II OZ 68/09

Dnia 30 stycznia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Po 815/08, odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2008r. Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Po 815/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2008r. Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji podniósł, że skarżący poza wskazaniem, że nie jest w stanie ponieść łącznej wysokości opłaty planistycznej nie wskazał żadnej okoliczności, która uzasadniałaby twierdzenie, że wykonanie decyzji i uiszczenie opłaty w niniejszej sprawie stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżący ogólnie podał, że uiszczenie przedmiotowej opłaty spowoduje uszczerbek dla jego rodzinny. Nie opisał przy tym na czym ten uszczerbek mógłby polegać. Nie wskazał także sytuacji majątkowej i finansowej swojej rodziny i skutków, jakie może spowodować uiszczenie przedmiotowej opłaty, poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że ma żonę i dwoje małoletnich dzieci. Sąd wskazał, że skarżący sprzedał dwanaście spośród dziewiętnastu działek objętych decyzjami o ustalenie opłaty planistycznej w dniu [...] lipca 2005 r. w drodze umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego (Rep. A Nr [...]). Aktem tym objęta jest również przedmiotowa działka nr [...]. Strony umówiły cenę sprzedaży dwunastu działek na kwotę netto w wysokości 150.000 zł (160.500 zł wraz podatkiem VAT), a skarżący potwierdził i pokwitował jej odbiór. Skarżący nie wskazał przy tym i z akt sprawy również nie wynika, by nie dysponował już środkami uzyskanymi ze zbycia tych nieruchomości. W zażaleniu na powyższe postanowienie L. N. zarzucił błędną wykładnię art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.) polegającą na dowolności w ocenie jego wniosku oraz wzięcie za podstawę orzekania stanu faktycznego z 2005 r. Podniósł ponadto, że w jego ocenie za wystarczające należy uznać okoliczności podniesione we wniosku, świadczące o możliwości wywołania uszczerbku dla jego rodziny. Łączna wysokość jego zobowiązań nałożonych zaskarżonymi decyzjami wynosi 95. 564, 70 zł. Sprzedaż działek w 2005 r. nie ma wpływu na jego stan majątkowy w 2008 r. Nadto WSA w Poznaniu wstrzymał wykonanie decyzji podatkowych, którymi nałożono na skarżącego zobowiązania podatkowe w wysokości przekraczającej 1,5 mln zł. Cały majątek skarżącego został zabezpieczony przez organy skarbowe i spełnienie innych zobowiązań może spowodować naruszenie przepisów kodeksu karnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Powołany przepis ma charakter uznaniowy (sąd może) i stanowi wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Oznacza to, że strona domagająca się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji obowiązana jest szczególnie wnikliwie uzasadnić wniosek w tym przedmiocie, uprawdopodabniając wystąpienie określonych faktów wskazujących na zaistnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. W rozpoznawanej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie uprawdopodobniła w nim przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący ogólnikowo wskazał na uszczerbek dla jego rodziny, jaki poniesie za sobą wykonanie obowiązku zapłaty łącznej kwoty zobowiązania, stanowiącej sumę opłat z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ustalonych poszczególnymi decyzjami. Skarżący w żaden sposób nie przybliżył Sądowi w czym konkretnie ten uszczerbek ma się przejawiać. Dopiero w zażaleniu skarżący podniósł, iż decyzjami podatkowymi, których wykonanie zostało wstrzymane przez sąd, nałożono na niego zobowiązania podatkowe w wysokości przekraczającej 1,5 mln zł., zaś cały jego majątek został zabezpieczony przez organy skarbowe. Jednakże przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie sądu pierwszej instancji, oddalające wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek, jeżeli sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia prawa (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod. red. J. P. Tarno, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006, s. 191). Niezależnie od powyższego zaznaczyć należy, iż postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, co oznacza, iż strona domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia winna wykazać taką zmianę okoliczności, która czyni zasadnym jej wniosek - art. 61 § 4 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.