II OSK 922/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Mieczysław Górkiewicz Protokolant Edyta Balcer-Szczęsna po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 777/08 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną II OSK 922 / 09 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę E. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] września 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2008 r., którą to decyzją odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] września 2008 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania E. S. od decyzji Starosty Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2008 r. odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] położonej w [...], gmina [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wydając powyższą decyzję wyjaśnił, że wnioskowana przez E. S. inwestycja miałaby być realizowana na terenie, który według wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Niemce, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Niemce Nr XVII/299/04 z dnia 12 stycznia 2004 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego Nr 50, poz. 1007- zwanej dalej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Niemce), oznaczony jest symbolem RP i przeznaczony jest pod uprawy polowe z możliwością rozbudowy i modernizacji istniejących siedlisk (według warunków jak dla terenów MR), przekształcenia istniejących siedlisk na cele zabudowy mieszkaniowej (według warunków jak dla terenów MN) oraz warunków zabudowy jak dla strefy [...] Doliny Ciemięgi. Działka inwestora graniczy od południa z drogą gminną KDG, a od zachodu z planowaną drogą gminną KDG i w tej części przeznaczona jest na poszerzenie pasa drogi. Teren działki znajduje się w obszarze obserwacji archeologicznej, w [...]strefie przyrodniczo- krajobrazowej Doliny Ciemięgi, w obszarze Chronionego Krajobrazu "Dolina Ciemięgi" w granicach zlewni chronionej Ekologicznego Systemu Obszarów Chronionych oraz w zasięgu regionalnego leja depresyjnego. Zapis § 6 pkt 2 ppkt 5 planu dotyczący Obszaru Chronionego Krajobrazu "Dolina Ciemięgi" ustanawia obowiązek każdorazowego uzyskania opinii Dyrektora Zespołu Lubelskich Parków Krajobrazowych w sprawach m.in. projektów zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz budowy i rozbudowy obiektów istotnie zmniejszających walory przyrodnicze i krajobrazowe. Przepis § 5 zakazuje w strefie [...]Doliny Ciemięgi lokalizacji budynków poza istniejącymi skupiskami zabudowy. Organ odwoławczy wskazał, iż w dniu [...] czerwca 2008 r. przeprowadzona została rozprawa administracyjna, w której poza stronami uczestniczyli przedstawiciele Zespołu Parków Krajobrazowych i przedstawiciele Urzędu Gminy Niemce, a urbanista przedstawił pisemnie opinię urbanistyczną. Przedstawiciele Zespołu Parków Krajobrazowych podtrzymali na rozprawie swoje stanowisko zawarte w piśmie z 13 listopada 2007 r. negujące możliwość usytuowania budynku mieszkalnego w miejscu wskazanym projektem zagospodarowania działki. Wobec braku akceptacji przez inwestora innego miejsca w usytuowaniu budynku na działce nr ewid. [...] brak było w ocenie organu prawnych możliwości udzielenia pozwolenia na budowę. Ponadto organ podkreślił, że w sytuacji, gdy inwestor zmieni usytuowanie projektowanego budynku na działce nr ewid. [...] i uzyska na nie akceptację Zespołu Parków Krajobrazowych Wyżyny Lubelskiej, spełniając jednocześnie pozostałe formalne wymagania dotyczące uzyskania pozwolenia na budowę, będzie mógł ponownie wystąpić z wnioskiem o pozwolenie na budowę i zapewne uzyskać pozytywną decyzję organu administracji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył E. S., wnioskując o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wskazując, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne poprzez pominięcie tego, iż cała działka nr ewid. [...] stanowi siedlisko, na którym można posadowić budynek mieszkalny. W ocenie skarżącego kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa procesowego poprzez pominięcie istotnych faktów i dowodów mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności