiera art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, natomiast definicję urządzenia budowlanego zawiera art. 3 pkt 9 tej ustawy. Organ II instancji podkreślił, że cytowany przepis ustawy odwołuje się do Prawa budowlanego tylko w zakresie definicji budowli oraz urządzenia budowlanego. W związku z tym wszystkie problemy dotyczące rozumienia pojęcia "budowla" należy rozstrzygać na podstawie tego aktu. Przy ustalaniu zakresu znaczeniowego terminu budowla, uzasadnione jest powołanie się tylko na art. 3 pkt 3 i 9 ustawy Prawo budowlane. Dlatego nieuprawnione jest sięganie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane. Przepisy, na które powołała się Spółka, uzasadniając dokonaną korektę deklaracji, nie mogą być wykorzystywane przez organy podatkowe, gdyż służą one organom i wykonawcom budowlanym w innym postępowaniu dotyczącym procesu budowlanego. Również bezzasadne jest odwoływanie się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, gdyż znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy. W rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową - art. 3 pkt 3 ustawy. Ponadto w art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego wyjaśniono, że obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei poprzez urządzenie budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki - art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Podsumowując w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w świetle definicji zawartych w prawie budowlanym, nie może budzić wątpliwości, że kanalizacja kablowa wraz z zamieszczonymi w niej liniami kablowymi tj. kablami i przewodami stanowią całość techniczno-użytkową. Kanalizacja techniczna została wybudowana po to by wprowadzić do niej linię kablową (telekomunikacyjną), bez tego budowa przedmiotowej kanalizacji byłaby gospodarczo nieuzasadniona. Kanalizacja stanowi osłonę linii kablowych i nie istnieje sama dla siebie, co wynika z tego, że linie telekomunikacyjne mogą też funkcjonować bez kanalizacji. Istnieje zatem związek funkcjonalno - gospodarczy pomiędzy ww. elementami i powinny być one traktowane jako całość. Przedmiotowe linie kablowe są bowiem częścią składową kanalizacji technicznej i służą prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej. Budowlą jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych, urządzeń i instalacji połączonych ze sobą dla wspólnego zadania - prowadzenia działalności telekomunikacyjnej. W rozpatrywanej w sprawie budowlą są zatem zarówno kable jak i kanały połączone w całość techniczno-użytkową Powyższe oznacza, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest budowla sieci telekomunikacyjnych, którą tworzą dwie części składowe: kanalizacja kablowa i osłaniane przez nią telekomunikacyjne linie kablowe stanowiące razem całość techniczno-użytkową. Opierając się zatem o przepisy art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. la ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w skrócie u.p.o.l.) w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego zasadne jest zaliczenie linii kablowych, jako sieci technicznych, do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Kolegium wskazało też na orzecznictwo sądów administracyjnych, które w ostatnim okresie wielokrotnie wypowiadały się w tej kwestii (FSK 2316/04) Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu SKO stwierdziło, że stan faktyczny sprawy nie był sporny i nie wymagał przeprowadzenia postępowania dowodowego w postaci oględzin czy opinii biegłego w celu określenia rzeczywistego przedmiotu opodatkowania i sformułowania definicji sieci telekomunikacyjnej jako budowli. Spór bowiem dotyczył wyłącznie interpretacji przepisów prawa. Organ I instancji w sposób prawidłowy przyjął za podstawę rozstrzygnięcia dane faktyczne, co do wartości linii kablowych podane przez Spółkę w pierwotnej deklaracji za 2007 r., gdyż nie budziły one wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością. Ponadto postanowieniem z dnia [...] ([...]) SKO umorzyło postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji organu podatkowego I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 225 ordynacji podatkowej "jeżeli odwołanie nie zostało rozpatrzone w terminie określonym w art. 139 § 3, a decyzja do tego czasu nie została wykonana, jej wykonanie ulega wstrzymaniu z mocy prawa w granicach określonych w odwołaniu – do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego" Ponieważ odwołanie od zaskarżonej decyzji Burmistrza K. z dnia [...].01.2008 r. nie zostało rozpatrzone w ustawowym terminie i wykonanie decyzji uległo wstrzymaniu z mocy prawa, to wniosek Spółki w tym zakresie stał się bezprzedmiotowy i postępowanie należało