II OSK 1087/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędziowie Sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.) Sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz Protokolant Dominika Sasin – Knothe po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. P. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 2387/08 w sprawie ze skargi Z. P. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz Z. P. T. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lutego 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2387/08, oddalił skargę Z. P. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Z akt sprawy wynika, że decyzją z [...] sierpnia 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. cofnął Z. T. pozwolenie na broń myśliwską. Wojewódzki Komendant Policji w uzasadnieniu swojej decyzji podał, że wobec prawomocności wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku, którym skarżący został uznany winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k. oraz w świetle przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), dalej u.b.a., obowiązany był cofnąć skarżącemu pozwolenie na broń myśliwską, gdyż należy on do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., tj. co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ przyjął, że osoby prowadzące pojazdy mechaniczne w ruchu drogowym pod wpływem alkoholu nie dają rękojmi posiadania i używania broni zgodnie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant podał przy tym, że skarżący w latach 2004-2007 był ukarany czterema mandatami karnymi za wykroczenia w ruchu drogowym, co w jego przekonaniu stanowi dodatkową okoliczność potwierdzającą nieprzestrzeganie przez skarżącego przepisów prawa. Jednocześnie organ I instancji podkreślił, że pozytywne opinie o skarżącym: w miejscu zamieszkania; w Kole Łowieckim, do którego należy; jak również fakt, przechowywania broni zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz to, że w czasie popełnienia przestępstwa skarżący nie miał przy sobie broni nie podważają ustaleń wyroku. Stąd organ I instancji uznał, że stan faktyczny sprawy oraz cel poszanowania idei porządku publicznego w pełni pozwalał na cofnięcie pozwolenia w oparciu o ww. przepisy u.b.a. Z. T. złożył odwołanie od powyższej decyzji z [...] sierpnia 2008 r. W odwołaniu skarżący zarzucił rozstrzygnięciu organu I instancji, brak uzasadnienia, niewłaściwość oraz to, że godzi zarówno w interes indywidualny, jak i społeczny oraz wniósł o umorzenie postępowania. do cofnięcia mu pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji w wyniku przeprowadzenia postępowania odwoławczego uznał, że w zakresie ustalania przesłanek faktycznych i prawnych istotnych dla przyznania lub zachowania tak szczególnego uprawnienia, jakim jest prawo do posiadania broni, prawomocny wyrok sądu, potwierdzający fakt popełnienia przestępstwa wiąże organy Policji w postępowaniu administracyjnym. Wobec tego, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., tj. za czyn o wysokim stopniu szkodliwości społecznej, w wyniku czego stwarzał zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez skarżącego, decyzją z [...] września 2008 r. Komendant Główny Policji utrzymał w całości w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z [...] sierpnia 2008 r. Z. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu, wniósł o uchylenie w całości decyzji organów Policji obu instancji, zarzucając im rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę za niezasadną wskazał, że zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 u.b.a. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., uznać należy, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, mają w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, mimo że należą, co do zasady do rozstrzygnięć związanych. Stosowanie treści przepisu art. 15 ust.1 pkt 6 u.b.a. nie oznacza jednak dowolności w działaniu organów Policji i zobowiązuje sąd do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech owej dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych niesprecyzowanych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie bezsprzecznym jest, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Zachowanie więc w niniejszym przypadku prawa do broni byłoby sprzeczne z interesem społecznym, któremu ustawodawca poprzez obligatoryjny charakter art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. przyznał bezwzględne pierwszeństwo i prymat nad interesem indywidualnym. Wyżej wymienione zachowanie skarżącego świadczy o jego skrajnej nieodpowiedzialności, a także o braku wyobraźni, które to cechy mają szczególne znaczenie u osób ubiegających się lub posiadających prawo do broni. Z pełną świadomością godził się na ewentualne tragiczne – także dla siebie skutki swojego zachowania. Nie można zanegować, iż skarżący pozytywnie postrzegany jest w miejscu zamieszkania, a także w środowisku myśliwskim. Nie zmienia to jednak faktu, iż postawa skarżącego wobec ładu prawnego wzbudza obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., chociaż popełniony przez niego czyn karalny nie miał bezpośredniego związku z bronią, a broń jest przechowywana przez niego prawidłowo. Niezależnie od powyższego, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że ocena, czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy występują i czy są uzasadnione, należy do organów Policji, zaś rolą Sądu jest kontrola, czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w pełni podziela wyrażone przez organy zarówno I jak i II instancji stanowisko, że osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem, zaś od posiadacza broni wymagać należy nieskazitelnej postawy. Bezspornym jest, że skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, a fakt popełnienia przez niego czynu stwierdzonego prawomocnym wyrokiem karnym, świadczy o braku poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego. Charakter popełnionego przestępstwa z całą pewnością, zdaniem Sądu pierwszej instancji, uprawnia do stwierdzenia, że ma ono wpływ na ocenę przesłanki negatywnej zezwolenia na posiadanie broni. Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia wniósł Z. T. i zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu: 1) naruszenie prawa materialnego, mianowicie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że samo prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości wyczerpuje dyspozycję powyższego uregulowania, co doprowadziło do błędnego ustalenia, iż skarżący stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wyroku, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. polegające na braku należytego rozważenia całości zebranego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności okoliczności podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o: 1) o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie uprzednio zaskarżonych decyzji administracyjnych (Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. i Komendanta Głównego Policji w Warszawie) w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych; 2) ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, pozostawiając temuż Sądowi rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Komendant Główny Policji, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej i o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Oceniając zarzuty skargi kasacyjnej w aspekcie regulacji prawnej art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd kasacyjny uznał ich zasadność. Przede wszystkim zasługuje na uwzględnienie zarzut podniesiony w pkt 2 skargi kasacyjnej o naruszeniu przepisów postępowania, które mogło wpłynąć na treść wyroku, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. polegające na braku wnikliwej oceny i rozważenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd pierwszej instancji zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę i orzeka na podstawie akt sprawy, przy czym w myśl przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd ten nie jest związany zarzutami skargi. Oznacza to, iż jest zobowiązany skontrolować zgodność z prawem całego postępowania administracyjnego i władny jest uwzględnić ewentualne wady postępowania bądź naruszenie przepisów prawa materialnego, mimo braku takiego zarzutu w skardze. W przedmiotowej sprawie zasady te nie zostały dopełnione przez Sąd pierwszej instancji. Oddalając skargę Z. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] września 2008 r. – Sąd w uzasadnieniu swego stanowiska podniósł, iż w całości podziela ocenę organu i uznaje zaskarżoną decyzję jako zgodną z prawem. W obszernych wywodach teoretycznych dotyczących charakteru przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stanowiących podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji, Sąd pierwszej instancji ograniczył się tylko do oceny faktu, przyjętego przez organ za podstawę cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń – mianowicie faktu, iż skarżący Z. T. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku, za to że prowadził samochód w stanie nietrzeźwym, tj. za czyn z art. 178a § 1 k.k. (wyrok z dnia 13 października 2006 r. sygn. akt III K 3082/06). Dokonując własnej oceny tego zdarzenia Sąd uznał, je za stworzenie zagrożenia dla życia, zdrowia mogące powodować następstwa w postaci kalectwa lub śmierci oraz zniszczenia mienia. Wg stanowiska Sądu stanowi to niewskazaną przez ustawodawcę przesłankę z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Równocześnie Sąd podkreślił, iż z woli ustawodawcy, wystarczające jest domniemanie takiego zachowania, że posiadacz broni może użyć jej sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oceniając fakt skazania skarżącego ww. wyrokiem Sąd uznał więc skarżącego za osobę skrajnie nieodpowiedzialną, o braku wyobraźni co do następstw popełnionego czynu. To zaś uzasadnia przyjęcie, iż postawa skarżącego wzbudza obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sąd ten jednak zauważył, że popełniony czyn przez skarżącego nie miał bezpośredniego związku z bronią i że broń przechowywana przez niego jest prawidłowo, a w miejscu zamieszkania postrzegany jest pozytywnie. Przy ostatnim stwierdzeniu Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do żadnego z dowodów zawartych w aktach zawierających opinie o zachowaniu skarżącego, o jego charakterze i postępowaniu w życiu osobistym i zawodowym. Należy więc uznać, że ocena stanu faktycznego przeprowadzona została z istotnym naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. Należy także zauważyć, iż oceniając kwestionowaną decyzję organu, Sąd pierwszej instancji w ogóle nie zwrócił uwagi na popełnione błędy procesowe i wewnętrzną sprzeczność w treści uzasadnienia decyzji. Komendant Główny Policji oceniając sylwetkę skarżącego w sposób niedopuszczalny powołał się na popełnienie w 2004 r. przez skarżącego wykroczeń w ruchu drogowym, które w myśl ustawy o broni i amunicji nie stanowią podstawy prawnej do cofnięcia pozwolenia na bron, gdyż tylko popełnienie przestępstwa może stanowić taką podstawę (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy). Ponadto organ odmówił skarżącemu dopuszczenia dowodów i przeprowadzenia ich na istotne okoliczności jak posługiwania się bronią, przeciwdziałanie szkodom rolniczym przez zwierzęta leśne oraz na temat czy posiada on problemy alkoholowe. Sam stwierdził brak dotychczasowych zastrzeżeń co do posługiwania się bronią przez stronę, sam przyznał jego aktywność myśliwską jak również brak zarzutów co do problemów alkoholowych skarżącego. Z przytoczonych okoliczności nie wyprowadził takich wniosków na korzyść skarżącego. W postępowaniu administracyjnym zebrane dowody nie zostały w sposób prawidłowy ocenione w aspekcie przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W tej sytuacji zachodzi sprzeczność między rozstrzygnięciem decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń myśliwską a stwierdzeniem organu w jego uzasadnieniu decyzji, iż skarżący prawidłowo posługuje się bronią, prawidłowo ją przechowuje oraz że nie ma problemów alkoholowych. W przedmiotowej sprawie wyłączną przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską był fakt skazania go prawomocnym wyrokiem karnym Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 13 października 2006 r. sygn. akt III K 3082/06 za prowadzenie samochodu osobowego "[...]", w stanie nietrzeźwości I – 0,65 i II – 0,57 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu. Skarżący został skazany za ten czyn z art. 178a § 1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres dwóch lat. Okres ten upłynął z dniem 20 października 2008 r. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Organ za przesłankę materialnoprawną decyzji przyjął art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy w brzmieniu, iż pozwoleń na bron nie wydaje się, a także cofa się już wydane osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Wśród przestępstw wymienionych przez art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie wymienia się prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości (art. 178a § 1 k.k.), które to ustawodawca zaliczył do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji – a nie przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. W tym miejscu należy podnieść, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. II OPS 4/09 w składzie siedmiu sędziów zajęto stanowisko jednoznaczne, że "osoba skazana prawomocnym, wyrokiem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)". Treść tej uchwały, jak i wyczerpujące jej uzasadnienie w pełni podziela Sąd kasacyjny orzekający w sprawie niniejszej. Nie budzi wątpliwości ocena, że zastosowanie przez organ Policji przepisu o cofnięciu pozwolenia na broń zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy ww. jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanych prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Należy podkreślić za stanowiskiem uchwały, iż sądy administracyjne generalnie przyjmują, że wyliczenie przestępstw jest zamknięte, niepozwalające na poszerzenie katalogu by nie doprowadzić do tego, że cofnięcie pozwolenia na broń stanowi karę dodatkową orzekaną przy każdym wyroku karnym niezależnie od rodzaju przestępstwa. Jest to w ocenie sądu kasacyjnego bardzo ważki i przekonujący argument przemawiający za ścisłym przestrzeganiem kategorii przestępstw (przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu) jako uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń, wykluczający równocześnie dowolność ocenną organu. Według stanowiska uchwały wyżej wskazanej przyjmuje się, że ustawodawca z mocy samego prawa przesądził, iż osoby skazane prawomocnie za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu należą do kategorii osób, które stwarzają obawę, iż mogą użyć broni w celach sprzecznych z prawem, tj. sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego – co oznacza, iż w tych przypadkach organ nie musi przeprowadzać już takiej oceny. Jednak co do innych osób, które były skazane, ale nie za przestępstwa wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (zdrowie, życie, mienie) organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takiej obawy na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego. Każda taka sprawa wymaga indywidualnego wnikliwego rozpoznania przez organ. Przenosząc powyższe stanowisko uchwały siedmiu sędziów na płaszczyznę niniejszej sprawy Sąd kasacyjny stwierdził, że wymogu tego nie dopełnił ani organ wydając zaskarżoną decyzję, ani Sąd pierwszej instancji rozpoznający skargę P.T.. Organ zakwalifikował skarżącego do osób objętych uzasadnioną obawą, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego – tylko na podstawie skazania za jazdę samochodem w stanie nietrzeźwości. Tej kategorii przestępstw nie wymienia przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy – co już wcześniej zaznaczono. Taka kwalifikacja czynu narusza zasadę przyjętą w uchwale i orzecznictwie sądów administracyjnych o bezpodstawnym rozszerzeniu kategorii przestępstw stanowiących przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu i przyjął także, iż skazanie skarżącego Z. T. za jazdę w stanie nietrzeźwości z art. 178a § 1 k.k., wyczerpuje przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – czyli stanowi przestępstwo równoznaczne z przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Tej oceny Sąd nie wyprowadził z wnikliwej analizy całego materiału dowodowego i nie wziął pod uwagę, że skarżący nie należy do osób, co do których ustawodawca przesądził, iż budzą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z prawem, nie został bowiem skazany za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, ale za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. To przestępstwo ma zupełnie inny charakter, i jak sam Sąd pierwszej instancji zaznaczył nie ma ono bezpośredniego związku z bronią. Sąd pominął w ocenie mające znaczenie dla sprawy istotne dowody w postaci 5 opinii dotyczących osoby skarżącego, jego charakteru, zachowania i ewentualnych nałogów lub ich braku. Ocena tych dowodów była niezbędna skoro popełnił inne przestępstwo niż przeciwko życiu i zdrowiu lub mieniu. Sam wyrok za to przestępstwo nie może być przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Powyższe uwagi i rozważania dowodzą, iż zarówno decyzja, jak i utrzymujący ją wyrok Sądu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania oraz z naruszeniem przepisów prawa materialnego sprecyzowanych zasadnie w zarzutach skargi kasacyjnej w której to podnosi się naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie a także naruszenie przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. przez brak rozważenia i oceny całego materiału dowodowego. Słuszność zarzutów skargi kasacyjnej uzasadnia jej uwzględnienie. Z mocy art. 185 p.p.s.a. oraz art. 203 ust. 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.