I SA/Sz 485/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia NSA Zofia Przegalińska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Joanna Marska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 lutego 2009 r. sprawy ze skargi "T" Spółki z o.o. z siedzibą [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2000 r. i miesiące od lipca do grudnia 2001 r. i odmowy stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...]r. . Burmistrz wszczął w stosunku do Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego Spółki z o.o. postępowanie w sprawie określenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2000r. W dniu [...]. Burmistrz decyzją określił Spółce wysokość podatku od nieruchomości za 2000r. w wysokości [...] zł , określił zaległość w podatku od nieruchomości za 2000r. w [...] zł oraz określił wysokość odsetek za zwłokę należności podatkowej na dzień wydania decyzji w kwocie łącznej [...]zł . Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. po rozpoznania odwołania Spółki od decyzji Burmistrza z dnia [...]r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Pismem z dnia [...]r. Spółka wystąpiła z wnioskiem do Gminy o przejęcie należącej do niej nieruchomości na poczet Jej zaległości w podatku od nieruchomości. W dniu [...]r. pomiędzy Spółką a Gminą zawarto protokół uzgodnień w tej sprawie, a następnie w dniu [...]r. akt notarialny ( rep. A [...]) zawierający umowy przeniesienia przedmiotowej nieruchomości w zamian za zwolnienie Spółki z zadłużenia w tym podatku. Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2001r. w kwocie [...]zł w dniu [...]r., zaś za rok 2000r. w dniu [...]r. . w kwocie [...] zł. Burmistrz decyzją z dnia [...]. określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2000r. w kwocie [...]oraz wysokość odsetek za zwłokę w kwocie [...]od należnego podatku od nieruchomości za 2000r. do dnia [...]., a także stwierdził wygaśnięcie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za lata 1995 do 2001 w wysokości [...]wraz z należnymi odsetkami za zwłokę na dzień [...]., które nastąpiło poprzez przeniesienie własności nieruchomości. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe wnioskiem z dnia [...]wystąpiła do Burmistrza o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości położonej w [...], o powierzchni [...]m2 w kwotach [...]zł za rok 2000 wraz z odsetkami oraz [...]zł za rok 2001 wraz z odsetkami, uiszczonego w formie umowy przeniesienia nieruchomości w celu zwolnienia z długu (umowa z dnia [...]r.), oraz o zwrot nadpłaty na konto pełnomocnika. Wraz z wnioskiem strona złożyła odpisy: deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości na 2000 i 2001 r., protokołu uzgodnień w sprawie przeniesienia własności w zamian za zwolnienie z długu z dnia [...]r., aktu notarialnego z dnia [...] r. Burmistrz decyzją z dnia [...]r., Nr [...], stwierdził nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2000 r. w kwocie [...]zł, nadpłatę w wysokości odsetek za zwłokę za 2000 r. w kwocie [...]zł, nadpłatę w podatku od nieruchomości za miesiące VII, VIII, IX, X, XI, XII 2001 r. w wysokości [...]zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia [...]r., Nr [...], uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji. Organ odwoławczy dopatrzył się bowiem się uchybień proceduralnych oraz uznał, że przy ponownym orzekaniu organ pierwszej instancji powinien mieć na uwadze treść art. 72 i 73 Ordynacji podatkowej, określających co jest nadpłatą i wskazujących na moment powstania nadpłaty. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Burmistrz decyzją z [...], stwierdził nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2000 r. w kwocie [...]zł, nadpłatę wysokości odsetek za zwłokę za 2000 r. w kwocie [...]zł, nadpłatę w podatku od nieruchomości za miesiące VII, VIII, IX, X, XI, XII 2001 r. w wysokości [...]zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości w pozostałym zakresie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przychylając się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu i stwierdzając inne niewymienione w nim uchybienia proceduralne, decyzją z dnia [...]r., Nr [...], uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W