II SA/Sz 894/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lutego 2009 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego B. K. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] r., Nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia na rzecz B. K. warunków zabudowy dla inwestycji na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym [...] i nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], polegającej na adaptacji i przebudowie istniejącego zespołu zabudowy na cele [...] i [...], wraz z przebudową wewnętrznych sieci infrastruktury technicznej. W dniu [...] r. na powyższą decyzję B. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił, naruszenie przepisu art. 61 ust. 6 u.p.z.p., poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż inwestycja skarżącego, dla której decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy ustalił warunki zabudowy, mieści się w zakresie normowania naruszonego przepisu, a w rezultacie błędnego założenia, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdować powinno rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto B. K. podniósł zarzut naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm., zwanej dalej k.p.a.) poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] roku rażąco narusza prawo, jak również naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 63 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 28 k.p.a., poprzez bezpodstawne przyznanie statusu strony Wspólnocie Mieszkaniowej A. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. W dniu [...] r. odbyła się rozprawa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Po zamknięciu rozprawy Sąd postanowił odroczyć termin ogłoszenia orzeczenie, które wyznaczył na dzień [...] r. W piśmie z dnia [...] r. skarżący złożył wniosek o otwarcie rozprawy na nowo i przeprowadzenie dowodu z dokumentu decyzji doręczonej skarżącemu. W uzasadnieniu pisma skarżący podniósł, iż w myśl art. 109 k.p.a. organ obowiązany jest doręczyć stronie postępowania oryginał decyzji, spełniający wymogi określone w art. 107 § 1 k.p.a., w tym wymogi, co do podpisu. Zaskarżona decyzja natomiast, doręczona skarżącemu w dniu [...] r. nie tylko nie zawierała imion i nazwisk osób ją wydających, a przede wszystkim nie zawierała podpisu jednego z członków składu orzekającego Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Do pisma skarżący załączył oryginał doręczonej mu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według wskazanego wyżej kryterium oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.) doprowadziła do uznania, iż decyzja ta wydana została niezgodnie z prawem. W art. 107 § 1 w związku z art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. określone zostały elementy formalne jakimi cechować powinna się dla swojej prawidłowości decyzja administracyjna organu administracji publicznej albo innego organu państwowego lub innego upoważnionego podmiotu w należącej do jego właściwości sprawie indywidualnej. W ramach wyliczonych w art. 107 § 1 k.p.a. elementów ustawodawca wyróżnił także "podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji". Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowym poglądem, brak podpisu osoby biorącej udział w wydaniu decyzji stanowi rażące naruszenie prawa, stanowiące przesłankę stwierdzenia jej nieważności, w myśl art. 156 k.p.a. Podkreśla się przy tym, że decyzja wydana przez organ kolegialny wymaga jej podpisania przez wszystkich członków organu biorących udział w jej podjęciu (por. wyroki NSA z dnia 27 lutego 2003 r., II SA 455/02, z 21 listopada 2000 r., I SA 1109/00, z dnia 4 lipca 1997 r., I SA/Kr 88/97, z dnia 12 marca 1997 r., SA/Gd 2939/95 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2005 r., I SA/Wa 1235/04). Prawidłowo podpisany oryginał decyzji, stosownie do treści art. 109 § 1 k.p.a., należy doręczyć stronie postępowania (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, postanowienie NSA z dnia 30 października 1996 r., SA/Gd 2262/95). W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...], doręczona skarżącemu w dniu [...] r. podpisana została przez przewodniczącego oraz jednego z członków trzyosobowego składu orzekającego Kolegium. Poza tym podpis jednego z członków złożony pod treścią decyzji, pomimo wyszczególnienia w początkowej jej części danych osobowych oraz stanowisk poszczególnych członków biorących udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, nie pozwalał na jednoznaczną identyfikację osoby, która go złożyła. Niniejsze okoliczności skutkowały zatem zarówno uchybieniem treści art. 107 § 1 k.p.a. w zakresie niezbędnych elementów składowych decyzji, jak też naruszeniem ratio legis powołanego przepisu. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., należało orzec jak w pkt I sentencji. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia wyroku (pkt II) oparte zostało o przepis art. 152 P.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego (pkt III), sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.