I OSK 653/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. NSA Tadeusz Geremek Protokolant Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 stycznia 2009 r. sygn. akt IV SA/Gl 638/08 w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji oddala skargę kasacyjną. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r., wydanym na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. Nr 43, poz. 277 ze zm.) Komendant Miejski Policji w Mysłowicach zwolnił A. G. ze służby w Policji z dniem 30 listopada 2007 r. Decyzji tej, na mocy art. 108 k.p.a., nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazał na fakt wydania przez sąd powszechny w Piotrkowie Trybunalskim wyroku skazującego funkcjonariusza Policji, A. G., za przestępstwo z art. 158 § 1 i art. 280 § 1 k.k. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 27 września 2007 r., o czym organ otrzymał zawiadomienie w dniu 22 października 2007 r. Przywołując treść przepisu powołanego jako podstawa prawna decyzji oznaczonej jako rozkaz personalny, Komendant Miejski Policji wskazał, iż w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, policjanta zwalnia się ze służby. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach decyzją z [...] stycznia 2008 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wywodzono o naruszeniu przepisów postępowania w zakresie czynnego udziału strony, oraz że decyzja weszła do obrotu prawnego przed doręczeniem decyzji. A. G. pismem z 25 stycznia 2008 r. nazwanym "Raportem" złożył wniosek o zwolnienie ze służby z dniem 1 lutego 2008 r. W odpowiedzi na wniosek o zwolnienie ze służby Komendant Miejski Policji poinformował A. G., iż nie wyraża zgody na proponowany w tym wniosku termin zwolnienia funkcjonariusza ze służby, ze względu na toczące się postępowanie w sprawie o zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. Organ wskazał jednocześnie, iż wniosek ten nosi datę 25 stycznia 2008 r., a mając na względzie treść art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby, czyli w tym wypadku, do dnia 24 stycznia 2008 r. Komendant Miejski Policji decyzją z [...] kwietnia 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) zwolnił A. G. ze służby z dniem 27 kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu powołał się na fakt wydania przez Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim prawomocnego wyroku skazującego funkcjonariusza Policji, A. G., za popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego z art. 158 § 1 i art. 280 § 1 k.k., co skutkować musi zwolnieniem go ze służby w Policji zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. Organ wskazał, że na wniosek funkcjonariusza, przesłano mu uwierzytelniony odpis akt sprawy i pouczono o możliwości ustosunkowania się do zebranego materiału w terminie 5 dni od jego doręczenia stronie. Strona, w odpowiedzi na przesłane jej pouczenie, powołując się na stan zdrowia, a w szczególności leczenie w Poradni Zdrowia Psychicznego oraz skierowanie na oddział psychiatryczny oraz leczenie kardiologiczne wniosła o zawieszenie postępowania, co zostało rozpoznane odmownie przez organy obu instancji. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach decyzją z [...] czerwca 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 6a ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ przedstawił ustalenia stanu faktycznego i odniósł się do zarzutów odwołania i wskazał, iż złożony przez A. G. raport zawierający wniosek o zwolnienie go ze służby wpłynął do organu w dniu 28 stycznia 2008 r., a zatem do tego dnia Komendant Miejski zobowiązany był do wydania decyzji. Jednakże w czasie 3 miesięcy od wpływu wniosku o zwolnienie ze służby organ mógł rozwiązać stosunek służbowy z A. G. na innej podstawie prawnej, co faktycznie nastąpiło w dniu 23 kwietnia 2008 r. Zarzuty, co do nieprawidłowości doręczenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. organ uznał za niezasadne ze względu na uregulowanie prawne zawarte w art. 39 k.p.a. Organ skorzystał bowiem z możliwości doręczenia przesyłki przez swoich pracowników, co traktowane jest z mocy prawa, jako doręczenie skuteczne, a odmowa przyjęcia korespondencji doręczonej przez pracowników organu pozwala na uznanie przesyłki za doręczoną. Organ dokonał oceny czy w postępowaniu nie naruszono uprawnień strony do czynnego udziału, stwierdził, że organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów prawa. Brak rozpatrzenia zażalenia na odmowę zawieszenia postępowania do czasu rozpatrzenia sprawy nie miało wpływu na wynik sprawy. Wniesione zażalenie nie wstrzymywało wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 29 stycznia 2009 r. sygn. akt IV SA/GL 638/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że w sprawach związanych ze zwolnieniem funkcjonariusza Policji przepisy