II SA/Ol 933/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi M. i H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, iż w dniu 28 września 2007r. Naczelnik Wydziału Gospodarki Nieruchomościami, Planowania Przestrzennego i Rolnictwa Urzędu Miejskiego w M. zawiadomił Państwo M. i H. M. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej w związku z wybudowaniem sieci wodociągowej i kanalizacyjnej i umożliwienia podłączenia do niej z dniem 6 września 2006r. nieruchomości położonej w obrębie K. i oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr "[...]’, dla której prowadzona jest księga wieczysta Nr "[...]". W odpowiedzi, pismem z dnia 8 października 2007r., M. i H. M. poinformowali organ, że nie są już właścicielami przedmiotowej nieruchomości. Podali, że aktem notarialnym z dnia 5 stycznia 2007r. ("[...]") zawarli umowę sprzedaży działki. Ponadto zaznaczyli, że powinni zostać poinformowani wcześniej o decyzjach w sprawie budowy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, wówczas wstrzymaliby się ze sprzedażą lub zażądali wyższej ceny. Pismem z dnia 11 października 2007r. Naczelnik Wydziału wyjaśnił stronom, że budowa sieci kanalizacji sanitarnej i sieci wodociągowej wraz z przyłączami prowadzona była przez Gminę M. na podstawie uzyskanego pozwolenia na budowę (decyzja "[...]’ Starosty znak: "[...]’ z dnia "[...]".), a oddana do użytkowania z dniem 6 września 2006r. i do czasu sprzedaży nieruchomości można było uzyskać informacje o jej budowie. Organ wskazał, że wzrost wartości nieruchomości nastąpił w dniu 6 września 2006r., tj. w dniu w którym M. i H. M. byli właścicielami nieruchomości, dlatego postanowiono kontynuować postępowanie zgodnie z zawiadomieniem o wszczęciu. Kolejnym pismem z dnia 11 grudnia 2007r. organ poinformował wymienionych o możliwości zapoznania się ze sporządzonym operatem szacunkowym. W odpowiedzi M. i H. M. oświadczyli, że niebędąc właścicielami przedmiotowej działki nie są zainteresowani tą informacją. Decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" Burmistrz Miasta ustalił M. i H. M. opłatę adiacencką w wysokości 3.150 zł z tytułu wzrostu wartości wskazanej nieruchomości gruntowej w związku ze stworzeniem warunków do jej podłączenia do sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2004 roku Nr 261, poz. 2603 ze zm.) i wskazał, że w dniu 6 września 2006r. Gmina zrealizowała inwestycję – budowę sieci kanalizacji sanitarnej oraz sieci wodociągowej wraz z przyłączami (decyzją "[..]", z dnia "[...]"., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił pozwolenia na użytkowanie sieci, decyzja stała się ostateczna z dniem 6 września 2006r.), stwarzając w ten sposób warunki do podłączenia do sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej nieruchomości położonych w obrębie K., w tym nieruchomości gruntowej oznaczonej w operacie ewidencji gruntów numerem działki "[...]" o pow. 1.123 m2, opisanej w księdze wieczystej Nr "[...]", prowadzonej przez Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w M. Sądu Rejonowego w O., stanowiącej w dniu 6 września 2006 roku własność Państwa H. i M. M. Podkreślono, że wzrost wartości nieruchomości nastąpił w dniu 6 września 2006 roku tj. w dniu stworzenia warunków do podłączenia do sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej, a zatem korzyść uzyskała osoba, która była właścicielem nieruchomości w tym dniu. Organ wyjaśnił, że zgodnie z operatem szacunkowym z dnia 03.11.2007 roku sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego, w wyniku stworzenia warunków podłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej wartość nieruchomości gruntowej wzrosła o kwotę 6.230 zł. Wskazał, że stawka procentowa opłaty adiacenckiej, zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w Morągu Nr XXXV/488/05 z dnia 29 czerwca 2005 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej (Dz. Urz. Woj. Warmińsko-Mazurskiego z 2005 roku Nr 101, poz. 1352) wynosi 50% różnicy między wartością jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. W związku z tym ustalono opłatę adiacencką w wysokości 3.115 zł, tj. 50% wzrostu wartości nieruchomości. M. i H. M. odwołali się od tej decyzji, domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Podnieśli, iż nie zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do wybudowanych urządzeń infrastruktury technicznej. Wskazali, iż na podstawie wizji przeprowadzonej w dniu 6 lutego 2008r. stwierdzili, że sieć wodociągowa i kanalizacyjna wybudowane zostały jedynie w drodze wraz ze studniami rewizyjnymi i zasuwami pozwalającymi zamknąć dopływ wody. Nie zostały wybudowane natomiast przyłącza, o