opinii urbanisty M. K. oraz stanowiska Urzędu Gminy Niemce w przedmiocie zgody na miejsce lokalizacji budynku. Ponadto zdaniem skarżącego był on pozbawiony prawa do obrony swych praw poprzez uniemożliwienie oprotestowania projektu drogi KDG prowadzącej przez jego działkę oraz wyznaczenie przez Starostę Lubelskiego zbyt krótkiego terminu (7 dni) na skorygowanie projektu zagospodarowania działki i zaniechanie udzielenia pomocy z urzędu poprzez zaproponowanie mu możliwych lokalizacji budynku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podkreślił, że w trakcie postępowania odwoławczego organ uzyskał stanowisko Zespołu Parków Krajobrazowych Wyżyny Lubelskiej podtrzymujące dotychczasową negatywną opinię w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniesioną skargę, przytoczył treść art. 4 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) i wskazał na konieczność ustalenia stanu zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż na obszarze wnioskowanej inwestycji obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego gminy Niemce, a działka skarżącego położona jest w obszarze upraw polowych RP, gdzie niedopuszczalna jest lokalizacja nowych budynków poza istniejącymi siedliskami rolnymi. Ponadto teren planowanej inwestycji położony jest w dolinie rzeki Ciemięga, którą plan określa jako strefę [...], gdzie zakazuje się lokalizacji budynków poza istniejącymi skupiskami zabudowy oraz lokalizacji budynków na zboczach doliny rzeki poza obszarami wyznaczonymi rysunkiem planu. "Dolina Ciemięgi" stanowi Obszar Chronionego Krajobrazu, na którym obowiązuje ochrona krajobrazu naturalnych ekosystemów, a zasady gospodarowania w Ekologicznych Systemach Obszarów Chronionych muszą być podporządkowane funkcjom ekologicznym i ochrony środowiska. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, poza sporem pozostaje w rozpatrywanej sprawie, że działka nr [...] stanowiąca własność skarżącego ma obszar 2,5 ha i jest na niej usytuowane siedlisko (według mapy dla celów projektowych znajdują się na niej budynki gospodarcze i budynek mieszkalny). Jak jednak stwierdził Sąd wnioskowana przez skarżącego inwestycja nie stanowiłaby rozbudowy ani modernizacji istniejącego na tej działce siedliska, ani też nie byłaby realizowana w bezpośrednim sąsiedztwie tego siedliska w ramach kontynuacji istniejącej linii zabudowy. Wskazana we wniosku o pozwolenie na budowę lokalizacja budynku mieszkalnego jest odległa od istniejącego siedliska, a nowy obiekt miałby powstać w obszarze chronionego krajobrazu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zakwestionował pogląd skarżącego, iż wnioskowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy plan ten dopuszcza budowę w ramach istniejących siedlisk, bowiem cała działka ewidencyjnie wyodrębniona, powinna być traktowana jako działka siedliskowa, której granice wyznaczają działki bezpośrednio z nią sąsiadujące i droga gminna. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przeznacza obszar w skład, którego wchodzi cała działka nr ewid. [...] pod uprawy rolne. Jak zauważył Sąd, przepisy prawa nie zawierają definicji legalnej pojęcia "działki siedliskowej", ani "siedliska", jednak wskazując na uchwały Sądu Najwyższego należy przyjąć, iż za działkę siedliskową uważa się działkę pod budynkami wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego, natomiast samo siedlisko nie jest jeszcze gospodarstwem rolnym, stanowi bowiem tylko zaplecze i bazę gospodarstwa. W doktrynie przyjęło w ślad za orzecznictwem Sądu Najwyższego, iż działka siedliskowa to wydzielony obszar gospodarstwa rolnego przeznaczony na utworzenie siedliska (dom mieszkalny, budynki inwentarskie i budowle rolnicze oraz podwórko) zabezpieczające działalność rolniczą. Działka siedliskowa może być wydzielona z jednej lub kilku działek ewidencyjnych wchodzących w skład danego gospodarstwa rolnego. Nie można, zatem granic obszaru zajętego pod działkę siedliskową utożsamiać z granicami działki wyodrębnionej ewidencyjnie. Na działce nr ewid. [...] o obszarze [...] ha stanowiącej własność skarżącego znajduje