zamieszczone w art. 41 ust. 1, 2 i 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) stanowią odrębne normy prawne stanowiące odrębne podstawy materialnoprawne zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby. Sprawa wszczęta w oparciu o każdą z podstaw zwolnienia funkcjonariusza stanowi odrębną sprawę administracyjną. Konsekwentnie do powyższego Sąd wskazał, że sprawą wszczętą przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach wskutek wniesienia przez A. G. skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach jest sprawa w przedmiocie zwolnienie skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. z 2007 r. Nr 43 poz. 277), a nie sprawa w przedmiocie zwolnienia skarżącego wywołana jego raportem z dnia 25 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał jednak za konieczne rozważyć czy organ Policji był upoważniony do rozstrzygania w sprawie na mocy art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, mimo złożonego przez funkcjonariusza raportu zawierającego wniosek o zwolnienie go ze służby w Policji. Bezspornie wniosek skarżącego z dnia 25 stycznia 2008 r. nazwany raportem zawierał jego oświadczenie woli, które doszło do organu w dniu 28 stycznia 2008 r. Z tym faktem jednak ustawodawca nie wiąże bezpośrednich skutków prawnych, gdyż stosunek służbowy dla swego ustania wymaga oprócz oświadczenia woli funkcjonariusza również określonej aktywności ze strony zatrudniającego go organu. Aktywność ta przejawiać się musi w postaci wydania decyzji przez przełożonego policjanta. Stanowi o tym art. 41 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Biorąc pod uwagę przywołane przepisy należy również uznać, iż nawet upływ trzech miesięcy od daty skutecznego oświadczenia o wystąpieniu ze służby, bez wydanego w tym zakresie rozstrzygnięcia organu Policji, nie wywołuje skutku w postaci ustania stosunku służbowego. Tym samym w przypadku, gdy przed dniem wpływu do organu wniosku funkcjonariusza o jego zwolnienie ze służby toczyło się już na mocy innej podstawy prawnej, wszczęte wcześniej, postępowanie administracyjne o zwolnienie policjanta, organ był upoważniony do rozpoznawania tej sprawy w dalszym ciągu. Z brzmienia art. 41 ust. 3 ustawy o Policji wynika bowiem tylko, że w przypadku złożenia przez policjanta wniosku o zwolnienie ze służby, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia policjanta, nie później niż w terminie do 3 miesięcy od daty złożenia wniosku. Przepis ten nie oznacza natomiast, że z chwilą złożenia przez funkcjonariusza oświadczenia woli o wystąpieniu ze służby inne postępowania toczące się w przedmiocie jego zwolnienie z Policji stają się bezprzedmiotowe. Jak wynika z przywołanego przepisu art. 41 ust. 3 ustawy o Policji wystąpienie policjanta ze służby powoduje ograniczenie organu w zakresie daty skutku prawnego w postaci zwolnienia funkcjonariusza z innych przyczyn, niż zwolnienie na jego wniosek. W wydanej w związku z wnioskiem funkcjonariusza decyzji, ten skutek prawny nie może bowiem nastąpić później, niż trzy miesiące od daty zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Za datę zgłoszenia wystąpienia ze służby, o której mowa w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji należy przyjąć dzień, w którym wniosek funkcjonariusza wpłynął do organu Policji, co słusznie stwierdził Komendant Wojewódzki Policji, a w konsekwencji zasadnie przyjął, iż w przedmiotowej sprawie był to dzień 28 stycznia 2008 r. Jako bezzasadne uznał zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny twierdzenia skarżącego, iż termin do zwolnienia go ze służby w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji upłynął w dniu 24 stycznia 2008 r., a organ zajął w tej kwestii wiążące stanowisko, co miało według skarżącego wynikać z pisma Komendanta Miejskiego w Mysłowicach z dnia 31 stycznia 2008 r. (karta 93 akt). Sąd podkreślił, że pismo z 31 stycznia 2008 r. nie nosi cech decyzji, lecz ma charakter pisma informującego skarżącego, a jak wcześniej zauważa się, zwolnienie ze służby nastąpić musi w drodze decyzji organu. Wyłącznie przeto wydana w sprawie decyzja administracyjna mogłaby wiązać organ w zakresie wyznaczenia daty zwolnienia skarżącego ze służby. Organ Policji był upoważniony do prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy zwolnienia A. G. ze służby w Policji na mocy art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, mimo złożonego przez niego raportu zawierającego wniosek o zwolnienie w innym trybie, pod warunkiem, że postępowanie to zostałoby zakończone przed upływem 28 kwietnia 2008 r. Przez pojęcie "zakończone" zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy rozumieć takie postępowanie, w którym zapadłaby wykonywalna, a więc wywołująca skutki prawne, decyzja. Zgodnie z art. 130 § 1 i 2 k.p.a. Sąd wskazał, że przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie jest decyzją wykonalną. Jak wynika z materiału sprawy decyzją organu I instancji zwolniono skarżącego ze służby w Policji z dniem 27 kwietnia 2008 r., a rozstrzygnięcie to doręczono mu w dniu 26 kwietnia 2008 r. Decyzja ta, jako nieostateczna, nie wywoływała więc skutków prawnych, a zwolnionemu funkcjonariuszowi przysługiwało prawo złożenia środka odwoławczego. Decyzji tej jednak nadano rygor natychmiastowej wykonalności, co zmienia obraz sprawy. Nadany rygor pozwalał bowiem na jej wykonanie bez względu na fakt wniesienia środka odwoławczego (por. art. 130 § 3 k.p.a.). Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności spowodowało nadto ten skutek, że ustanie stosunku służbowego nastąpiło z dniem określonym w tej decyzji, bez względu na datę wydania decyzji ostatecznej w trybie odwoławczym. Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach utrzymywała bowiem w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Tym samym Sąd stwierdził, iż postępowanie w sprawie zwolnienia A. G. ze służby na mocy art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji zakończone zostało decyzją o jego zwolnieniu przed dniem 28 kwietnia 2008 r. Konstatacja powyższa pozwala na potraktowanie, jako bezzasadnych, zarzutów skarżącego o konieczności rozpoznania jego Raportu zawierającego wniosek o zwolnienie z pierwszeństwem przed sprawą wszczętą w trybie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. Wniosek skarżącego o zwolnienie go ze służby miałby bowiem pierwszeństwo tylko w takiej sytuacji, gdyby skutek prawny w postaci zwolnienia funkcjonariusza ze służby w trybie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji nastąpić miał po upływie 28 kwietnia 2008 r., czyli po upływie 3 miesięcy, o jakich mowa w art. 41 ust. 3. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących przebiegu postępowania administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł również podstaw do ich uwzględnienia. Bezspornie, po myśli art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżący, jako naruszenie jego uprawnień wskazał zbyt krótki, bo 5 dniowy wyznaczony mu do wypowiedzenia się termin, a także nakazanie mu działania w sprawie, mimo jego stanu zdrowia. Jednakże skarżący ani w złożonym odwołaniu, ani też w skardze nie przedstawił, jakie konkretne, a nie hipotetyczne działania zostały mu uniemożliwione przez przyznanie pięciodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie. Nie wyrażał on woli zgłoszenia nowych okoliczności czy dowodów na ich poparcie, które zostałyby zaniechane ze względu na zbyt krótki czas, jaki upłynął od jego zaznajomienia się z materiałami sprawy, a terminem wydania decyzji. Powoływał się wyłącznie na stan zdrowia, a to dolegliwości natury neurologicznej, kardiologicznej, laryngologicznej, stomatologicznej, a także dolegliwości związane koniecznością konsultacji w Poradni Zdrowia Psychicznego. Poza kwestionowaniem stanu prawnego nie dał jednak do zrozumienia, iż dodatkowy czas konieczny jest mu w celu poszerzenia materiału sprawy i wykazania nowych, istotnych dla rozstrzygnięcia faktów, a w związku z chorobą nie jest w stanie przedstawić w wyznaczonym terminie istotnego w sprawie materiału dowodowego. Mając na względzie argumenty skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia regulacji zawartej w art. 10 § 1 k.p.a. przez wyznaczenie skarżącemu 5 dniowego terminu do zapoznania się z materiałami sprawy i wypowiedzenia się. Zważyć trzeba, iż materiał ten nie został wzbogacony o nowe dowody w ponownym postępowaniu toczącym się po uchyleniu decyzji organu I instancji, a zatem był już zasadniczo znany skarżącemu. Termin, jaki wyznacza w celu zapewnienia stronom postępowania ich wpływu na przebieg sprawy nie jest wyznaczony przepisami prawa, jego długość zależy od okoliczności sprawy i powinna w sposób obiektywny pozwolić na zrealizowanie uprawnień z art. 10 § 1 k.p.a. W opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyznaczony skarżącemu termin do zapoznania się z materiałami sprawy w całości dostarczonymi mu do jego miejsca zamieszkania i wypowiedzenia się w istotnych dla niego kwestiach był wystarczającym. Złe samopoczucie skarżącego nie dawało także podstaw prawnych do zawieszenia toczącego się postępowania. Organ bowiem związany jest, zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w treści art. 6 k.p.a., nie tylko normami o charakterze materialnoprawnym, lecz także procesowym. Nie może zatem stosować instytucji procesowych w sposób dowolny. Zawieszenie postępowania w sprawie administracyjnej dopuszczalne jest wyłącznie w przypadkach opisanych w art. 97 § 1 k.p.a. Zawieszając postępowanie bez podstawy prawnej organ doprowadziłby do niedopuszczalnej przewlekłości postępowania. Skarżący kwestionował nadto sposób doręczenia mu zarówno decyzji organu I instancji, jak też postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania. Prawidłowość wykonania obowiązku doręczenia rozstrzygnięcia organu administracji jego adresatowi ma ogromne znaczenie dla oceny skuteczności decyzji. Zgodnie z art. 109 k.