II OZ 1048/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia JiRS na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 912/08 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi JiRS na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] października 2008 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego postanawia oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 13 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 912/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił JiRS wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] października 2008 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że to skarżący, składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, powinni wykazać istnienie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasadność wstrzymania postanowienia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia uzależniona jest, podobnie jak w przypadku innych rozstrzygnięć, od istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które to okoliczności wymagają jednak wykazania. Skarżący tymczasem poprzestali jedynie na stwierdzeniu, że wykonanie postanowienia "może spowodować znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki". Twierdzeń tych jednak w żaden sposób nie umotywowali, nie wskazali też na czym szkoda ma polegać, ani też nie odnieśli jej wysokości do swojej sytuacji materialnej. Sąd zaś, jak stwierdzono, nie może domniemywać strat mogących powstać w związku z wykonaniem postanowienia o nałożeniu grzywny. Zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli JiRS. Stwierdzili w nim, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji podali we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, że jego wykonanie może spowodować znaczną szkodę oraz trudne do odwrócenia skutki. Wskazali na swoją trudną sytuację materialną oraz na fakt, iż na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego – domku letniskowego ponieśli znaczne nakłady finansowe. Podali też, że ich zdaniem możliwa jest ,,legalizacja domku letniskowego". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe oznacza, iż skarżący powinien wykazać spełnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu już we wniosku o wstrzymanie wykonania. We wskazanym wniosku konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Odnośnie przesłanki ,,wyrządzenia znacznej szkody" wskazania wymaga, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Podkreślić należy, że skarżący występujący z wnioskiem nie wykazali, że w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego. Prócz bowiem stwierdzenia w złożonym wniosku, że wykonanie tegoż postanowienia ,,może spowodować znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki" skarżący nie powołali żadnych okoliczności, które uprawdopodobniłyby zaistnienie powyższych przesłanek. Wskazać trzeba również, że w przedmiotowej sprawie chodzi o świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne. Zgodnie z art. 126 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. Nr 229, poz. 1954) - na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek (w tym przypadku – rozbiórka domku letniskowego), grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części. Ponadto, skarżący mogą uniknąć zapłacenia całej kwoty grzywny wykonując egzekwowany obowiązek. W tej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmawiające wstrzymania wykonania postanowienia Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] października 2008 r. należy uznać za zasadne. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił zażalenie oddalić