II OSK 1317/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędzia del. NSA Janusz Furmanek Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1621/08 w sprawie ze skargi K. R. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi wojewódzkiej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1621/08, oddalił skargę K. R. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji drogi wojewódzkiej. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że wnioskiem z [...] sierpnia 2007r. Dolnośląski Zarząd Dróg Wojewódzkich we Wrocławiu wystąpił o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji dla budowy połączenia drogowego w Euroregionie Nysa pomiędzy miastami Zittau i Hradek nad Nisou wraz z włączeniem do polskiej sieci drogowej oraz nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wojewoda Dolnośląski decyzją z [...] grudnia 2007r. ustalił wyżej opisaną lokalizację drogi, zatwierdził projekt podziału nieruchomości i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W charakterystyce inwestycji i jej podstawowym zakresie. W punkcie I.1 zatytułowanym "stan istniejący" wskazano, iż planowana trasa przebiegać będzie przez tereny niezabudowane miejscowości [...] i [...] oraz bezpośrednio przy terenie wyrobiska Kopalnia [...] i dalej polami uprawnymi w kierunku południowym, w kierunku granicy z Czechami; W punkcie I.2 zatytułowanym "podstawowy zakres inwestycji" wskazano, iż budowa ta obejmować ma m. in. wykonanie pozostałych skrzyżowań - ronda, wykonanie dróg dojazdowych (do obsługi przyległego terenu) biegnących równolegle do ciągu głównego, zaś w) w punkcie VII zatytułowanym "wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich" wskazano, iż w wyniku lokalizacji i realizacji inwestycji nie może zostać naruszony uzasadniony interes osób trzecich. Przed każdym wejściem na teren, który nie jest we władaniu inwestora należy uzyskać zgodę właściciela tego terenu. K. R. w odwołaniu od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z [...] grudnia 2007 r. podniósł, iż proponowane i wnioskowane rozwiązania z osobnym zjazdem i wjazdem na jego nieruchomość (dz. nr [...] po wydzieleniu) były zaakceptowane i przedstawiane przez inwestora, tj. Dolnośląski Zarząd Dróg Wojewódzkich we Wrocławiu, jako rozwiązania projektowe na etapie dokonywanego podziału jego nieruchomości. W chwili obecnej za niezgodne z prawdą uznał twierdzenie organu, iż nieruchomość nr 120 ma dostęp do drogi przez działkę nr [...], która jest nieutwardzoną drogą transportu rolnego. W ocenie odwołującego się ustalenia decyzji pozbawiają go bezpośredniego dostępu do drogi o utwardzonej nawierzchni, jak również uniemożliwiają realizację jego zamierzeń, stanowiąc tym samym naruszenie jego interesów. Minister Infrastruktury po rozpatrzeniu odwołania decyzją z [...] maja 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, iż w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego rozpatrzył ponownie wniosek inwestora, zanalizował dokumenty zgromadzone w sprawie i zbadał zaskarżoną decyzję Wojewody Dolnośląskiego. W efekcie powyższego uznał, iż wniosek o ustalenie lokalizacji drogi wojewódzkiej z [...] sierpnia 2007r. zawierał wszystkie elementy przewidziane przepisami art. 3 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ((Dz.U. nr 80, poz. 721, ze zm. – zwana dalej specustawą), zaś decyzja Wojewody Dolnośląskiego nie narusza prawa. Minister Infrastruktury wskazał, iż w trakcie prowadzonego postępowania, przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej, K. R. pismem z [...] listopada 2007r. wniósł do Wojewody Dolnośląskiego o uwzględnienie w rozwiązaniu drogowym bezpośredniego zjazdu na pozostawioną po podziale część jego nieruchomości, tj. działkę nr [...], dla umożliwienia realizacji jego zamierzeń, zgodnie z powołanym rysunkiem nr 2, opisanym jako wykonany przez [...] Sp. z o.o. oraz wcześniejszymi jego pismami z [...] marca i [...] lipca 2007 r. kierowanymi do Dyrektora Dolnośląskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich we Wrocławiu. Dolnośląska Służba Dróg i Kolei we Wrocławiu - w odpowiedzi na pismo Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie wniosku K. R. - uznała, że nie jest możliwe uwzględnienie w projekcie drogi wojewódzkiej bezpośredniego dojazdu do części działki nr [...]