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie, a art. 110 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Decyzja procesowa, jako akt zewnętrzny, musi być zatem zakomunikowana stronie. Dopóki nie zostanie zakomunikowana stronie, dopóty jest aktem nie wywierającym żadnych skutków. Uzewnętrznienie decyzji w stosunku do strony stwarza nową sytuację procesową (np. możliwość wniesienia odwołania). Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Od tego dopiero momentu decyzja wiąże organ administracji publicznej i stronę. Do podstawowych warunków prawidłowości i tym samym skuteczności doręczenia należą przede wszystkim obowiązek dokonania tej czynności przez właściwy organ administracyjny oraz konieczność istnienia po stronie tegoż organu intencji doręczenia pisma. Doręczenie w prawnym znaczeniu, musi mieć więc oficjalny, urzędowy charakter, nie może zaś mieć charakteru korespondencji prywatnej. W procedurze administracyjnej instytucja doręczenia uregulowana została w art. 39-49. Zgodnie z brzmieniem art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Kolejność, w jakiej art. 39 k.p.a. wymienia podmioty doręczające nie ma charakteru wiążącego, nie ogranicza organu w wyborze "osoby" lub "organu", które uważa się za odpowiednie do powierzenia im doręczenia pisma. W sprawie decyzja organu i instancji została doręczona skarżącemu przez wyznaczonego do wykonania tej czynności funkcjonariusza Policji. Bez wątpienia doręczenie miało charakter celowy i urzędowy, a osoba wykonująca tę czynność mieściła się w katalogu podmiotów uprawnionych do jej wykonania, o którym mowa w art. 39 k.p.a. Zarzuty skarżącego, co do nieoficjalności tego zdarzenia, są nietrafne. Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego, co do przedwczesności zaskarżonej decyzji, wydanej przed doręczeniem mu rozstrzygnięcia w sprawie jego wniosku o zawieszenie prowadzonego postępowania: po pierwsze zarzut ten pozostaje w sprzeczności ze stanem faktycznym sprawy, gdyż w istocie, co wynika z notatki służbowej zawartej na karcie 137 akt, postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie odmowy zawieszenia postępowania zostało doręczone skarżącemu w trybie przywołanego wyżej przepisu art. 39 k.p.a. w dniu 26 kwietnia 2008 r., po drugie, należy podzielić wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd, że postanowienie w sprawie odmowy zwieszenia postępowania nie miało wpływu na toczące się w dalszym ciągu postępowanie. W toku postępowania organ administracji publicznej wydaje bowiem postanowienia dotyczące poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, które nie rozstrzygają o istocie sprawy (art. 123 § 1 i 2 k.p.a.). Do postanowień tych nie ma zastosowania analizowana wyżej regulacja zawarta w art. 130 § 1 i 2 k.p.a. Z tego względu, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd oddalił skargę. A. G. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzutach: 1) naruszenia przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. i art. 2 Konstytucji RP przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, nie rozważył, czy działania Komendanta Miejskiego Policji w Mysłowicach i Komendanta Wojewódzkiego w Katowicach w przedmiocie decyzji zwalniającej skarżącego z pracy na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji z dniem 27 kwietnia 2008 r. nie było nadużyciem prawa w związku z raportem skarżącego z dnia 25 stycznia 2008 r., zawierającego wniosek funkcjonariusza policji o zwolnienie go ze służby z dniem 1 lutego 2008 r., a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik postępowania, 2) naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 41 ust. 1 pkt 4 i art. 42 ust. 3 ustawy o Policji przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, nie rozważył, czy fakt skazania skarżącego za przestępstwo umyślne po przywróceniu go do pracy, nie był okolicznością określoną w art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, uzasadniającą zwolnienie skarżącego decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z uwagi na treść art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik postępowania. Na tych podstawach wnosił o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, że faktem bezspornym jest skazanie za przestępstwo z art. 158 § 1 i art. 280 § 1 k.k., który uprawomocnił się 27 września 2007 r. Wywodzono, że po złożeniu przez funkcjonariusza "Raportu", zawierającego wniosek o zwolnienie go ze służby, wniosek taki organ obowiązany jest