następstwie ponownego rozpoznania sprawy, Burmistrz decyzją z dnia [...]r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 207 § 1 w związku z art. 72 § 1 pkt 1, art. 74a oraz art. 75 § 2 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz § 1 ust. 2, 5 i 6 uchwały Rady Miejskiej w Maszewie Nr XII/83/99 z 28 grudnia 1999 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na rok 2000 i § 1 uchwały Rady Miejskiej w Maszewie Nr XX/139/2000 z dnia 23 listopada 2000 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2001, stwierdził nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2000 r. w kwocie [...]zł, nadpłatę w wysokości odsetek za zwłokę za 2000 r. w kwocie [...]zł, nadpłatę w podatku od nieruchomości za miesiące VII, VIII, IX, X, XI, XII 2001r. w wysokości [...]zł, oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu organ podatkowy pierwszej instancji wyjaśnił, że decyzją z dnia [...]r., Nr [...], określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2000 r. w kwocie [...]zł, jak również określił wysokość odsetek za zwłokę oraz stwierdził wygaśnięcie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za lata 1995-2001, które nastąpiło w wyniku przeniesienia prawa własności. Organ wskazał przy tym, że podstawy ustalenia zobowiązania podatkowego za rok 2000 nie mogła stanowić złożona przez Spółkę w dniu [...]r. deklaracja podatkowa, w której strona wykazała kwotę [...]zł podatku od nieruchomości za ten okres, albowiem podatniczka zastosowała nieprawidłową stawkę podatku. Natomiast wysokość podatku od nieruchomości należnego za 6 miesięcy 2001 r. organ podatkowy pierwszej instancji ustalił w kwocie [...]zł na podstawie deklaracji złożonej przez podatnika, która nie była przez niego korygowana. Organ przedstawił również zestawienie wysokości podatku zadeklarowanego i należnego za lata 1994-2001 oraz wskazał, że w związku z przeniesieniem prawa własności nieruchomości na rzecz Gminy (akt notarialny z dnia [...]r.), Spółka nie jest już płatnikiem podatku od nieruchomości na terenie gminy Maszewo. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka pismem z dnia [...]r. wniosła odwołanie, w którym zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 6 ust. 3 i 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, brak rozliczenia należności umożliwiających weryfikację zaskarżonej decyzji oraz niewyjaśnienie rozbieżności pomiędzy kwotami podatku z protokołu uzgodnień, umowy zamiany oraz zaskarżonej decyzji i decyzji z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r., Nr [...], wydaną z powołaniem się na art. 233 § 1 pkt 2 lit. "a", art. 72 § 1 pkt 1 i § 2, art. 75 § 2 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i odmówiło Spółce stwierdzenia nadpłaty podatku za 2000 i 2001 rok. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że realizacja świadczenia pieniężnego należnego gminie, które mając cechy wskazane w art. 5 Ordynacji podatkowej stanowi podatek gminny, prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego z tytułu danego podatku. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że zobowiązanie podatkowe wygasa wskutek m.in. zapłaty, potrącenia, zaliczenia nadpłaty, przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych, umorzenia zaległości, przedawnienia. Powołując się na przepisy ustawy Ordynacja podatkowa (art. 60, art. 61) oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (z dnia 22 października 2004 r., sygn. akt PSK 649/04, Monitor Podatkowy z 2005 r., nr 3, s. 45 oraz z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt ll FSK 1217/05, LEX nr 290284), organ wskazał, że zapłata podatku może nastąpić w formie gotówkowej bądź bezgotówkowo i to w sposób dobrowolny bądź przymusowo, poprzez ściągnięcie go w drodze egzekucji, a ponadto, że jeśli sporne zobowiązanie zostało np. zapłacone i w wyniku tego wygasło, to nie może ponownie wygasnąć w wyniku upływu terminu przedawnienia. Kolegium wyjaśniło również, na czym polega wygaśnięcie zobowiązania w drodze przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych oraz potrącenia i stwierdziło, że ustawa podatkowa przewiduje kilka sposobów doprowadzenia do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, odróżniając