umorzyć zgodnie z art. 208 § 1 ordynacji podatkowej. W skardze na decyzję SKO Spółka wniosła o jej uchylenie, wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego oraz wstrzymanie wykonania decyzji, a to z powodu naruszenia przepisów: 1) postępowania , a mianowicie a) art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość deklaracji b) art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż organy zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w korekcie deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonej pierwotnie c) art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. la ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych 2) przepisów prawa materialnego, a to art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. la ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jeżeli chodzi o zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to Spółka w skardze jak i w jej uzupełnieniu z dnia [...] stycznia 2009 r. powtórzyła zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazując przede wszystkim, że wbrew twierdzeniom organów podatkowych stan sprawy nie jest bezsporny. Konieczne zatem było przeprowadzenie postępowania dowodowego, na podstawie którego należało ustalić, czy należące do Telekomunikacji Polskiej S.A. linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także ustalić wartość tych linii. Ponadto skoro podatnik złożył korektę deklaracji, w której wskazał inną niż pierwotnie podstawę opodatkowania i inną niż pierwotnie wysokość podatku do zapłaty, to nie można uznać danych zawartych w pierwotnie złożonej deklaracji za dowód okoliczności w niej ujawnionych. To na organie podatkowym ciążył obowiązek wykazania, że skorygowana deklaracja jest nieprawidłowa (art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w zw. z art. 122 oraz art. 180, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej). Jeżeli chodzi o naruszenie przepisów prawa materialnego, to Spółka posłużyła się argumentami zawartymi w artykule Bogumiła Brzezińskiego oraz Wojciecha Morawskiego, "Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej a podatek od nieruchomości", opublikowanym w "Przeglądzie Podatkowym" (nr 10/2008, s. 20-30). Ponadto Spółka przedłożyła przedłożyła opinię przygotowaną przez (...) W. N i (...) M. W. "W sprawie niektórych aspektów interpretacji przepisów dotyczących zakresu przedmiotowego podatku od nieruchomości", zbieżną co do oceny spornego zagadnienia z w/w artykułem. Podniesiono ponadto, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO uznało, że związek techniczno-użytkowy oznacza jedynie związek funkcjonalny (użytkowy), pomijając kwestię braku pomiędzy liniami a kanalizacją powiązania technicznego, a więc fizycznego. Ponadto SKO uznało za nieistotną dla określenia zakresu znaczeniowego pojęcia "budowla" treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., które zalicza się do przepisów prawa budowlanego, a więc do przepisów, do których - przy definiowaniu budowli - odsyła art. la ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tymczasem w ocenie Spółki "podustawowy charakter" w/w rozporządzenia nie zmienia jego znaczenia dla oceny, które obiekty są tzw. telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi, ponieważ przepisy prawa budowlanego to przecież nie tylko ustawy ale i przepisy rangi podustawowej. Spółka w skardze podnosiła zatem, iż linie kablowe: a) nie stanowią całości użytkowo-technicznej z kanalizacją kablową b) nie stanowią samodzielnej budowli c) nie są urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym w sposób zapewniający korzystanie z tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 21. § 2 Ordynacji podatkowej jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1 (w rozpoznawanej sprawie art. 6 ust. 9 u.p.o.l), podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. Zgodnie z§ 3 tego artykułu jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Taką właśnie decyzję wydał organ I instancji. Stosownie do treści art. 272 O.p. Organy podatkowe pierwszej instancji dokonują czynności sprawdzających, mających na celu: 1) sprawdzenie terminowości: a) składania deklaracji, b) wpłacania zadeklarowanych podatków, w tym również pobieranych przez płatników oraz inkasentów; 2) stwierdzenie formalnej poprawności dokumentów wymienionych w pkt 1; 3) ustalenie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami. Ponieważ czynności te wykazały nieprawidłowości organ podatkowy na podstawie art. 165 § 1 O.p. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie (postanowienie z dnia 16.05.2007 r.) Celem tego postępowania było określenie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, tj. art. 122 w zw. z art. 180, 187 § 1 oraz art. 191 O.p. Wbrew twierdzeniom Skarżącej Spółki organy podatkowe nie zaniechały obowiązku zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, oraz oceny na jego podstawie, czy istotne sprawie okoliczności zostały udowodnione, gdyż de facto stan sprawy jest bezsporny i jako taki nie wymaga dowodu. Nie stanowi też uchybienia, które by mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy zakwestionowanie wysokości zobowiązania podatkowego zadeklarowanej w korekcie deklaracji "danymi wynikającymi z deklaracji złożonej pierwotnie" Przecież to właśnie Spółka w uzasadnieniu korekty deklaracji podatku od nieruchomości za 2007 r. wskazała skąd wynika różnica w wysokości zadeklarowanego podatku. Dlatego też podstawowym dowodem w sprawie mogło być i było jej oświadczenie zawarte w uzasadnieniu do przedmiotowej korekty, a organ podatkowy I instancji nie miał w związku z tym obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych. Wartość ta wynika z porównania danych wskazanych przez Spółkę w pierwszej deklaracji z danymi wynikającymi z późniejszej korekty, jako różnica pomiędzy wartością budowli kanalizacji wraz z liniami kablowymi a wartością samej kanalizacji. Spółka była zobowiązana obliczyć należny podatek wg zasad wyrażonych w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wg którego "podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, nie pomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego". Tak też zostało dokonane obliczenie (z uwzględnieniem wartości telekomunikacyjnych linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej). Następnie Spółka dokonując korekty, (co sama potwierdziła), pomniejszyła podatek o podatek należny za w/w linie kablowe. Zatem skoro Spółka nie wskazywała na niezgodność w/w danych z rzeczywistym stanem rzeczy, a organ podatkowy nie kwestionował wymiaru podatku, a tym samym wartości spornych linii kablowych, to nie było potrzeby powoływać biegłego w tej sprawie. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że organ I instancji winien był wskazać w uzasadnieniu decyzji sposób ustalenia wartości spornych linii. Ponieważ tego nie uczynił, to naruszył art. 124 O.p. w zw. z art. 210 § 1 pkt 4 O.p., jednak nie jest to naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli chodzi natomiast o wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które miałoby wynikać z błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego, to stanowi to przecież w istocie zarzut naruszenia prawa materialnego. Dlatego też w tym miejscu należy wskazać, co następuje: Zgodnie z art. 2 ust. 1 opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają określone w tym przepisie nieruchomości lub obiekty budowlane. Chodzi tutaj m. in. o "obiekty budowlane", które nie są ""nieruchomościami" w rozumieniu art. 46 k.c. Przedmiotem podatku są więc budynki, budowle i grunty, bez względu na to czy stanowią nieruchomość w rozumieniu art. 46 k.c. Art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l definiuje budynek jako "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach". Tymczasem znajdująca się w pkt 2 tego ustępu definicja budowli nie zawiera już warunku trwałego związania z gruntem czy też posiadania fundamentów. Budowlą w rozumieniu u.p.o.l. jest bowiem "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". Zatem obiekty budowlane, które nie są trwale związane z gruntem, mogą być na gruncie u.p.o.l. jedynie budowlami. Potwierdza to treść art. 3 pkt 3 u.p.b., do której odwołuje się wprost art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., bowiem wymienione przykładowo w tym przepisie rodzaje budowli nie muszą mieć cechy trwałego związania z gruntem (wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, wolno stojące maszty antenowe). Oczywiście budowle takie podlegają opodatkowaniu, jeśli są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, (a co w niniejszej sprawie jest bezsporne). Na gruncie ustawy prawo budowlane do sieci technicznych (ciepłowniczych, gazowych czy energetycznych), niewątpliwie zalicza się i sieci telekomunikacyjne. Skoro więc w przepisie tym, do którego odesłanie znajduje się w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.,jest mowa o sieciach, to należy je rozumieć jako "funkcjonalną całość", czyli całokształt urządzeń technicznych służących jednemu konkretnemu celowi (doprowadzenia do odbiorcy np. energii elektrycznej, gazu, wody itp.). Jeżeli chodzi o sieć telekomunikacyjną to będą to m. in. przewody, punkty przecięcia się sieci oraz cały zespół urządzeń służących do przekazywania sygnałów., które ostatecznie trafiają do przyłączy do poszczególnych budynków oraz tzw. pętli abonenckiej. Skarżąca Spółka usiłuje tymczasem