rozpoznać i wydać decyzję celem jego zwolnienia w terminie do 3 miesięcy od dnia wpłynięcia pisemnego wniosku w tym zakresie. Zarzucono, że rozpoznanie sprawy zwolnienia ze służby nastąpiło z naruszeniem terminów ustawowych, uregulowanych w art. 35 k.p.a. Wywodzono, że sprawa nie była łatwa ale nie wymagała prowadzenia postępowania albowiem okoliczności stanowiące podstawę zwolnienia skarżącego zostały potwierdzone prawomocnym wyrokiem skazującym. Jeżeli tego organ nie uczynił to powinien zwolnić go na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Zarzucono, że Sąd pominął dyspozycję art. 42 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego w sprawie zaistniała sytuacja, że po przywróceniu do służby nie mógł zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności niemożności jej pełnienia, zatem zgodnie z dyspozycją art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, w takiej sytuacji stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5. Ma wówczas zastosowanie art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, przekazujący kompetencję komendantowi wojewódzkiemu Policji. W sprawie były podstawy do zastosowania art. 42 ust. 3 ustawy o Policji albowiem ustawodawca nie wskazuje, że okoliczności powodujące niemożność pełnienia służby w Policji muszą być okolicznościami nowymi powstałymi po przywróceniu do pracy. Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy a 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach prawnych. W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego art. 3, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 35 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stawiając taki zarzut równocześnie wywodzono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości - nie budzi bowiem wątpliwości fakt skazania prawomocnym wyrokiem sądu skarżącego za przestępstwo z art. 158 § 1 i art. 280 § 1 Kodeksu karnego. Według art. 41 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) "Policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach: 4) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego". Zapisany hipotetyczny stan faktyczny w przepisie art. 41 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy wystąpił w stanie faktycznym rozpoznawanej i rozstrzyganej sprawy zwolnienia ze służby A. G. Skorzystanie z prawa odwołania, w następstwie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia nie może uchylać zastosowania art. 41 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy o Policji. Podstawa ta ma pierwszeństwo przed podstawą zwolnienia ze służby wyliczoną w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Odstąpienie od obligatoryjnej podstawy zwolnienia ze służby, podstawy, która ma pełne umocowanie w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która gwarantuje, że służbę publiczną mogą pełnić tylko funkcjonariusze publiczni, gwarantujący godne i rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych, gwarantując realizację demokratycznego państwa prawnego. Funkcjonariusz publiczny korzysta z wartości demokratycznego państwa prawnego ale tylko wówczas gdy nie wykorzystuje swojej pozycji do podważenia praw jednostki do instytucji publicznych działających rzetelnie. Skazanie funkcjonariusza publicznego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego godzi w instytucję Państwa, podważając zaufanie do Państwa. Obejściem prawa jest uchylenie zastosowania podstawy obligatoryjnego zwolnienia, w stanie faktycznym, który co do faktu skazania prawomocnym wyrokiem nie budzi zastrzeżeń. Zarzut zatem wywodzony w skardze kasacyjnej co do nadużycia prawa nie może zostać uwzględniony, pozostaje w sprzeczności z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z którego należy wyprowadzić istotną wartość - wartość wysokiego standardu funkcjonariuszy publicznych wykonujących zadania państwa. Nie jest zasadny zarzut niewłaściwej kontroli w zakresie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. Korzystanie z praw procesowych w postępowaniu przez stronę, takich jak prawo odwołania, żądanie zawieszenia postępowania oraz prawa strony do zapewnienia jej prawa do obrony nie może stanowić następnie skutecznego zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 42 ust. 3 powołanej ustawy o Policji. Artykuł ten reguluje skutki uchylenia lub stwierdzenia nieważności w trybach nadzwyczajnych (art. 42 ust. 1 powołanej ustawy o Policji) nie ma zastosowania do zaskarżalności w toku instancji, a zatem do uchylenia decyzji nieostatecznej na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 42 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 1 i art. 41 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy o Policji. Czyni to niezasadnym naruszenie w tym zakresie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.