VI SA/Wa 2297/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską i sportową oddala skargę Decyzją z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania Z. S. od decyzji Komendanta Policji z [...] czerwca 2008 r. nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich oraz palną sportową do celów sportowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Z. S. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej i broni palnej sportowej, kolejno decyzjami Komendanta Policji z dni: [...] sierpnia 2001 r. i [...] kwietnia 2006 r. W dniu 22 listopada 2007 r. organ policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Z. S. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej i sportowej w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym o popełnienie czynu z art. 178a § 1 kk. W toku postępowania organ ustalił, że Sąd Rejonowy dla [...] w W. uznał Z. S. winnym tego, że w dniu 10 stycznia 2007 r. w W. umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 45 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że będąc w stanie nietrzeźwości [...] kierował samochodem marki [...] w ruchu publicznym - po ulicy L. w W. tj. o czyn z art. 178a & 1 kk. i skazał go na karę jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat trzech. W związku z powyższym Komendant Policji, wykonując dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525, uznał, że Z. S. należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sadu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie tych przestępstw. Decyzją z [...] czerwca 2008 r. cofnął mu pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich oraz palną sportową do celów sportowych. Rozpoznając odwołanie Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. W ocenie organu, okoliczności faktyczne sprawy pozwalają na przyjęcie, że w stosunku do strony zachodzi uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Do przesłanek niepozwalajcych przyznać prawa do broni, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy – nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć m.in. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza te, którym jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy (takim jest czyn z art. 178a kk.). Organy policji ustalając tę okoliczność jako spełniającą dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wzięły pod uwagę wysoki stopień szkodliwości tego przestępstwa (stanowi on plagę społeczną), jego ewentualne następstwa (zagrożenie dla życia i zdrowia nie tylko sprawcy, ale także innych uczestników ruchu drogowego), umyślność czynu – sprawca świadomie godzi się na popełnienie przestępstwa, a także ewentualne jego skutki np. śmierć lub kalectwo ludzi lub uszkodzenia mienia. W ich ocenie, nie zostały one zobowiązane przepisami ustawy do udowodnienia, iż faktycznie posiadacz pozwolenia na broń (lub osoba chcąca je uzyskać) posłuży się lub użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystarczające jest samo domniemanie takiego zachowania, którego podstawą może być fakt skazania lub podejrzenia (oskarżenia) o popełnienie przestępstwa istotnego ze względu na jego rodzaj i wagę dla sfery stosunków społecznych, a zatem wykluczającego możliwość posiadania broni nawet w przypadku, gdy jest ono jednorazowe, a inne zebrane w sprawie dowody korzystnie o takiej osobie świadczą. W przedmiotowej sprawie strona, de facto znajdowała się w stanie upojenia alkoholowego. Znajdując się w takim stanie, ograniczającym zdolności psychomotoryczne organizmu i spowalniającym reakcję na zawsze dynamiczną sytuację na drodze, Z. S. stworzył zagrożenie dla ogólnie pojętego bezpieczeństwa w komunikacji bowiem w wyniku zaistniałego zdarzenia powstały określone uszkodzenia, a więc szkoda na mieniu przy bardzo małej prędkości. Obawa, o której mowa jest w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wynika więc w niniejszej sprawie nie z samego faktu skazania za określone przestępstwo, lecz z oceny rodzaju naruszonego i zagrożonego jej zachowaniem dobra, okoliczności popełnienia czynu oraz jego ciężaru gatunkowego, tj. znaczenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. Tej obawy nie niwelują pozytywne opinie z miejsca zamieszkania, środowiska łowieckiego czy klubu sportowego. Okoliczności popełnionego przestępstwa, jego ciężar gatunkowy, umyślność, także wynikłe z tego bezpośrednie zagrożenie dla najwyższych przecież dóbr człowieka pomimo dobrych opinii i niekaralności strony pozwalają powziąć wobec niej obawę, że będąc w podobnym stanie może, wykazując się podobną nieodpowiedzialnością czy niefrasobliwością, postępować z bronią w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym, zachowaniu pozwolenia na broń Z. S. sprzeciwia się także interes społeczny, który bezwzględnie wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. Skargę na decyzją Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2008 r. jak również decyzję Komendanta Policji złożył Z. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji. Podtrzymał argumentacje zawartą w odwołaniu, podniósł, iż w jego przekonaniu prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości nie może stanowić podstawy cofnięcia pozwolenia na broń w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organy policji samodzielnie rozszerzają krąg przesłanek określonych tym przepisem jako uzasadniające odebranie prawa do broni, a przy tym w sposób niedopuszczalny łączą przestępstwo o charakterze formalnym prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości z domniemaniem spowodowania obrażeń. Skarżący nadto podniósł brak odniesienia organu do przewlekłości postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wnosił o jej oddalenie, przywołując argumentacje zawartą w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skarżącego, Komendant Główny Policji wydał właściwe rozstrzygnięcie. Poczynione przez niego ustalenia są prawidłowe i wyczerpujące. Znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności mające wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ten obowiązek stanowi realizację zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa. Analiza przeprowadzonego postępowania administracyjnego pozwala na przyjęcie, że organ nie uchybił tej zasadzie. Wywiązał się z obowiązków, nałożonych na niego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w tym wynikających z art. 7, 8 i 9 kpa. Ustalenia faktyczne zostały poczynione w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy. Dokonując ustaleń organ nie pominął żadnego z dowodów, dokładnie je przeanalizował i poddał ocenie, zgodnie z art. 80 kpa. Przeprowadzoną ocena jest zgodna z normami procesowymi i regułami obowiązującymi przy jej dokonywaniu, nie jest w żadnym razie dowolna, czy wybiórcza i niekompletna. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ zastosował właściwie prawo materialne i wbrew twierdzeniom skarżącego nie rozszerzył katalogu przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Zaistniały stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję powyższych przepisów. Uprawniona jest, zdaniem sądu, ocena obu organów, że zachowanie skarżącego naruszającego porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Komendant Główny Policji wykazał związek między popełnionym przez skarżącego czynem i uznaniem przez sąd jego popełnienia, a obawą, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. Niewątpliwym w sprawie jest, że skarżący w dniu zdarzenia pił alkohol i zdecydował się kierować samochodem osobowym będąc w istocie w stanie upojenia alkoholowego. Badanie wykazało u strony [...]. Skarżący swoim zachowaniem stworzył realne zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tego rodzaju zachowanie często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi, czy szkodę na mieniu. W przedmiotowej sprawie doszło do uszkodzenia mienia innych uczestników ruchu drogowego. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się nią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się np. w stanie upojenia alkoholowego. Prowadzenie przez skarżącego samochodu w powyższym stanie rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym stanie może on skorzystać z posiadanej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ta obawa jest realna. Potwierdza ją wyrok sądowy. Skarżący popełnił przestępstwo, którego jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości. Czyn skarżącego jest wymierzony wprawdzie przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, ale przedmiotem ochrony tego przepisu jest także życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości wywołuje często tragiczne skutki. Popełnienie przestępstwa przeciwko komunikacji, z racji charakteru tego przestępstwa jako stwarzającego realne zagrożenie życia i zdrowia, powoduje uzasadnioną i realną obawę, że osoba dopuszczająca się takich czynów może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W rozpatrywanej sprawie Komendant Główny Policji wykazał bezpośredni związek przyczynowy między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został prawomocnie skazany, cechami jego charakteru, dotychczasowym postępowaniem, które uprawdopodobniło obawę, że jako posiadacz pozwolenia na broń może w podobnych warunkach (ograniczona samokontrola wskutek wprowadzenia się w stan nietrzeźwości) użyć tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skoro bowiem dopuścił się kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, bez żadnej refleksji, a w konsekwencji doprowadził do uszkodzenia mienia i realnie zagroził najwyższym dobrom prawnie chronionym, a mianowicie zdrowiu i życiu, to nie można mieć żadnej pewności, że w takim samym stanie nie użyje posiadanej broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organy policji nie mają obowiązku udowodnienia, że posiadacz broni użyje jej w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Wystarczy zaistnienie uzasadnionego domniemania, na co trafnie zwróciły uwagę organy. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.