się siedlisko, którego powierzchnia w złożonym projekcie budowlanym określona została na [...] m2. Przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określonego obszaru pod uprawy rolne przesądza jednak, że działka położona na tym obszarze może być zagospodarowana wyłącznie w sposób, który nie pozbawi jej charakteru gruntu rolnego. Skoro, zatem plan miejscowy gminy Niemce dopuszcza na analizowanym obszarze możliwość rozbudowy i modernizacji istniejących siedlisk, to nowy dom mieszkalny, w sposób niesprzeczny z wymogami planu, skarżący mógłby usytuować w ramach zajętego pod istniejące już siedlisko obszaru bądź w bezpośrednim sąsiedztwie wchodzących w skład tego siedliska obiektów tak, aby projektowane już istniejące obiekty tworzyły organizacyjną całość. Zdaniem Sądu skoro przedłożony przez skarżącego projekt zagospodarowania działki oznaczonej w planie jako grunty rolne przewiduje lokalizację projektowanego budynku poza istniejącym siedliskiem rolniczym, to już przez to projekt budowlany pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo plan ten wprowadza dla Obszaru Chronionego Krajobrazu "Dolina Ciemięgi" konieczność uzyskania opinii Dyrektora Zespołu Lubelskich Parków Krajobrazowych dla budowy i rozbudowy obiektów zmniejszających istotnie walory przyrodnicze i krajobrazowe oraz zakazuje lokalizacji budynków poza istniejącymi skupiskami zabudowy "Doliny Ciemięgi" (§ 6 pkt 2 i § 5 planu). Zespół Parków Krajobrazowych Wyżyny Lubelskiej negatywnie zaopiniował możliwość lokalizacji budynku wskazanej przez skarżącego w projekcie zagospodarowania działki, co również stanowi niezachowanie wymogu zgodności wnioskowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. Jak podkreślił Sąd w sytuacji, gdy skarżący konsekwentnie w postępowaniu administracyjnym przed organami obu instancji nie dopuszczał innej możliwości lokalizacji projektowanego budynku poza wskazaną w złożonym projekcie zagospodarowania działki, która dawałaby się pogodzić z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organy orzekające w sprawie nie mogły wydać pozytywnej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, ale zobligowane były do odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę w świetle art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Niezasadny zdaniem Sądu był także zarzut skargi, że organ odwoławczy nie powinien odmawiać wydania pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy nie zaproponował inwestorowi z urzędu możliwych nowych lokalizacji budynku spełniających wymogi stawiane przez Starostę Lubelskiego. W trakcie toczącego się ponad rok postępowania w rozpatrywanej sprawie skarżący wielokrotnie w różnych formach był informowany o treści ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do działki nr ewid. [...] i wymogach, jakie musiałby spełnić, by uzyskać pozwolenie na budowę na tejże działce. Wojewoda Lubelski uchylając decyzję Starosty Lubelskiego z dnia [...] listopada 2007 r. odmawiającą skarżącemu udzielenia pozwolenia na budowę decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ pierwszej instancji weźmie pod uwagę, czy na działce o powierzchni [...] ha nie ma możliwości lokalizacji nowego budynku mieszkalnego, zgodnie z treścią miejscowego planu, w ramach rozbudowy istniejącego już siedliska. W tym celu organ winien wezwać inwestora, postanowieniem wydanym w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do usunięcia nieprawidłowości w projekcie zagospodarowania działki. Postanowienie zobowiązujące skarżącego do usunięcia wad projektu i wskazanie nowej lokalizacji w obszarze istniejącego siedliska zostało wydane w dniu [...] lutego 2008 r. Organy administracji nie są władne "z urzędu" wskazywać nowej lokalizacji wnioskowanych inwestycji. To na inwestorze ciąży obowiązek, by przedstawiony przez niego projekt zagospodarowania działki był zgodny z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto na rozprawie administracyjnej w dniu [...] czerwca 2008 r. nie był wprawdzie obecny Główny Projektant Planu, ale nadesłał on na tę rozprawę pismo z załącznikiem graficznym, na którym