je od siebie i nie utożsamiając zapłaty podatku z jego potrąceniem czy przeniesieniem własności rzeczy i innych praw w zamian za zaległości podatkowe. Następnie organ odwoławczy przytoczył definicję nadpłaty, zawartą w art. 72 Ordynacji podatkowej i wskazał, że przepis ten przewiduje dwie sytuacje dające podstawę do stwierdzenia istnienia nadpłaty. Wynikają one bądź z zapłacenia podatku, bądź z jego pobrania w kwocie nienależnej bądź wyższej od należnej. Istnienie nadpłaty uzależnione jest zatem od dokonania zapłaty podatku albo jego pobrania. Nie przewiduje się innych sytuacji stanowiących o wygaśnięciu zobowiązania podatkowego, które dawałyby możliwość ustalania istnienia nadpłaty. Organ wskazał także, że stosownie do art. 74a i art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej ustalenia istnienia nadpłaty dokonuje organ podatkowy, z urzędu bądź na wniosek podatnika w zależności od rodzaju zobowiązania podatkowego i jest to jedyna metoda weryfikowania poprawności zapłaty czy pobrania podatku. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że rozpoznając sprawę przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, w wyniku którego ustalił istotne dla sprawy okoliczności. Stwierdził mianowicie, że do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego podatnika za lata 2000-2001 doszło poprzez zawarcie umowy przenoszącej własność na rzecz Gminy opodatkowanej nieruchomości, co zostało stwierdzone ostateczną decyzją z dnia [...]r., Nr [...], wydaną z upoważnienia Burmistrza. Podatnik nie dokonywał za te lata żadnych wpłat. Nie doszło do ściągnięcia kwoty podatku za ten okres w drodze egzekucji. W świetle przepisów dotyczących wygaśnięcia zobowiązania podatkowego oraz regulujących instytucję stwierdzenia nadpłaty podatku, Kolegium uznało, że niedopuszczalne jest stwierdzenie nadpłaty podatku, który nie został zapłacony ani pobrany. Natomiast wydanie w takiej sytuacji decyzji stwierdzającej nadpłatę stanowi rażące naruszenie prawa, które uprawnia organ odwoławczy do wydania decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, na podstawie art. 234 Ordynacji podatkowej. PPU Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., zarzucając jej obrazę art. 72 w związku z art. 59 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną wykładnię oraz obrazę art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez nierozpoznanie zarzutów podniesionych w odwołaniu z dnia [...]r., a w szczególności brak analizy zobowiązań podatkowych skarżącej z wartością nieruchomości przejętych w celu zwolnienia skarżącej z długu. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w dotychczasowym postępowaniu organy podatkowe, zarówno I jak i II instancji merytorycznie odnosiły się do wniosku skarżącej o stwierdzenie nadpłaty, zaś wydane decyzje w istocie potwierdziły, że gmina niewłaściwie naliczyła podatek od nieruchomości i w efekcie skarżąca nadpłaciła przeniesioną nieruchomością obciążającą ją zaległość podatkową. Rozbieżność dotyczyła jedynie wysokości nadpłaty nie zaś samej zasady zaistnienia nadpłaty po stronie skarżącej. Tymczasem w zaskarżonej decyzji po raz pierwszy pojawiła się interpretacja, iż "nadpłata to kwota nadpłacona lub niezależnie zapłaconego podatku", a więc związana jest tylko i wyłącznie z takim przypadkiem stanowiącym źródło wygaśnięcia zobowiązania, jakim jest dokonanie zapłaty. Skarżąca zakwestionowała powyższą interpretację, podnosząc, że w art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej przewidziano dziewięć sposobów wygaśnięcia zobowiązania, natomiast w zaskarżonej decyzji organ II instancji uznaje tylko dokonanie zapłaty lub pobranie zapłaty jako sytuację otwierające drogę do ustalania nadpłaty. W jej ocenie, tego typu interpretacja zawęża przepisy art. 72 i nast. Ordynacji podatkowej regulujące zasady ustalania nadpłaty. Skarżąca zarzuciła także, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tym zakresie jest niewłaściwe i nie odpowiada wymogom art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż nie przedstawia analizy przepisów prawa, jaką wykonał organ podatkowy przy wydawaniu swojej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, odwołując się