których mowa w pozwoleniu na budowę oraz w pozwoleniu na użytkowanie. Ponadto, w ocenie odwołujących, odrębną przesłanką uchylenia decyzji i umorzenia postępowania jest fakt sprzedaży przez nich działki w dniu 5 stycznia 2007r. Zaznaczyli, że nie posiadali informacji o jakiejkolwiek inwestycji w obszarze przedmiotowej działki. Podnieśli, że gdyby postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę było przeprowadzone w sposób prawidłowy, to jako ówcześni właściciele wymienionej nieruchomości powinni byli zostać poinformowani o toczącym się postępowaniu i braliby w nim czynny udział. Tego prawa ich pozbawiono, przez to nie wiedzieli o prowadzeniu inwestycji, co znalazło odzwierciedlenie w znacznie niższej cenie transakcji sprzedaży niż wielkość określona w operacie szacunkowym. Ponownie rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze. przeprowadziło uzupełniające postępowanie dowodowe z kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:1000, wydanej przez Starostę, obejmującej działkę nr "[...]’, wskazującej przebieg sieci wodociągowej i kanalizacyjnej wraz z przykanalikami do poszczególnych nieruchomości znajdujących się w zasięgu tego urządzenia oraz oględzin przedmiotowej nieruchomości, podczas których stwierdzono istniejące przyłącze kanalizacyjne o dł. 6,20 m oraz przyłącze wodociągowe, którego zakończenie wyprowadzone jest na powierzchnię działki nr "[...]’ (niebieski przewód). Ustalono, że oba przyłącza znajdują się w granicach omawianej nieruchomości. Przebieg przyłączy zgodny jest z powyższą mapą. Mając powyższe na uwadze, decyzją z dnia "[...]"., nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Podając motywy rozstrzygnięcia organ podzielił argumenty podniesione przez Burmistrza. Stwierdził, iż w sposób niebudzący wątpliwość ustalono, iż przyłącze wodociągowe jak i kanalizacyjne są wykonane, a przykanaliki doprowadzone na działkę (dowód z oględzin wraz dokumentacją fotograficzną). Przebieg przyłączy zgodny jest z mapą zasadniczą wydaną przez Starostę. Kolegium zaznaczyło, że w postępowaniu administracyjnym ustalono też prawidłowo, iż wskutek wybudowania sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, w dniu oddania inwestycji do użytku, wzrosła wartość nieruchomości należącej do odwołujących, co potwierdził operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu argumentu sprzedaży działki w styczniu 2007r., Kolegium wyjaśniło, że w myśl art. 144 ust. 1 i art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami obowiązek uiszczenia opłaty adiacenckiej ciąży na osobie, która była właścicielem nieruchomości w dniu oddania urządzenia technicznego do użytku. Za zdarzenie umiejscowione w czasie, przez które należy rozumieć stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do urządzenia infrastruktury technicznej, przyjmuje się dzień oddania urządzenia do użytku, czyli dzień spisania protokołu zdawczoodbiorczego. W tym dniu właścicielami nieruchomości byli jeszcze odwołujący, gdyż do skutecznego przeniesienia przez nich własności nieruchomości na nabywcę doszło dopiero w dacie zawarcia umowy kupna - sprzedaży w formie aktu notarialnego. Kolegium wskazało, że stanowisko takie wyrażone zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 2001 r. sygn. II SA/Po 336/00 opublikowanym w ONSA 2002/3/118. Z zawartej w tym orzeczeniu tezy wynika, że "właściciel nieruchomości, który nabył jej własność na podstawie umowy sprzedaży zawartej po wybudowaniu urządzenia infrastruktury technicznej, nie jest obowiązany do uiszczenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z wybudowaniem tego urządzenia". W skardze na powyższą decyzję M i H M wnieśli o stwierdzenie jej nieważności oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza i umorzenie postępowania w sprawie. Ponadto wnieśli o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewodę sprawy z ich wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia "[...]’ udzielającej pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej i sieci wodociągowej wraz z przyłączami. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż wymienioną działkę nabyli od Gminy "[...]"Do dnia zbycia nieruchomości tj. 5 stycznia 2007 r. nie mieli żadnej wiedzy o realizowanej inwestycji. W zaświadczeniu o jej przeznaczeniu niezbędnym do sprzedaży, które otrzymali z gminy nie było informacji o jakiejkolwiek inwestycji w tym obszarze. Gdyby postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę było przeprowadzone w sposób prawidłowy, to jako ówcześni właściciele działki powinni być poinformowani o toczącym się postępowaniu i braliby czynny w nim udział. Mieliby pełną wiedzę o realizowanej na ich działce inwestycji. Udziału tego pozbawiono ich. Z tego też względu do czasu poinformowania ich o opracowaniu operatu szacunkowego wzrostu wartości nieruchomości tj. pisma z dnia 11 grudnia 2007r. , o istnieniu przedmiotowej inwestycji nie mieli pojęcia, co znalazło swoje odzwierciedlenie w znacznie niższej cenie transakcji sprzedaży niż wielkość określona w operacie szacunkowym. Skarżący zarzucili, że Burmistrz naliczając im opłatę adiacencką nie zbadał czy mieli rzeczywiście realne szanse dowiedzenia się o istnieniu pozwolenia na budowę inwestycji, ponieważ tylko w taki sposób mogli wiedzieć o istnieniu inwestycji. Zauważyli, że przyjęcie inwestycji do użytkowania odbywa się jedynie pomiędzy inwestorem, czyli Gminą a Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego. W odczuciu skarżących są ofiarami zaniedbań urzędniczych, które spowodowały, że nie brali czynnego udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę, co w następstwie było podstawą do naliczenia im opłaty adiacenckiej. Wskazali, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego o stwierdzenie nieważności decyzji pozwolenia na budowę sieci wodociągowej i kanalizacyjnej ma na celu wykazanie czy w tej sprawie nie doszło do naruszenia art. 233 Kodeksu karnego, poprzez złożenie fałszywego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowanie nieruchomością na cele budowlane przez inwestora (zgody na wejście na ich nieruchomość nie wydawali), czy też organ wydający pozwolenie wydał je pomimo podstawowego warunku, jakim jest złożenie oświadczenia, o którym mowa w art. 32 pkt 4 ppkt 2 prawa budowlanego, na wszystkie działki, na których realizowana jest inwestycja oraz pominięcie ich jako strony postępowania. Skarżący zaznaczyli, iż z uwagi na potwierdzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podczas wizji w dniu 8 sierpnia 2008r., wykonania przyłączy na ich działce, utracili prawo do złożenie wniosku o wznowienie postępowania, gdyż nie z ich winy upłynął okres miesiąca od daty, w której dowiedzieli się o istnieniu decyzji pozwolenia na budowę. Stwierdzili, iż pozostała im jedynie obrona praw poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Starosty. Dlatego do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia wnoszą o zawieszenie postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty i stanowisko w sprawie. Dodatkowo Kolegium zauważyło, ze sprawa wydania Gminie pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej oraz wodociągowej nie mogła być rozpatrywana w toczącym się postępowaniu. Na rozprawie w dniu 29 stycznia 2009r. M. i H. M. podtrzymali skargę. Podnieśli, że przedmiotową działkę nabyli od Gminy z zastrzeżeniem prawa pierwokupu. Przed sprzedażą zawiadomili Gminę o zamiarze sprzedaży. Gmina jednak z prawa pierwokupu nie skorzystała. Zdaniem M. i H. M. skoro Gmina wiedziała, że będzie większa wartość działki, to powinna była poinformować stronę o przedmiotowej inwestycji, czego nie uczyniono. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., -dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy niż ta, w której wniesiono skargę. Przy czym przez pojęcie "sprawa" należy rozumieć przedmiot zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot (por. uchwała NSA z dnia 3 lutego 1997r. sygn. akt OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3 poz. 104). W związku z tym sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Tym samym sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, ale w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest wyłącznie decyzja, którą ustalono M. i H.M. opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie K. i oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr "[...]’, w związku z wybudowaniem sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej i stworzenia warunków do podłączenia do nich tejże nieruchomości z dniem 6 września 2006r. Rozstrzygnięcie to nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie, wobec czego skarga nie mogła zostać uwzględniona. Udział w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej reguluje Rozdział 7 Działu III ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Z mocy art. 144 ust. 1 tej ustawy właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. Organy orzekające prawidłowo przyjęły, że wynikający z tego przepisu obowiązek dotyczy beneficjenta wzrostu wartości nieruchomości, a więc właściciela, któremu przysługiwało prawo do nieruchomości w momencie stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Ustawodawca, statuując w tym unormowaniu obowiązek właścicieli nieruchomości uczestniczenia