wykazane zostały linie sugerujące lokalizację nowego budynku na działce Nr [...], zgodną z treścią planu miejscowego. Tak, więc zarzut skrzącego, iż zaskarżona decyzja jest prawnie wadliwa z powodu nie przedstawienia mu innych możliwości usytuowania projektowanego budynku na jego działce nr [...]nie jest zasadny, a nadto pozostaje w sprzeczności z jego stanowiskiem zawartym w "załączniku do skargi", iż nie widzi on innej możliwości budowy budynku niż wskazane przez niego we wniosku. W sytuacji negowania przez skarżącego możliwości zmiany lokalizacji projektowanego budynku i nie przedstawienia nowego projektu zagospodarowania działki, zgodnego z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brak było podstaw prawnych do udzielenia mu pozwolenia na budowę. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł E. S., zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo "naruszenia art. 35 ust. 1.1" Prawa budowlanego w związku z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Niemce przez przyjęcie, iż działka skarżącego (nr [...]) objęta jest wyłącznym nakazem lokalizacji budynku mieszkalnego w granicach istniejącego siedliska bez możliwości lokalizacji budynku w linii zabudowy budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich, w sytuacji, gdy plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego gminy Niemce nie nakłada na skarżącego takiego obowiązku, co uzasadniało uwzględnienie skargi; 2. naruszenie przepisów o postępowaniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 w związku z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na błędnej ocenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej w świetle zebranego materiału dowodowego tj. stan faktyczny ustalony w sprawie, w odniesieniu do działki skarżącego (nr [...]) odpowiada rzeczywistemu stanowi nieruchomości, natomiast rozstrzygnięcie organu i Sądu nie odpowiada szczegółowym zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tej części [...], tak jak określa to wypis i wyrys z planu, zgodnie z pismem Wójta gminy Niemce z dnia 1 grudnia 2006 r. Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, ewentualnie o zmianę wyroku i uchylenie decyzji II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, iż działka skarżącego ma dostęp do drogi publicznej z obu części prostokąta działki i poprawia jej walory zabudowy. Nie jest natomiast prawdą, że działka nr [...] stanowiąca własność skarżącego leży w granicach zlewni chronionej Ekologicznego Systemu Obszarów Chronionych oraz w zasięgu regionalnego leja depresyjnego. Jak wskazał skarżący, działka jest rodzajem "składanej koperty" ze spływem wód opadowych w miejscu lokalizacji starego siedliska rolnego bez jakiejkolwiek możliwości spływu wód na działki sąsiednie z absolutnym wykluczeniem, ich odpływu do leja depresyjnego Doliny rzeki Ciemięgi, odległej o ok. 800 - 1000 m. Układ warstwic działki wskazuje, iż jest to odwrotna część zbocza w żaden sposób nie mająca wpływu na zmniejszenie walorów przyrodniczych i krajobrazowych obszaru chronionego rzeki Ciemięgi ze względu na dużą odległość od rzeki i nie ma nic wspólnego z chronionym krajobrazowo zboczem rzeki. W trakcie postępowania administracyjnego i sądowego załączono wszelkie dowody wskazujące, że zapisy planu zagospodarowania przestrzennego w tej części, choć są wiążące dla stron postępowania to jednak nie zakazują lokalizacji obiektów budowlanych w sposób, który przyjął Wojewoda Lubelski. Z części rysunkowej planu zagospodarowania przestrzennego gminy Niemce oraz z mapy i wyrysu geodezyjnego wynika, iż opisany lej depresyjny w żaden, sposób nie dotyczy działki skarżącego, a wręcz odwrotnie. Skarżący wskazał, iż pismem z dnia 1 grudnia 2006 r. otrzymał od Wójta gminy Niemce wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Niemce, z którego nie wynika, wbrew ustaleniom Sądu pierwszej instancji i organu administracji budowlanej żaden zapis uniemożliwiający lokalizację budowy budynku mieszkalnego na działce skarżącego w linii zabudowy budynków sąsiedzkich. Z dokumentacji zdjęciowej wynika, iż w tej części drogi stoją już nowe budynki