do uzasadnienia skarżonej decyzji, w którym wskazano, że przy innych sposobach realizacji zobowiązania podatkowego powodujących wygaśnięcie tego zobowiązania, ustawa przewiduje metodę kwestionowania poprawności takich działań, w tym nieprawidłowości w rozliczeniach, Przy przeniesieniu praw określonym w art. 66 Ordynacji podatkowej wydawana jest decyzja stwierdzająca wygaśnięcie, od której przysługuje odwołanie, i taką decyzję w przedmiotowej sprawie wydał podatkowy organ pierwszej instancji w dniu [...]r., a strona jej nie kwestionowała. Organ ten stwierdził także, że w przedmiotowej sprawie wystarczającą jest wykładnia językowa i założenie, że ustawodawca jest racjonalny i świadomie posługuje się określonymi pojęciami. Artykuł 59 Ordynacji podatkowej stanowi o zapłacie, pobraniu, potrąceniu, zaliczeniu, zaniechaniu poboru itd. Natomiast art. 72 tej ustawy posługuje się jedynie pojęciem zapłaty i pobrania podatku, co powoduje, że może on być stosowany jedynie w stosunku do tych dwóch rodzajów realizacji zobowiązania podatkowego. Zdaniem Organu, wobec tego, że w rozpatrywanej sprawie zobowiązanie podatkowe wygasło poprzez przeniesienie własności nieruchomości, a podatnik nie dokonał żadnych wpłat, nie doszło do nadpłacenia podatku. W związku z tym wniosek podatnika o stwierdzenie nadpłaty nie był uzasadniony i należało odmówić stwierdzenia nadpłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./ Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podaną podstawą prawną. Skarga jest częściowo zasadna. W myśl art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek: 1) zapłaty; 2) pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta; 3) potrącenia; 4) zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku; 5) zaniechania poboru; 6) przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych; 7) przejęcia własności nieruchomości lub prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym; 8) umorzenia zaległości; 9) przedawnienia; 10) zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m. Art. 66 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej określa, że szczególnym przypadkiem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego jest przeniesienie własności rzeczy lub praw majątkowych na rzecz gminy, powiatu lub województwa - w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków stanowiących dochody ich budżetów. Przeniesienie następuje na wniosek podatnika, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, na podstawie umowy zawartej między wójtem, burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszałkiem województwa a podatnikiem (§ 2 pkt 2). Umowa, o której mowa w § 2, wymaga formy pisemnej (§ 3). W przypadkach wymienionych w § 1 za termin wygaśnięcia zobowiązania podatkowego uważa się dzień przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych (§ 4). W przypadku zawarcia umowy, o której mowa w § 2, organ podatkowy pierwszej instancji wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, zaś przepis art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio (§ 5). W niniejszej sprawie na wniosek Spółki zawarto w dniu [...]. umowę o przeniesieniu prawa wieczystego użytkowania działki nr [...][...]ha i własności budynków: magazynu paliw, budynku socjalnego, budynku produkcyjnego nr 1, nr 2, nr 3, kotłowni, budynku administracyjnego warsztatowo-magazynowego, położonych w obrębie nr [...], dla której księgę wieczystą prowadzi Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych w Goleniowie nr Kw [...] pomiędzy Spółką, a Gminą w zamian za zwolnienie Spółki z zadłużenia wobec Gminy z tytułu podatku od nieruchomości za lata 1995-2001 i odsetek za zwłokę w łącznej kwocie [...] zł. Burmistrz decyzją z dnia [...]. określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2000r. w kwocie [...]oraz wysokość odsetek za zwłokę w kwocie [...]od należnego podatku od nieruchomości za 2000r. do dnia [...]