II SA/Wr 171/08

W IMIENIU PRZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus /sprawozdawca/ Asesor WSA Olga Białek Protokolant Kinga Kręc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lutego 2009 r. sprawy ze skargi A. B., A. B. i T. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę rowu melioracyjnego [...]i wykonanie rurociągu drenarskiego w obrębie gruntów P. stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 9 ust. 2 pkt 2, art. 62 ust. 1, art. 122 ust. 1 pkt 3, art. 127 ust. 1, ust. 5, art. 131 ust. 1 i ust. 2 i art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. – Prawo wodne /t.j. Dz.U. Nr 239 z 2005r., poz. 2019 z późn. zm./ oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego Starosta J. udzielił "C.M." spółce z o.o. z siedzibą w P. ul. J. [...] pozwolenia wodnoprawnego w zakresie budownictwa wodnego na odbudowę rowu melioracyjnego [...]i wykonanie rurociągu drenarskiego w zlewni rowu [...] w P. w granicach działek o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]oraz wykonanie rurociągu drenarskiego [...] na działkach oznaczonych numerami geodezyjnymi [...], [...] i [...], określając w szczegółowy sposób zakres tych prac. W osnowie decyzji organ orzekający zobowiązał "C. M." spółkę z o.o. do wykonania wszystkich prac związanych z budową urządzeń wodnych zgodnie z dokumentacją techniczną, uzgodnieniami i pod odpowiednim nadzorem budowlanym i geodezyjnym; uporządkowania terenu w obrębie prowadzonych prac po zakończeniu robót, pisemnego powiadomienia organu o zakończeniu prac; utrzymania w należytym stanie technicznym wykonanych urządzeń wodnych oraz pokrycia ewentualnych szkód wobec osób trzecich, powstałych w wyniku prowadzonych prac oraz niewłaściwej eksploatacji urządzeń. Z uzasadnienia decyzji wynika, że "C. M." Spółka z o.o. zwróciła się w dniu [...]. z wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego w zakresie budownictwa wodnego na odbudowę rowu melioracyjnego [...] i wykonanie rurociągu drenarskiego w zlewni rowu [...] w P. w granicach działek o nr [...], [...], [...], [...], [...],[...]i[...], w związku z dokonaną przez Spółkę nielegalną likwidacją odcinka rowu [...] w granicach dz. nr [...] i koniecznością przywrócenia właściwej funkcji odwodnieniowej tego urządzenia. Do wniosku załączono operat wodnoprawny opracowany przez Biuro Projektowo-Wykonawcze "H." z/s we W., spełniający wymogi ustawy Prawo wodne. Zgodnie z art. 127 ust. 6 Ustawy Prawo wodne informację o wszczęciu postępowania wodnoprawnego w powyższej sprawie podano do publicznej wiadomości. W trakcie prowadzonego postępowania jedna stron postępowania A. B. wniósł swoje uwagi odnośnie zawartych w operacie wodnoprawnym projektowanych rozwiązań kwestionując ich skuteczność a ponadto zażądał zawarcia w pozwoleniu wodnoprawnym warunku odbudowy zniszczonej sieci drenarskiej znajdującej się na jego gruntach. Złożone na piśmie uwagi przekazane zostały autorowi dokumentacji wodnoprawnej celem ustosunkowania się do niech. Projektant podtrzymał swoje stanowisko co do prawidłowości i skuteczności zastosowanych rozwiązań projektowych oraz wywiązania się zakresu opracowania objętego umową z inwestorem. Zaprojektowane rozwiązania /odbudowa rowu [...] wraz z odbudową istniejących wylotów drenarskich i budowa drenażu/, zdaniem ich autora, pozwolą na lepsze odprowadzenie wód z terenu działek [...], [...], [...] i [...], przechwycenie ewentualnych dopływów z niżej ległych poziomów wód napiętych oraz uaktywnienie pracy istniejących systemów drenarskich. W dalszej części uzasadnienia Starosta J. wyjaśnił, że sprawa odbudowy sieci drenarskiej na terenie działek nr [...] i [...], stanowiących własność A. B. w związku z jej rzekomym zniszczeniem przez spółkę "C. M." nie jest przedmiotem prowadzonego postępowania i powinna być rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu administracyjnym lub sądowym, a ponadto nie może stanowić przeszkody w wydaniu niniejszej decyzji, ponieważ wykonanie urządzeń wodnych wskazanych we wniosku nie pozostaje w sprzeczności z odbudową drenażu i jest korzystne również dla właściciela działek nr [...] i [...]. W decyzji zamieszczono również pouczenia stosownie do treści art. 123 ust. 2 i art. 135 pkt 3 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo wodne. Od opisanej powyżej decyzji odwołanie wniósł A. B. żądając w nim jej uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez zobowiązanie "C. M." spółki z o.o. do odbudowy zdegradowanego układu stosunków gruntowo-wodnych w zlewni rowów [...]i [...]na działkach nr [...] i [...] i przywrócenie w ten sposób pierwotnych warunków do korzystania z tych działek. W ocenie odwołującego się zaskarżone pozwolenie wodnoprawne sanuje dokonaną przez spółkę degradację stosunków gruntowo-wodnych na wskazanym powyżej terenie oraz pomija fakt podniesienia przez spółkę terenu na działce nr [...]