w kosztach budowy urządzeń, nie nakłada jednak obowiązku ustalenia opłat adiacenckich. Możliwość odstąpienia od takich opłat wynika z treści art. 145 ustawy. Przepis ten stanowi, że Wójt, Burmistrz albo Prezydent Miasta może w drodze decyzji określić wysokość opłaty adiacenckiej, jednak nie wcześniej niż po powstaniu warunków podłączenia nieruchomości do wybudowanych urządzeń infrastruktury technicznej i nie później niż w ciągu trzech lat od dnia, w którym powstały te warunki. Przy czym uprawnienie to może być przez organ wykonawczy zrealizowane, jeżeli w dniu stworzenia warunków do korzystania np. z wybudowanej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, obowiązywała uchwała rady gminy określająca stawkę procentową opłaty adiacenckiej. Oznacza to, że organ wykonawczy może w drodze decyzji ustalić opłatę adiacencką, a nie musi rozstrzygać w tym przedmiocie. W związku z tym to od organu zależy, czy z tego uprawnienia skorzysta. Niemniej jednak cytowany przepis art. 145 ustawy o gospodarce nieruchomościami przyznaje organowi wykonawczemu gminy kompetencję do nałożenia opłaty adiacenckiej, określając przesłanki, których spełnienie umożliwia zastosowanie tego przepisu. Zauważyć można, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2005 r. sygn. akt I OSK 83/05 rozstrzygając zasadność wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej zawarł tezę, iż "organ administracji publicznej, jeżeli przepis prawa przyznaje mu kompetencję do wydania decyzji, nie jest zobowiązany wyjaśniać dlaczego korzysta z tej kompetencji." W związku z tym Sąd władny był oceniać jedynie, czy w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione warunki o których mowa w cytowanym art. 145 oraz czy prawidłowo ustalono wysokość opłaty adiacenckiej, stosownie do wymogów art. 146 omawianej ustawy. W rozpatrywanej sprawie bez wątpienia spełnione zostały warunki do nałożenia opłaty adiacenckiej. Bezspornym jest, że przedmiotowa sieć wodociągowa i sieć kanalizacji sanitarnej została wybudowana i stworzono warunki do podłączenia przedmiotowej nieruchomości do tych urządzeń infrastruktury technicznej. Wprawdzie M. i H. M. w toku postępowania administracyjnego kwestionowali tę okoliczność, to jednak ustalenia poczynione przez organ odwoławczy przekonały ich o istnieniu przyłącza kanalizacyjnego i wodociągowego doprowadzonego do działki nr "[...]’. Przedmiotowa opłata nałożona została także zgodnie z zasadami wyrażonymi w powołanym art. 146 ustawy. Wzrost wartości nieruchomości został ustalony na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego. Opracowanie to nie budzi zastrzeżeń Sądu odnośnie sformułowanych w nim wniosków. Zgodnie z ustaleniami biegłego wartość nieruchomości po wybudowaniu wymienionych urządzeń infrastruktury technicznej wzrosła o 6.480 zł (27.470 zł – 20.990 zł). Z nieznanych Sądowi powodów organy orzekające przyjęły, że różnica w tym przypadku wyniosła 6.230 zł. Okoliczność ta jednak nie mogła skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji z powodu obowiązującego z mocy art. 134 § 2 p.p.s.a. zakazu orzekania na niekorzyść strony skarżącej. Dlatego przyjmując za organem, że wzrost wartości nieruchomości wyniósł 6.230 zł, to opłata adiacencka ustalona została zgodnie z obowiązującą, stosownie do powołanej przez organ I instancji uchwały, 50% stawką procentową i wyniosła 3.115 zł. Skarżący kwestionują zasadność nałożenia na nich opłaty adiacenckiej, ponieważ do momentu sprzedaży nieruchomości nie wiedzieli nic o prowadzonej budowie sieci kanalizacyjnej i wodociągowej. Podnieśli, że nie zostali zawiadomieni o postępowaniu o pozwoleniu na budowę, przez co nie mogli w nim uczestniczyć. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwolenie na budowę. Zdaniem skarżących okoliczność ta stanowiła podstawę do zawieszenia niniejszego postępowania sądowego. Sąd nie podziela jednak tego stanowiska. Wskazać należy, iż wynik postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, na podstawie której wybudowane zostały przedmiotowe sieci wodociągowa i kanalizacyjna, nie pozostaje w związku z postępowaniem o ustalenie opłaty adiacenckiej. Wynik postępowania nadzorczego nie zmieni faktu, że inwestycja została zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę, a więc legalnie, wydane zostało pozwolenie na jej użytkowanie i tym samym umożliwiono z dniem 6 września 2006r. właścicielom działki nr "[...]’ skorzystanie z wybudowanych sieci. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem i jej wzruszenia na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. W tym stanie rzeczy skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.