mieszkalne, co zupełnie umknęło organowi administracji budowlanej przy prawidłowym ustalaniu stanu faktycznego na działce nr [...] z uwzględnieniem zabudowy na działkach sąsiedzkich. Lokalizacja budynku odpowiada, więc linii zabudowy budynków zlokalizowanych przy tej samej drodze, a więc nie wydając decyzji o pozwoleniu na budowę organ naruszył art. 7 w związku z art. 77 i art. 80 k.p.a. Zdaniem skarżącego Wojewoda Lubelski prawidłowo ustalił stan faktyczny na działce nr [...], co do istnienia siedliska, jednakże wada tego ustalenia polega na tym, że nie uwzględniono dokładnej analizy zebranych dowodów i zapisów planu zagospodarowania przestrzennego dla tej części usytuowania obszaru analizowanego, co spowodowało błąd w subsumcji na tle rozumienia art. 35 pkt 1 ust. 1 Prawa budowlanego, który to przepis określa zakres obowiązków organu, zawartych w fazie wyjaśniającej prowadzonego postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Skarżący wskazał w tym zakresie na poglądy doktryny na tle art. 80 k.p.a., że swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Oceniając wniesioną kasację w granicach zakreślonych art. 183 § 1 p.p.s.a., stwierdzając jednocześnie brak przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 powołanej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż rozpoznawana skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Odnosząc się do wskazanych w kasacji podstaw, stwierdzić trzeba, iż chybiony jest zarzut dotyczący naruszenia przepisów o postępowaniu t.j. art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Uchybienie powyższym normom skarżący upatruje w błędnej ocenie dokonanych ustaleń, bowiem jego zdaniem rozstrzygnięcie organu i Sądu nie odpowiada szczegółowym zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tej części [...], tak jak określa to wypis i wyrys z planu, zgodnie z pismem Wójta Gminy Niemce z dnia 1 grudnia 2006 r. Wywody strony skarżącej nie są możliwe do zaakceptowania w zestawieniu z treścią złożonych do akt sprawy dokumentów i ustaleń organu administracji prawidłowo zaakceptowanych w skarżonym wyroku. Stwierdzić trzeba, iż lokalizację planowanej inwestycji określił w swym wniosku sam skarżący przedstawiając projekt zagospodarowania działki. Porównanie tych dokumentów z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Niemce, wskazuje na miejsce lokalizacji wnioskowanej inwestycji i nie pozwala na zaaprobowanie stanowiska strony skarżącej. Na zasadność powyższych ustaleń wskazuje również treść wywodów skarżącego zaprezentowanych w jego pismach procesowych skierowanych do organu, a następnie i Sądu pierwszej instancji Nie jest zasadny też zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia w ocenie autora kasacji art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Niemce. Trafnie podkreślono w skarżonym wyroku, iż działka siedliskowa może być wydzielona z jednej lub kilku działek ewidencyjnych wchodzących w skład danego gospodarstwa rolnego. Nie można granic obszaru zajętego pod działkę siedliskową utożsamiać z granicami działki wyodrębnionej ewidencyjnie. W warunkach rozpoznawanej sprawy jest to o tyle istotne, że na działce nr ewid. [...] o obszarze [...] ha stanowiącej własność skarżącego znajduje się siedlisko, którego powierzchnia w złożonym projekcie budowlanym określona została na [...] m2. Skoro zatem plan miejscowy gminy Niemce dopuszcza na analizowanym obszarze możliwość rozbudowy i modernizacji istniejących siedlisk, to nowy dom mieszkalny, w sposób niesprzeczny z wymogami planu, skarżący mógłby usytuować w ramach zajętego pod istniejące już siedlisko obszaru bądź w bezpośrednim sąsiedztwie wchodzących w skład tego siedliska obiektów, tak aby projektowane już istniejące obiekty tworzyły organizacyjną całość. Tymczasem przedłożony przez skarżącego projekt zagospodarowania działki przewiduje lokalizację projektowanego budynku poza istniejącym siedliskiem. Taka lokalizacja pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ze wskazanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, w związku z czym ją oddalił na mocy art. 184 p.p.s.a.