wykazać, iż zarówno kanalizacja kablowa jak i znajdujące się w niej kable telekomunikacyjne powinny być traktowane samodzielnie, gdyż nie nie pozostają w ze sobą w związku (czy to funkcjonalnym czy też technicznym). Jednak w ocenie tut. Sądu nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem opodatkowania jest sieć telekomunikacyjna, rozumiana właśnie jako funkcjonalna i techniczna całość, która służy dostarczaniu usług telekomunikacyjnych. Przecież fakt, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z fragmentem sieci położonym na terenie gminy K. jest związane tylko i wyłącznie z właściwością miejscowa organów organów podatkowych w zakresie podatku od nieruchomości. Nie zmienia to jednak tego, że ten fragment sieci wchodzi w skład większej całości, z którą pozostaje w ścisłym związku. Ponadto należy wskazać, że budowlą, zgodnie z przedstawioną już powyżej definicją, jest również "urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym", a określone z kolei w art. 3 pkt 9 u.p.b. Przez urządzenie to należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Budowlą jest więc nie tylko sam obiekt, ale i wszelkiego rodzaju urządzenia, które umożliwiają jego normalne funkcjonowanie. Wynikające z przytoczonej definicji pojmowanie budowli potwierdza pogląd, że budowla nie może być traktowana jako jednorodny obiekt. Jest to z reguły szereg obiektów i urządzeń wzajemnie ze sobą powiązanych, służących określonej działalności (np. linia energetyczna, która nie może być rozumiana jako sam przewód energetyczny, ale i studzienki kanalizacyjne, stacje transformatorowe itd.) Sąd w niniejszym składzie stoi na stanowisku, iż powyższe rozważania, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, mają pełne odniesienie do wszelkiego rodzaju sieci technicznych, o których mowa wart. 3 pkt 3 u.p.b., z ,uwzględnieniem w/w urządzenia budowlanego, zdefiniowanego w pkt 9 tegoż artykułu. Dlatego też, jak wyjaśniono powyżej, opodatkowaniu podlegają wszelkiego rodzaju sieci telekomunikacyjne, niezależnie od ich technicznej budowy, jako całość funkcjonalno-techniczna. Z tego punktu widzenia nie ma znaczenia, w jaki sposób połączona jest kanalizacja kablowa z kablami komunikacyjnymi w niej biegnącymi. Kable te oraz kanalizacja nie mogą być bowiem traktowane w oderwaniu od całości sieci telekomunikacyjnej, której część znajdująca się na terenie Krzeszowic stanowi przedmiot opodatkowania w rozpatrywanej sprawie. Tut. Sąd uznaje za bezzasadne odwoływanie się skarżącej Spółki do postanowień cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. gdyż jego celem było określenie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie". Warunki techniczne i usytuowanie obiektów budowlanych to nie to samo, co ich definiowanie, które powinno być wystarczająco jasno określone w przepisach rangi ustawowej. Dlatego też definicja telekomunikacyjnego obiektu budowlanego zawarta w niniejszym rozporządzeniu nie może mieć wpływu na ustalenie pojęcia budowli dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości. Również bezzasadne jest odwoływanie się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, gdyż znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Podkreślił to Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 lipca 2001 r. (sygn. akt FPS 2/2001), w której to uzasadnieniu zaznaczył, iż interpretowanie terminu "budowla" przez odwołanie się li tylko do języka powszechnego "byłoby uzasadnione, gdyby termin ten nie funkcjonował w języku prawnym. Tymczasem pojęcie budowli zostało użyte w art. 3 pkt 1 lit. b) ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 1994 r. Nr 89 poz. 414 ze zm.) i zdefiniowane w punkcie 3 tego przepisu". Podsumowując należy zaznaczyć, że sam fakt, iż linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji, (bo mogą być przecież bezpośrednio w ziemi), nie oznacza, że nie są budowlą w rozumieniu u.o.p.l. i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, skoro jest to sieć techniczna, o której mowa w art. 3 ust. 3 u. p.b. Dlatego też ustalony stan faktyczny sprawy upoważnia sąd do oceny opartej na przepisach art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. w zw. z art. 3 pkt 3 u.p.b. o zaliczeniu linii telekomunikacyjnej do budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Do identycznego wniosku doszedł Wojewódzki Sądu Administracyjny w Gdańsku, który w wyroku dnia 8 sierpnia 2006 r. (sygn. akt I SA/Gd 749/2005, LexPolonica nr 417859) stwierdził, że "budowlą" są kanały telefoniczne wraz z kablami. Z powyższych względów Sąd uznał, iż skarga nie jest uzasadniona wobec czego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji, o kosztach rozstrzygając w oparciu o art. 200 w/w ustawy.