., a także stwierdził wygaśnięcie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za lata 1995 do 2001 w wysokości [...]wraz z należnymi odsetkami za zwłokę na dzień [...]r., które nastąpiło poprzez przeniesienie własności nieruchomości. Rozpoznając wniosek o stwierdzenie nadpłaty w niniejszej sprawie organ I instancji stwierdził, m.in. nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2000 r. w kwocie [...]zł, nadpłatę w wysokości odsetek za zwłokę za 2000 r. w kwocie [...]zł, nadpłatę w podatku od nieruchomości za miesiące VII, VIII, IX, X, XI, XII 2001r. w wysokości [...]zł. Organ odwoławczy uznał w/w decyzję za wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie, bowiem organ odwoławczy błędnie przyjął, iż nie jest możliwe zgłoszenie wniosku o nadpłatę w trybie art. 75 ordynacji podatkowej jeżeli wygaśnięcie zobowiązania podatkowego nastąpiło w innej formie niż zapłata gotówkowa. Żaden przepis prawa podatkowego nie ogranicza prawa podatnika do złożenia wniosku o nadpłatę tylko w sytuacji, gdy zobowiązanie podatkowe zostało uiszczone w formie pieniężnej. W związku z powyższym, Sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając niniejszą sprawę naruszyło art. 234 Ordynacji podatkowej. W przepisie tym ustawodawca wprowadza odstępstwa od zasady reformationis in peius. Mianowicie, organ odwoławczy może wydać decyzję na niekorzyść strony odwołującej się, jeżeli zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny, a z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, nietrafne są poglądy, według których podatnik, który prawidłowo zadeklarował zobowiązanie podatkowe, uiścił kwotę podatku i w jego przekonaniu uiścił w kwocie wyższej od należnej, nie będzie mógł oprzeć swojego żądania na przepisach Ordynacji podatkowej, lecz będzie musiał występować na drogę sądową z roszczeniem o zwrot nienależnego świadczenia na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego. Nadpłatą podatku zgodnie z art. 72 § 1 pkt1 Ordynacji podatkowej jest bowiem nie tylko kwota nienależnie uiszczona, ale też nadpłacona (komentarz do art. 75 Ordynacji podatkowej, Komentarz, pod red. H. Dzwonkowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008). W niniejszej sprawie, organ podatkowy stosownie do wniosku strony winien przeprowadzić postępowanie w celu wydania decyzji ograniczającej się do stwierdzenia nadpłaty albo odmowy jej stwierdzenia, a w sytuacji gdy łączy się z koniecznością zmiany wysokości zobowiązania podatkowego, określenia wysokości zobowiązania. Organ może zgodzić się z zadeklarowaną kwotą podatku od nieruchomości ujętego w deklaracjach podatkowych złożonych przez podatnika lub w przypadku zakwestionowania tych deklaracji – przeprowadzić postępowanie podatkowe. Każdorazowo Organ winien rozważyć czy nie ma przeszkód formalnych i materialnych wydania decyzji w sprawie nadpłaty, czy tak jak, np. w niniejszej sprawie za 2000r. nie stoi na przeszkodzie fakt wydania decyzji przez Burmistrza z dnia [...]., którą określono Spółce podatek od nieruchomości za rok 2000 i która jest ostateczna, co wynika z akt podatkowych. Powyższe ma istotne znaczenie w sprawie, bowiem skoro Spółka kwestionuje wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2000 winna dążyć do wzruszenia tej decyzji w odpowiednim trybie. Nadto organ podatkowy przy określeniu podatku od nieruchomości Spółce winien mieć na względzie brzmienie art. 4 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z uwzględnieniem stawek podatku od nieruchomości w związku z zajęciem przez podatnika gruntów, budynków i budowli na cele związane z działalnością gospodarczą. Organ podatkowy winien także wykazać, czy faktycznie istnieje nadpłata za okresy wskazane we wniosku strony i w jakiej części podatek należny za konkretny rok mieści się w kwocie [...] zł (w takiej wysokości został określony przedmiotowy podatek wraz z odsetkami w akcie notarialnym z dnia 25 czerwca 2001r.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ podatkowy przeprowadzi postępowanie podatkowe w celu stwierdzenia czy rzeczywiście istnieje nadpłata w przedmiotowym podatku w okresach wskazanych we wniosku strony, oceni czy istnieją przeszkody w rozpoznaniu wniosku strony w tym, np. z uwagi na ostateczną decyzję Burmistrza z dnia [...]. określającą Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2000r. oraz wykaże w jakiej części ewentualnie istniejąca nadpłata za w/w okresy mieści się w kwocie [...]zł. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, orzekł jak w sentencji.