II OSK 988/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Borkowska (spr.) sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant Dominika Sasin – Knothe po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 242/08 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 242/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójt Gminy Lubin [...] stycznia 2008 r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci ERA na działce nr [...], obręb S. Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy. Decyzją [...] sierpnia 2007 r. Wójt Gminy L. odmówił wydania na wniosek P. Sp. z o.o. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia wskazując na jego sprzeczność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wyniku odwołania wnioskodawcy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy decyzją z dnia [...] października 2007 r. uchyliło decyzję organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wójt Gminy L., na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ podał, że z przedstawionego przez inwestora opracowania pod nazwą: "Kwalifikacja przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody" wynika, iż planowana inwestycja, zgodnie ze znowelizowanymi przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z tego też względu uznał, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i dalsze postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w Rzeszowie zarzucając jej naruszenie art. 6, art. 7, art. 10, art. 77, art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 11, art. 46, art. 48, art. 49 ust. 1, art. 51 pkt 1 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.). Stowarzyszenie podniosło, że decyzja jest lakoniczna, pozbawiona uzasadnienia, "a tym samym gołosłowna". Do odwołania dołączony został rysunek obrazujący co należy uwzględniać przy ustalaniu miejsc dostępnych dla ludności oraz pismo z postępowania prowadzonego przed innym organem w analogicznej sprawie. Ponadto w piśmie z dnia [...] lutego 2008 r. Stowarzyszenie w uzupełnieniu odwołania wskazało szczegółowo, jak technicznie powinny być ustalane miejsca dostępne dla ludności oraz przedstawiło prawidłową w jego ocenie definicję miejsc dostępnych dla ludności, która powinna mieć zastosowanie w sprawie. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody jest wymagana dla realizacji przedsięwzięcia, które może znacząco oddziaływać na środowisko (art. 51 ust. 1 i 2 tej ustawy). Parametry przedmiotowej inwestycji – wynikające z opracowania przedłożonego przez stronę – nie pozwalają zaliczyć jej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Tym samym inwestycja ta nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Za niezasadny organ uznał także zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., gdyż Stowarzyszenie otrzymało, przed podjęciem decyzji przez organ I instancji, zawiadomienie o zakończeniu postępowania oraz poinformowane zostało o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy. Kolegium podkreśliło, że organ I instancji uzyskał od inwestora opracowanie, które spełnia wymagania zawarte w ustawie – Prawo ochrony środowiska i na jego podstawie podjął zaskarżoną decyzję. Wyjaśniło również, że ustalenie miejsc dostępnych dla ludności wyznaczone zostało w oparciu o "stan faktyczny zagospodarowania terenu" oraz z uwzględnieniem ustaleń dotyczących przeznaczenia terenu wynikających z planu miejscowego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosło Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w Rzeszowie, zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 10, art. 77, art. 80, art. 105, art. 107 § 3 K.p.a. oraz naruszenie przepisów art. 11, art. 46, art. 48, art. 49 ust. 1 oraz ust. 5 ustawy – Prawo ochrony środowiska. W skardze podkreślono, że w sprawie brak było podstaw do umorzenia postępowania. Podniesiono lakoniczność decyzji, jej gołosłowność, brak przedstawienia charakterystyki terenu oraz brak dowodów dotyczących występowania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania oraz odległość tych miejsc od środka elektrycznego anteny. Zarzucono, że organ nie podał definicji miejsc dostępnych dla ludności wynikającej z przepisów prawa oraz nie przedstawił uzasadniania faktycznego potwierdzającego, że w promieniu 150 m nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zaznaczono, że miejsca dostępne dla ludności nie muszą znajdować się tylko w przecięciu osi głównej wiązki promieniowania anteny sektorowej, ale również mogą występować pod tą osią. Stowarzyszenie wskazało również jak jego zdaniem należy określać takie miejsca. Rozwijając zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. strona skarżąca podniosła, że nie została powiadomiona o nowym dowodzie uzyskanym przez organ I instancji w postępowaniu i nie mogła się do niego odnieść. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] lipca 2008 r. uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi. W piśmie tym nie zgodzono się z zarzutami dotyczącymi bezzasadności umorzenia postępowania oraz zarzutami naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. Wskazano też na brak uzasadniania zarzutów naruszenia prawa materialnego. W piśmie z dnia [...] września 2008 r. strona skarżąca odniosła się do stanowiska uczestnika postępowania, ponawiając przedstawione już w skardze zarzuty. Dodatkowo zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie § 3, § 4 i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Do pisma dołączono kolejne orzeczenia sądowe oraz rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 4 września 2008 r. Przy następnych pismach procesowym z dnia 16 stycznia 2009 r. oraz z dnia 27 stycznia 2009 r. Stowarzyszenie dołączyło kolejne orzeczenia sądowe dotyczące przedmiotowej problematyki. Wyrokiem z dnia [...] lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, że zarówno organ I jak i II instancji, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy mogących mieć istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, nie wykazał w dostateczny sposób, że zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania. Decyzję podjętą w tym zakresie należy zatem uznać za przedwczesną. Zdaniem Sądu, wobec zaistniałej w toku postępowania administracyjnego zmiany stanu prawnego polegającej na nowelizacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., organy zobowiązane były zbadać i wyjaśnić czy zmiana § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia spowodowała, że planowana inwestycja wymaga dalszego przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla zamierzonego przedsięwzięcia. Nowelizacja ta spowodowała bowiem zliberalizowanie kryteriów według których kwalifikuje się przedsięwzięcie do takich, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenia raportu. Obecnie kryterium tym nie jest już tylko wartość równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonego oraz częstotliwość wartości emisji pola elektromagnetycznego, ale również odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Same parametry techniczne nie są wystarczające dla stwierdzenia czy sporządzenie raportu jest lub może być wymagane. Ustalenie powyższej okoliczności wymagało jednak od organów orzekających w niniejszej sprawie przeprowadzenia postępowania administracyjnego przy zachowaniu reguł wynikających z art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. oraz przedstawienia wyników tego postępowania w uzasadnieniu decyzji z uwzględnieniem wskazówek zawartych w art. 107 § 3 oraz art. 11 K.p.a. Sąd pokreślił ponadto, iż podstawowym dowodem, na którym oparto ustalenia faktyczne sprawy, było dostarczone przez inwestora opracowanie. Z treści tego dokumentu wynika, że został on opracowany przez autora raportu oddziaływania na środowisko. Źródłami informacji, z których autor korzystał, były zaś dane techniczne projektowanej stacji oraz oświadczenia inwestora o najbliższym otoczeniu planowanego przedsięwzięcia. Zdaniem Sądu, zawarte w tym opracowaniu informacje, dane i wyliczenia mogły być przez organy wykorzystane przy rozstrzygnięciu sprawy jednak tylko wówczas, gdy sposób wykorzystania danych i przyjęte założenia przedstawione byłyby na tyle jasno i czytelnie, że mogłyby one być przez organy ocenione i skontrolowane. Za niedopuszczalne Sąd uznał jednak bezkrytyczne przyjmowanie wniosków wynikających z tego rodzaju opinii. Sąd pokreślił, że w niniejszej sprawie organ I instancji nawet nie podjął próby oceny tego dowodu ograniczając się do bezkrytycznego przyjęcia wniosków wynikających z opracowania dostarczonego przez inwestora. Z kolei organ odwoławczy ograniczył się do jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że opracowanie to spełnia wymagania przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska, nie podając nawet, z którymi konkretnie przepisami ustawy organ kontrolował złożony dokument, nie wspominając już o umotywowaniu tego stanowiska. Również sama treść uzasadniania decyzji odwoławczej jednoznacznie wskazuje, że organ ten w całości oparł się na ustaleniach faktycznych co do zagospodarowania terenu i wnioskach co do konieczności sporządzenia raportu zawartych w opracowaniu, które to ustalenia wynikają z kolei z oświadczenia inwestora. Praktycznie zatem jedną z podstaw rozstrzygnięcia organu było tylko oświadczenia inwestora, które nie zostało przez organ skonfrontowane – co do zagospodarowania terenu – nawet z dokumentacją geodezyjną. W cenie Sądu dowód ten powinien być poddany szczególnie wnikliwej ocenie organu, a następnie ewentualnie uzupełniony o dalsze wyjaśnienia odnośnie przedstawionych w nim wniosków. Zdaniem Sądu w związku z powyższymi argumentami należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja narusza art. 7, art. 77 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób jednoznaczny przy pomocy wszystkich dostępnych środków dowodowych czy w świetle znowelizowanych przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. planowane przedsięwzięcie wymaga, czy też nie, przeprowadzenia postępowania środowiskowego i wydania decyzji w sprawie środowiskowej zgody na jego realizację. Decyzja narusza także art. 80 K.p.a. przyjmując ustalenia wynikające z przedłożonego przez stronę opracowania, bez należytej oceny tego dowodu oraz art. 107 § 3 i art. 11 K.p.a., nie wyjaśniając stronom jak należy rozumieć pojęcia zastosowane w znowelizowanych przepisach rozporządzenia zastosowanych w sprawie oraz w jaki sposób powinno się wyznaczać odległości o których mowa w tych przepisach i czy właściwie wyznaczono je w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji. Sąd nie dopatrzył się jednak w sprawie naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Stwierdził także, że nie może zweryfikować tych zarzutów skargi, które odnosiły się do naruszenia przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska, ponieważ nie zostało ustalone czy przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia postępowania o oddziaływaniu na środowisko. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła P. sp. z o.o. domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono "naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. polegającą na uznaniu, iż uchybienie przez organ odwoławczy art. 6, art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. stanowi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że z treści uzasadnienia wyroku, wyprowadzić można jedynie zarzut zbyt lakonicznego sformułowania uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. Zdaniem skarżącej Spółki organ II instancji w dostateczny sposób wyjaśnił wszystkie okoliczności faktyczne sprawy mogące mieć istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, w tym uargumentował dlaczego planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Autor skargi kasacyjnej podniósł, iż Kolegium uznało przedstawione przez Spółkę opracowanie za spełniające wymagania określone w ustawie – Prawo ochrony środowiska, co wskazuje jednoznacznie że było ono przedmiotem rozważań. Organ ustosunkował się także do sposobu w jaki zostały ustalone miejsca dostępne dla ludności, przy badaniu czy zachodzi któraś z przesłanek z § 2 ust. 1 pkt 7 czy § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Zdaniem autora skargi kasacyjnej obszerniejsze uzasadnienie decyzji czy dogłębniejsze wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi Kolegium kierowało się przy załatwianiu sprawy, z całą pewnością nie zmieniłoby treści samego rozstrzygnięcia, stan faktyczny sprawy został bowiem ustalony w sposób należyty. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlegała oddaleniu. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania sądowego. Ponieważ w niniejszej sprawie przesłanki wymienione w art. 183 § 2 cyt. ustawy nie występują ocena wyroku Sądu I instancji ograniczać się będzie wyłącznie do zarzutu wskazanego w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie sprowadzać się ona będzie do zbadania czy miało miejsce naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 lit. c/ P.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd, iż organy administracji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. Zawarty w skardze kasacyjnej zarzut uznać należy za chybiony. Sprowadza się on bowiem wyłącznie do polemiki z dokonaną przez Sąd I instancji oceną legalności zaskarżonej decyzji. Podstawę prawną kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji stanowił art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. – w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, w brzmieniu obowiązującym od dnia 31 sierpnia 2007 r. Wymieniony wyżej przepis art. 105 § 1 K.p.a. obliguje organ administracji państwowej do umorzenia postępowania jeśli stało się ono bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego wobec czego nie można wydać decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty. Jedną z przyczyn umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość stanowi uchylenie podstaw prawnych do działania administracji publicznej w określonych sprawach. Z tego rodzaju sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdzie podstawową kwestią było zbadania czy z uwagi na zmianę stanu prawnego organy administracji straciły kompetencje do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zatem kontrola Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sprowadzała się w niniejszej sprawie do oceny zasadności stanowiska organów, że planowane przedsięwzięcie nie wymagało – po zmianie przepisu – wydania ww. decyzji. Zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2007 r., decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, organy administracji wydawały wówczas, gdy dane przedsięwzięcie dotyczyło inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko (art. 46 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska. Inwestycje te (przedsięwzięcia) zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. – w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...), wydanym na podstawie art. 51 ust. 8 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zaliczało ono instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne, radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania izotopowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 100 W, emitująca pole elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0.03 MHz do 300.000 MHz (§ 2 ust. 1 pkt 7 cyt. rozporządzenia). Nowelizacja tego przepisu wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zliberalizowała kryteria, według których kwalifikowało się ww. przedsięwzięcia. W stanie prawnym obowiązującym od 31 sierpnia 2007 r. kryterium tym nie jest już tylko wartość równoważnej mocy promieniowania izotopowo wyznaczonego i częstotliwość emisji pola elektromagnetycznego ale również odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania. Tak więc wydanie w tej sprawie orzeczenia kończącego postępowanie wymagało dokładnego ustalenia o jaką inwestycję chodzi a przede wszystkim skonfrontowanie jej z warunkami określonymi w § 2 ust. 1 pkt 7 cyt. rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym po jego nowelizacji. Wbrew zawartym w skardze kasacyjnej zarzutom zgodzić należy się ze stanowiskiem zaprezentowanym w zaskarżonym wyroku, że niniejsza sprawa nie została w tym zakresie wyjaśniona w wyczerpujący sposób, wobec czego umorzenie postępowania administracyjnego na zasadzie art. 105 § 1 K.p.a., należało uznać za przedwczesne. Przypomnieć w tym miejscu należy, że celem postępowania administracyjnego jest wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, podczas gdy umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron, kończąc bieg postępowania w danej instancji. Zważywszy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy planowanej inwestycji stwierdzić należy, iż nie jest w tej sytuacji możliwe – co kwestionują skarżący – ustalenie innych parametrów tej inwestycji niż wskazane przez inwestora. Tak więc takie parametry planowanej inwestycji jak rodzaj instalacji, częstotliwość emitowanego pola elektromagnetycznego, wskazanie równoważnej mocy promieniowania izotopowego wyznaczonego dla pojedynczej anteny mogą zostać ustalone wyłącznie w oparciu o informacje zawarte we wniosku inwestora. We własnym zakresie organy administracji winny natomiast ustalić, czy wokół planowanego przedsięwzięcia, w granicach określonych przez odległość i kierunki zależne od wielkości wskazanych wyżej – przez inwestora – parametrów, znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zawarte w tym względzie w raporcie bądź innym opracowaniu informacje winny być przez organ zweryfikowane i powinno to znaleźć odzwierciedlenie w pisemnych motywach decyzji. W niniejszej sprawie organy administracji weryfikacji takiej nie przeprowadziły, ograniczając się do bezkrytycznego zaakceptowania ustaleń zawartych w opracowaniu dołączonym do wniosku inwestora. Pozytywna ocena tego dowodu przez organy jest tym bardziej niezrozumiała, że z treści tego opracowania wynika, iż jego autor swoje ustalenia oparł na przekazanych mu przez inwestora informacjach, nie konfrontując ich z rzeczywistym stanem w terenie. Odstępując od przeprowadzenia analizy omawianego opracowania a także zweryfikowania zawartych w nim ustaleń, które legły u podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, organ odwoławczy naruszył – jak słusznie wskazał Sąd – dyspozycję art. 80 K.p.a. Z określonej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów wynika bowiem dla organów obowiązek oparcia dokonywanej oceny dowodów na przekonywujących podstawach, co z kolei powinno znaleźć swój wyraz w motywach decyzji. Tak uzasadnienie decyzje organu I, jak i II instancji pozbawione jest jakichkolwiek rozważań w tym względzie. Opierając się na ustaleniach omawianego wyżej opracowania, organy odstąpiły od samodzielnego ustalenia faktów istotnych z punktu widzenia, mających w tej sprawie zastosowanie, norm prawnych § 2 ust. 1 pkt 7 cyt. rozporządzenia. Tak więc nie zostały w niniejszej sprawie zebrane dowody, które pozwoliłyby ustalić czy wzdłuż głównej osi promieniowania anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zasadnie zatem przyjął Sąd I instancji, iż niewyjaśnienie tych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów wskazuje na naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Wbrew zarzutom zawartym w skardze kasacyjnej podzielić również należy stanowisko Sądu I instancji dotyczące naruszenia przez organy administracji art. 107 § 3 K.p.a. W związku z zakwestionowaniem przez inwestora przyjętej w opracowaniu metody i sposobu wyznaczania miejsc dostępnych dla ludności organ odwoławczy winien – na co zwrócił uwagę Sąd – odnieść się do tego zarzutu oraz do argumentacji przemawiającej za innym sposobem wyznaczania wskazanego wyżej obszaru, jak również wyjaśnić, co należy rozumieć przez zawarte w § 2 ust. 1 pkt 7 cyt. rozporządzenia pojęcie "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny". Nie ustosunkowując się do wskazanych wyżej zarzutów organ odwoławczy naruszył dyspozycję art. 107 § 3 K.p.a. Naruszenie tego przepisu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro zważy się, że sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych możliwa jest jedynie wówczas gdy sąd dysponuje stanowiskiem organu odnoszącym się do istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zarzutów odwołania. Kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja również i tego wymogu nie spełniała. Z wymienionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 202 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.