II SA/Kr 929/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr) WSA Ewa Rynczak Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2009 r. sprawy ze skargi G.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 23 czerwca 2008r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego skargę oddala Decyzją nr 15/08 z dnia 11 kwietnia 2008 r. Prezydent Miasta Nowego Sącza wydał na wniosek Starostwa Powiatowego w Nowym Sączu decyzję ustalająca lokalizację celu publicznego dla inwestycji "budowa publicznego, strzeżonego, ogólnodostępnego parkingu z infrastrukturą techniczną i komunalną na 60 stanowisk postojowych dla samochodów osobowych wraz z budynkiem dozoru o powierzchni zabudowy ok. 20 m – dla obsługi instytucji publicznych Starostwa Powiatowego i Sądu Rejonowego w Nowym Sączu". Decyzja została wydana na podstawie art. 50 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 51 ust. 1 pkt 2, 53 ust. 1, 3, 4, 5, 6 oraz art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 10 i 19 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego. Planowana inwestycja obejmuje działki nr 76/2, 76/3, 76/4, 76/5, 76/6 w obrębie 77 przy ul. Strzeleckiej w Nowym Sączu. W uzasadnieniu organ wskazał, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć uciążliwych, wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Utracił moc plan zagospodarowania przestrzennego dla miasta Nowego Sącza, w związku z czym zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagane było wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ wskazał również, że w toku postępowania przeprowadzone były wszystkie wymagane uzgodnienia z organami wskazanymi w art. 53 ust. 3 i 4 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odwołaniu od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu [....] , [....] , [....] , [....] , [....] , [....] , [....] , [....] , etc.....podnieśli następujące zarzuty: • naruszenia prawa materialnego w postaci art. 1 pkt 1 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie głównego celu, którego ochronie służy w/w ustawa, tj. zapewnieniu ładu przestrzennego, • naruszenia prawa materialnego w postaci art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie zasady tzw. "dobrego sąsiedztwa", polegające na naruszeniu ładu przestrzennego, skutkujące utratą przez przedmiotowe działki, jak również działki sąsiednie, harmonii funkcjonalnej, gospodarczo – społecznej oraz kompozycyjno – estetycznej, • naruszenia prawa materialnego w postaci art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne przyjęcie, iż budowa parkingu jedynie dla obsługi instytucji publicznych jest inwestycją celu publicznego, • naruszenie prawa procesowego w postaci § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. nr 50 poz. 717) poprzez brak wyznaczenia wokół przedmiotowych działek obszaru analizowanego i przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołując się na powyższe strony wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, W uzasadnieniu wskazali, że pobieżna analiza urbanistyczna nie spełnia wymogu określonego w § 3 powyższego rozporządzenia. Ponadto zdaniem strony nie można odwoływać się do potocznego rozumienia "celu publicznego", a budowa parkingu nie została wymieniona w ustawie o gospodarce nieruchomościami. W szczególności budowa parkingów nie wchodzi w zakres "budowy i utrzymania urządzeń transportu publicznego". Odwołujący wskazali, że planowany parking nie będzie "publiczny", ponieważ będzie przeznaczony tylko dla pracowników i interesantów ww. instytucji. Ponadto ich zdaniem planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji funkcji, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, a stanowi całkowitą zmianę obecnego przeznaczenia przedmiotowych działek. Decyzją z dnia 23 czerwca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 50 ust. 1, 52 ust. 2, 53 ust. 3 i 4, 54 i 56 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kolegium wskazało, że planowana inwestycja nosi ewidentne cechy inwestycji celu publicznego, jakim jest obsługa Sądu Rejonowego i Starostwa Powiatowego. Planowany parking jest parkingiem publicznym (działka nr 76/2 stanowi część pasa drogowego drogi publicznej), ogólnodostępnym i może być zakwalifikowany jako element infrastruktury towarzyszącej instytucjom administracji publicznej. Parkingi są często spotykanym, niezbędnym elementem uzupełnienia funkcji mieszkalnictwa i usług i nie stanowi zakłócenia ładu przestrzennego. Kolegium wskazało ponadto, że § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. nr 50 poz. 717) oraz art. 61 ust. 1 – 5 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mają zastosowania do lokalizacji inwestycji celu publicznego. Od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł [....] powtarzając częściowo zarzuty odwołania: • naruszenia prawa materialnego w postaci art. 1 pkt 1 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie głównego celu, którego ochronie służy w/w ustawa, tj. zapewnieniu ładu przestrzennego, • naruszenia prawa materialnego