II SA/Gd 709/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 24 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.G. o stwierdzenie ważności zaświadczenia Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 18 marca 1998 r. nr [...] w przedmiocie uprawnienia do otrzymania ekwiwalentu za mienie pozostawione w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. za granicą postanawia odrzucić skargę. Skarżący J. G. wniósł w dniu 10 lipca 2008 r. do Sądu administracyjnego skargę, z której po wyjaśnieniu, w szczególności pismem z dnia 12 września 2008 r., wynika, że wnosi o uznanie zaświadczenia Kierownika Urzędu Rejonowego z 18 marca 1998 r., którym zaświadczono, że osobami uprawnionymi do otrzymania ekwiwalentu zgodnie z art. 212 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Polski w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r., to znaczy w T. na Litwie, którego właścicielem był F. G., jest on oraz nieżyjący E. G., za prawomocne i podlegające wykonaniu oraz o zasądzenie od Skarbu Państwa – Urzędu Wojewódzkiego na jego rzecz 2.500 zł "tytułem kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie w tym opracowania operatu szacunkowego wyceny nieruchomości pozostawionej za granicą." Rozpoznając tak sformułowaną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Z akt sprawy wynika, że żądania skargi zostały sformułowane w następujących okolicznościach. Po otrzymaniu wspomnianego zaświadczenia z 18 marca 1998 r. skarżący zwracał się wielokrotnie do różnych organów w tym do Wojewody o przyznanie mu ekwiwalentu za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Polski. Rozpoznając te żądania dostrzeżono, że F. G. nie był repatriowany do Polski, gdyż zmarł w T. 6 stycznia 1961 r., a nadto, że zaświadczenie z 18 marca 1998 r. zostało skierowane do osoby nieżyjącej, mianowicie do zmarłego 22 marca 1956 r. E. G. W związku z tym postanowieniem z 30 marca 2007 r. Wojewoda, powołując się na art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 157 § 1 i 2 k.p.a., przekazał "Ministrowi Skarbu Państwa do załatwienia według właściwości akta sprawy dotyczące rekompensaty za mienie pozostawione na dawnych Kresach Wschodnich celem stwierdzenia nieważności zaświadczenia Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 18 marca 1998 r." Na skutek zażalenia skarżącego postanowienie to zostało przez Ministra Skarbu Państwa postanowieniem z 11 lipca 2007 r. uchylone, przy czym podstawą takiego rozstrzygnięcia było uznanie, że właściwym do stwierdzenia nieważności wspomnianego zaświadczenia jest Wojewoda. Decyzją z dnia 28 lipca 2008 r. Wojewoda stwierdził nieważność zaświadczenia z 18 marca 1998 r. i skarżący w dniu 5 sierpnia 2008 r. wniósł od tej decyzji odwołanie do Ministra Skarbu Państwa. Mając na uwadze przytoczone okoliczności nie ulega wątpliwości, że skarga skarżącego jest niedopuszczalna. Skarżący bowiem domaga się w istocie, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny, zastępując niejako właściwy organ odwoławczy, przesądził przed rozpoznaniem odwołania od decyzji o stwierdzeniu nieważności zaświadczenia z 18 marca 1998 r. o tym, że zaświadczenie to jest ważne (prawomocne i wykonalne, według słów skarżącego). Wystarczy w związku z tym wskazać, że stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne, sprawując kontrolę działalności administracji publicznej, orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 6) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 7) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 6, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 8) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 9) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-5 oraz orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, stosując środki określone w tych przepisach. Z zacytowanego wyliczenia wynika więc, że skargi, tak jak sformułował ją skarżący, sąd administracyjny rozpoznać nie może. Zauważyć przy tym należy, że o ile organ odwoławczy utrzyma w mocy decyzję Wojewody z 28 lipca 2008 r., skarżący będzie mógł kwestionować zgodność z prawem takiego rozstrzygnięcia poprzez wniesienie skargi do właściwego miejscowo sądu administracyjnego na tą decyzję organu odwoławczego. Z przedstawionego wyliczenia oraz z art. 205 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który wyjaśnia, co zalicza się do niezbędnych kosztów postępowania przed tymi sądami wynika też, że sądy administracyjne nie są uprawnione do zasądzania kosztów postępowania administracyjnego, do tego zaś sprowadza się żądanie skarżącego zasądzenia od Skarbu Państwa 2.500 zł. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga skarżącego jest niedopuszczalna i z tego powodu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił ją.