. Stwierdziła, iż zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, "...na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę". W związku z tym, przy projektowaniu drogi przyjęto następujące założenia: a) droga transgraniczna nie będzie posiadała żadnych zjazdów, b) na całej długości drogi zaprojektowano sieć dróg dojazdowych (wspomagających) dla zapewnienia komunikacji terenów przyległych, c) połączenie dróg dojazdowych z drogą główną może się odbywać tylko i wyłącznie przez projektowane skrzyżowania, d) dla potrzeb projektu sporządzono analizę ruchu wskazującą wzrost natężenia z 12 259 pojazdów w roku 2007 do 18 568 pojazdów w roku 2020 i przyjęto, że przy takim natężeniu ruchu wykonanie zjazdu indywidualnego, jak wnosi odwołujący, zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu na drodze głównej. Organ wskazał, że w stosunku do działki nr [...] dodatkowymi uwarunkowaniami uniemożliwiającymi spełnienie postulatu wnioskodawcy, jest to, że ze względu na niweletę mostu i niewielką odległość mostu od ronda różnica pomiędzy położeniem projektowanej drogi (na wysokości działki nr [...]), a terenem wynosi około 4 m, w związku z powyższym nie ma możliwości wykonania zjazdu o normatywnym pochyleniu podłużnym, a terenu działki nr 120 nie można podnieść ze względu na zabudowania zlokalizowane na sąsiadującej działce nr [...], a ponadto wzdłuż granicy pasa drogowego zaprojektowany został ekran ochrony akustycznej o wysokości ok. 7 m, który w przypadku budowy zjazdu zostałby przerwany, co ze względu na jego skuteczność jest niedopuszczalne. Organ stwierdził jednocześnie, że obsługa komunikacyjna części działki nr [...], która pozostanie po wydzieleniu działki niezbędnej pod budowę drogi, jest zapewniona przez skrzyżowanie (rondo) i wlot w kierunku Sieniawki oraz dalej istniejącą drogą, oznaczoną jako działka nr [...], tak jak dotychczas. W ocenie organu odwoławczego Wojewoda prawidłowo zawiadomił o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi w drodze obwieszczenia we właściwym ze względu na przebieg drogi urzędzie gminy oraz w prasie lokalnej, doręczył decyzję lokalizacyjną wnioskodawcy i zawiadomił o jej wydaniu indywidualnie dotychczasowych właścicieli nieruchomości oraz pozostałe strony postępowania również w drodze obwieszczeń. Dalej wskazał, iż kontrolowana decyzja odpowiada wszelkim wymogom określonym w art. 7 ust. 1 specustawy. Przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, jak również uznał prawidłowość założeń przyjętych przy projektowaniu drogi, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku argumentacji, jak również w dodatkowych wyjaśnieniach złożonych do organu pierwszej instancji w związku z wnioskiem K. R. Rozpatrując zarzuty podniesione w odwołaniu, Minister Infrastruktury uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Propozycja zaprojektowania i wykonania zjazdu na działkę nr [...], będącą własnością K. R., nie znajduje uzasadnienia, albowiem to inwestor decyduje o przebiegu drogi, a Wojewoda oraz organ odwoławczy mogą działać jedynie w granicach wniosku inwestora. Organ odwoławczy podkreślił także nietrafność zarzutu pominięcia ochrony uzasadnionych interesów stron, wskazując, iż Wojewoda Dolnośląski wskazał w decyzji wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich, według których inwestycję należy realizować. Wskazał także, iż obsługa komunikacyjna działki nr [...] zgodnie z załączoną dokumentacją jest zapewniona przez skrzyżowanie (rondo) i wlot w kierunku Sieniawki i dalej istniejącą drogą, oznaczoną jako działka nr [...]. Minister nie dopatrzył się także - wbrew twierdzeniom odwołującego - uchybień w prowadzonym postępowaniu przed organem pierwszej instancji w postaci sprzeczności danych i informacji o innych prowadzonych postępowaniach, a także nieścisłości wprowadzających w błąd. K. R. w skardze na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] maja 2008 r. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody Dolnośląskiego z [...] grudnia 2007 r. w części, do której złożył odwołanie. Skarżący zarzucił: "nieprawdę w ustaleniu możliwości prawnych i technicznych zaprojektowania zjazdu na wydzieloną część jego nieruchomości oraz w stwierdzeniu niedotrzymania warunków realizacji drogi klasy G" oraz "niepoprawność procedury poprzedzającej przystąpienie do prowadzenia postępowania w oparciu o tzw. "specustawę", jak i samej procedury powyższych decyzji w zakresie terminów przewidzianych tą ustawą", a także naruszenie uzasadnionych interesów skarżącego zgodnie z art. 7 ust. 1 specustawy. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż inwestor w proponowanym rozwiązaniu projektowym przedstawiał sposób włączenia - skomunikowania wyłącznie wjazdem - jego nieruchomości bezpośrednio z ronda i zaprojektowania ekranu akustycznego w ekonomiczniejszej formie. Zatem, w ocenie skarżącego, za niezgodne z prawdą należy uznać wszelkie obecne "uzasadnienia" niepoprawności wcześniejszych projektowanych rozwiązań, w tym także stwierdzenia o niezgodności z prawem wykonywania zjazdów z drogi G, bowiem zjazd ten faktycznie projektowany był z ronda. Również stwierdzenia dotyczące różnic wysokości i spadków tego zjazdu są nieprawdziwe, albowiem odnoszą się do poziomu istniejącego, a nie projektowanego. Skarżący zaznaczył, iż jeśli inwestor nie chce realizować tego zjazdu, to on sam może go wykonać w oparciu o wytyczne projektowe, bowiem zjazd byłby prowadzony po jego terenie. Stwierdził także, że proponowany dostęp do jego nieruchomości z innej strony (przez działkę nr [...]), faktycznie jest tylko propozycją dojazdu drogą transportu rolnego, tj. o nieutwardzonej nawierzchni i o niezgodnych parametrach z drogą publiczną. Zatem wszystkie wskazywane przyczyny prawne i techniczne odstąpienia od wcześniej proponowanych przez inwestora rozwiązań skomunikowania nieruchomości skarżącego z projektowaną inwestycją są niezgodne ze stanem faktycznym. Skarżący zauważył także, iż zgodnie z art. 9 pkt 2 specustawy odwołanie od decyzji rozpatruje się w terminie dwóch tygodni, zaś w przedmiotowej sprawie trwało to pięć miesięcy. Minister Infrastruktury - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podkreślił, iż rozwiązania projektowe inwestycji, w tym dojazdy do działek, nie są przedmiotem postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Szczegółowe rozwiązania techniczne, w tym wjazdy na poszczególne działki, będą przedstawione w projekcie budowlanym, przygotowanym na następnym - po wydaniu decyzji lokalizacyjnej - etapie przygotowania inwestycji. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zaskarżona decyzja z [...] maja 2008r. podjęta została w oparciu o obowiązujące w dniu jej wydawania przepisy ustawy z dnia [...] kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż wniosek inwestora z [...] sierpnia 2007r. o wydanie przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wojewódzkiej spełniał wszystkie elementy przewidziane przez art. 5 ust. 1 specustawy. Przeprowadzony w sprawie sposób zawiadomienia o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji, o wydaniu decyzji przez Wojewodę Dolnośląskiego i Ministra Infrastruktury, jaki i doręczenie wyżej wymienionych decyzji przez organy również odpowiadają wymogom zawartym w art. 5 ust. 5 i art. 7 ust. 2, 3, 4 specustawy. Za bezzasadny Sąd uznał zarzut skarżącego odnośnie niepoprawności procedury postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji drogi wojewódzkiej. Za prawidłowe - w ocenie Sądu - należało uznać przyjęte rozwiązania, iż droga transgraniczna nie będzie posiadała żadnych zjazdów oraz zaprojektowanie na całej długości drogi wojewódzkiej sieci dróg dojazdowych dla zapewnienia komunikacji terenów przyległych i połączeń dróg dojazdowych z drogą główną wyłącznie przez projektowane skrzyżowania - ronda. Zatem rozwiązania te musiały dotyczyć także działki skarżącego, której obsługę komunikacyjną - zgodnie z tym co wskazano wyżej - zapewniono przez skrzyżowanie (rondo) i wlot w kierunku Sieniawki, a dalej istniejącą drogą usytuowaną na działce nr [...]. Skarżący jednak podniósł, iż przedstawione skomunikowanie jego działki z drogą jest dostępem drogą o nieutwardzonej nawierzchni i o parametrach niezgodnych z parametrami drogi publicznej. Niemniej jednak okoliczność ta - zdaniem Sądu - nie dyskwalifikuje faktu, iż działka na [...] ma dostęp do drogi publicznej, który może być dostępem bezpośrednim, ale i dostępem przez drogę wewnętrzną, niezaliczaną do żadnej kategorii dróg publicznych. W uzasadnieniu podkreślono również, że nie ma znaczenia dla sprawy deklaracja skarżącego o możliwości wykonania we własnym zakresie żądanego zjazdu, jak również jakiekolwiek ustalenia, czy zapewnienia wnioskodawcy - Dolnośląskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich, czynione ze skarżącym na etapie poprzedzającym procedurę lokalizacyjną przedmiotowej drogi. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył K. R., zaskarżając tenże wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie na podstawie art. 203 p.p.s.a. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 7 ust. 1, pkt. 1 i 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przez przyjęcie, że spełnione zostały wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym strony skarżącej, a w szczególności poprzez przyjęcie, iż "jest dojazd do pozostałej części działki nr [...] poprzez działkę nr [...], którą traktuje się jako drogę", 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie opiera się na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Tym samym, wobec wystąpienia obu podstaw z art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest do odniesienia się w pierwszej kolejności do zarzutów natury procesowej, poprzez które autor skargi kasacyjnej stara się zakwestionować ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd pierwszej instancji za podstawę zaskarżonego wyroku. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, w sprawie. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej organy administracji publicznej prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie, w szczególności w zakresie dotyczącym obsługi komunikacyjnej działki nr [...], która zapewniona ma być przez skrzyżowanie (rondo) i wlot w kierunku Sieniawki i dalej istniejąca drogą, oznaczoną jako działka nr [...]. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, art. 7 ust. 1, pkt. 1 i 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przez przyjęcie, że spełnione zostały wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewoda Dolnośląski mając na względnie wskazane w powołanym powyżej przepisie interesy osób trzecich, w pkt. VII decyzji lokalizacyjnej wskazał, iż w wyniku lokalizacji i realizacji inwestycji nie może zostać naruszony uzasadniony interes skarżących. Podkreślić należy, że interes osób trzecich o którym mowa w przepisie art. 7 ust. 1 pkt. 1 i 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych należy rozumieć jako interes prawny, nie zaś faktyczny. Generalnie przyjmuje się, iż interes prawny to taki, który został wzięty przez prawo pod ochronę polegającą na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcie zaistniałego zagrożenia. Pojęcie to określa relację pomiędzy oczekiwaniami podmiotu w stosunku do organów stosujących prawo a kompetencjami i możliwościami tych organów, jakie mają wobec danego podmiotu (W, Jakimowicz, Publiczne prawa podmiotowe, Kraków 2002, s. 130). Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1285/99, LEX nr 47898). Natomiast interes faktyczny to interes indywidualny, który nie został w żaden wyraźny sposób wzięty pod ochronę przez obowiązujące prawo (W. Jakimowicz, op. cit, s. 126). Przenosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że podstawą materialnoprawną ochrony praw osób trzecich w zakresie który wskazuje skarżący kasacyjnie, a więc w zakresie dostępu do drogi publicznej upatrywać należy w przepisie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Uznać należało, że tak określonego interesu prawnego skarżący nie posiada. Bezspornym jest bowiem, że działka której dotyczy skarga ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Samo zaś powoływanie się na brak dostępu do tej działki przez drogę o określonych parametrach technicznych nie może stanowić wykazania naruszenia interesu prawnego skarżącego, albowiem z jakiejkolwiek normy obowiązującego prawa nie wynika, aby zapewnienie dostępu do drogi publicznej miało polegać na dostępie do drogi o określonej kategorii (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1317/09). Skoro zaś, roszczenia skarżącego sprowadzają się do żądania zapewnienia innego dostępu do działki, niż ten istniejący, wskazać należy, że stanowią one próbę wykazania posiadania interesu faktycznego, który nie podlega ochronie prawnej na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Wskazać ponadto należy, że naruszenia interesu osób trzecich, w tym wypadku skarżącego kasacyjnie, nie można również upatrywać w braku zapewnienia bezpośredniego zjazdu z planowanej drogi wojewódzkiej. Przedmiotowa droga transgraniczna zgodnie z założeniami nie będzie bowiem posiadała żadnych zjazdów, a jej połączenie z projektowaną siecią dróg dojazdowych dla zapewnienia komunikacji terenów przyległych i połączeń dróg dojazdowych z drogą główną zapewnione będzie wyłącznie przez projektowane skrzyżowania – ronda. Reasumując stwierdzić należy, że w sprawie nie doszło do naruszenia wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, skoro poprzez wydanie zaskarżonej decyzji nieruchomość skarżącego nie została pozbawiona dostępu do drogi publicznej. W związku z powyższym, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.