w postaci art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne przyjęcie, iż budowa parkingu jedynie dla obsługi instytucji publicznych jest inwestycją celu publicznego, • naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy prowadzące do nie rozpoznania istoty sprawy, Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji i zasądzenie na kosztów postępowania, ewentualnie o przekazanie sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podniesiono, że Kolegium odwołało się do potocznej interpretacji celu publicznego. Zdaniem skarżącego wyliczenie celów publicznych zamieszczone w art. 6 ustawy o gospodarcze nieruchomościami nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. Skarżący wskazał, że doktryna i judykatura wielokrotnie wskazywały na powiązanie i wpływ ustaleń wcześniej obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na planowanie przestrzenne tych samych terenów. Skarżący podkreślił, że planowana inwestycja całkowicie zmienia przeznaczenie przedmiotowych działek. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Kolegium podniosło, że parking służący do obsługi instytucji użyteczności publicznej, usytuowany częściowo na drodze publicznej należy do inwestycji celu publicznego, a inwestycja nosi oczywiste cechy "publiczności". Kolegium wskazało również, iż nie ma obowiązku powoływania się na plany zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie jest zasadna. Istotną kwestią wymagająca rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było, czy inwestycja będąca przedmiotem decyzji może być zaliczona do inwestycji celu publicznego i w konsekwencji, czy mogła zostać wydana decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sąd w całości podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż inwestycja "budowa publicznego, strzeżonego, ogólnodostępnego parkingu z infrastrukturą techniczną i komunalną na 60 stanowisk postojowych dla samochodów osobowych wraz z budynkiem dozoru o powierzchni zabudowy ok. 20 m – dla obsługi instytucji publicznych Starostwa Powiatowego i Sądu Rejonowego w Nowym Sączu" należy do celów publicznych w rozumieniu powyższego przepisu ponieważ planowany parking jako parking publiczny i ogólnodostępny może być zakwalifikowany jako element infrastruktury towarzyszącej ww. instytucjom administracji publicznej. Zgodnie z art. 6 pkt 6 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami celami publicznymi w rozumieniu ustawy są budowa i utrzymanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur (...). Zdaniem Sądu budowa przedmiotowego parkingu jest realizacją celu publicznego, podobnie jak budowa budynku sądu, czy budynku starostwa wraz z konieczną infrastrukturą i fakt, iż budowa parkingu następuje nie równocześnie z budową obiektów ww. instytucji nie ma znaczenia dla oceny, iż jest to inwestycja celu publicznego. Zarzut naruszenia przepisu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest zatem zasadny. Organy orzekające w sprawie prawidłowo powołały się na powyższy przepis. Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 1 pkt 1 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie głównego celu, którego ochronie służy ta ustawa, tj. zapewnieniu ładu przestrzennego. Prawdopodobnie skarżący miał na myśli przepis ust. 2 pkt 1 tego artykułu, zgodnie z którym w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury. Zgodnie z kolei z art. 2 pkt 1 powołanej ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o "ładzie przestrzennym" należy przez to rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Aby zasadnie twierdzić, że zaskarżona decyzja narusza tak rozumiany ład przestrzenny, należałoby wykazać, że planowana inwestycja nie tworzy harmonijnej całości z innymi inwestycjami, nie uwzględnia ww. uwarunkowań i wymagań. Zdaniem Sądu przedmiotowa inwestycja nie narusza żadnego z tych elementów i należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że inwestycja polegająca na budowie publicznego parkingu jest często spotykanym, niezbędnym elementem uzupełnienia funkcji mieszkalnictwa i usług i nie stanowi zakłócenia ładu przestrzennego. Nie tylko zatem przedmiotowa inwestycja nie narusza wymagań ładu przestrzennego, ale tworzy harmonijną całość z pozostałymi elementami przestrzeni. Inwestycja ta niewątpliwie uwzględnia funkcjonalne wymagania zabudowy i uzupełnia przestrzeń o istotny element, jakim jest publiczny parking. W niniejszej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły powołanego przepisu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy prowadzącego do nie rozpoznania istoty sprawy stwierdzić należy, iż zarzut ten nie został w żaden sposób uzasadniony. Zdaniem Sądu nie powinno ulegać wątpliwości, że zarówno organ I, jak i II instancji rozpoznał istotę sprawy, jaką było ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podniesiony przez skarżących zarzut jest zatem bezzasadny. Uznając, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i jako taka nie może zostać uchylona Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.