. W odwołaniu A. B. zakwestionował też prawidłowość przyjętych rozwiązań projektowych przedstawiając jednocześnie obszerną fachową argumentację oraz zarzucił naruszenie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym przepisów art. 7 i art. 89 § 2 kpa poprzez brak oględzin z udziałem stron oraz nieprzeprowadzenie rozprawy. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] /znak: [...] stosując przepis art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, a następnie wyjaśnił, że z materiału sprawy wynika, że w związku z realizacją przez firmę "C. M." prac inwestycyjnych nastąpiła zmiana warunków odwodnienia działek nr [...] i [...] oraz działek nr [...] i [...], należących do inwestora. Wobec niezadowalającego stanu wody na gruntach po zrealizowaniu inwestycji oraz w związku z interwencją A. B. zostały przez inwestora podjęte działania dla poprawy tego stanu przez wykonanie nowego kolektora drenarskiego ø315 L=312m oraz przebudowę odcinka rowu [...] do którego przewidziano podłączyć istniejące wyloty drenarskie odprowadzające wodę z terenu działek nr [...] i [...]. Rozwiązania projektowe zostały opracowane przez specjalistyczną jednostkę projektową, nie budzą zastrzeżeń pod względem poprawności technicznej i nie ma podstaw do ich kwestionowania na etapie rozwiązań projektowych. Roboty inwestycyjne realizowane będą w granicach terenu inwestora, bez naruszenia nieruchomości A. B., stąd niezrozumiałe jest wystąpienie z odwołaniem od wydanej przez Starostę decyzji tym bardziej, że odwołujący się wcześniej podnosił konieczność przywrócenia właściwych stosunków wodnych na jego gruntach. Aktualnie obowiązujące przepisy /kpa i Prawo wodne/, nie przewidują przy wydawaniu pozwoleń wodnoprawnych obligatoryjnego przeprowadzania rozpraw administracyjnych i oględzin terenowych. Organ powinien korzystać z tych możliwości gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania. W postępowaniu o wydanie firmie "C. M." pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych, których rozwiązania projektowe zostały przedstawione w operacie wodnoprawnym spełniającym wymagania określone szczegółowymi przepisami ustawy Prawo wodne, przeprowadzanie rozprawy administracyjnej i oględzin terenowych wobec skonfliktowania stron nie prowadziłoby ani do uproszczenia ani do przyśpieszenia postępowania. Wnioskowane zobowiązanie firmy "C. M." do odbudowy urządzeń drenarskich zniszczonych w wyniku przeprowadzonych wcześniej przez ten zakład prac inwestycyjnych wykracza poza ramy postępowania w sprawie wydanego tej firmie pozwolenia wodnoprawnego. Może natomiast stanowić przedmiot postępowania o przywrócenie stanu wody na gruncie w trybie art. 29 Prawa wodnego, do przeprowadzenia którego właściwym jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Trzeba jednak zauważyć, że projektowana odbudowa rowu i wykonanie rurociągu drenarskiego ma na celu właśnie likwidację ujemnego wpływu na grunty wykonanych wcześniej inwestycji, a w tym przywrócenie oczekiwanego przez A.B. stanu wody na działkach 71 i 72. Decyzja wydana w postępowaniu odwoławczym została przez A.B., A. B.i T.B. zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie w rozumieniu art. 174 pkt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 tej ustawy. Powołując się na tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W obszernym i szczegółowym uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że przedmiotem sprawy jest przywrócenie poprzedniego stanu wody na gruntach stanowiących współwłasność skarżących, a znajdujących się w granicach działek nr [...] i [...], które może być uzyskane poprzez uwzględnienie w decyzji obowiązku odbudowy zniszczonego wskutek prowadzenia budowy na podstawie kolejnych decyzji Starosty J., systemu melioracyjno-drenarskiego, w tym odmulenie sączków oraz odkrycie wylotów zbieraczy na powierzchni około 1/3 działek nr [...] i [...] oraz usunięcie przeszkód i zmian w odpływie wody powstałych na tych działkach oraz na gruntach stanowiących własność firmy "C.M." spółka z o.o. w wyniku samowoli budowlanych sankcjonowanych następnie kolejnymi decyzjami Starosty J. Skarżący wskazali ponadto, że akceptowane przez organy właściwe w sprawie rozwiązania projektowe pogarszają stan zaistniały na gruncie zamiast zmierzać do jego poprawienia, a także pogłębiają niekorzystny wpływ inwestycji zrealizowanej przez Spółkę na grunty sąsiednie, w tym głównie na stanowiące ich współwłasność działki nr [...] i [...], obręb [..] w P. Zarzucili również, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca dotknięte są wieloma wadami, skutkującymi ich nieważnością z mocy samego prawa, ponieważ dotyczą sprawy rozstrzygniętej "inną już trzecią decyzją ostateczną", przy czym poprzednio wydane decyzje nie zostały w prawem wymaganej formie uchylone /art. 156 § 1 pkt 3 kpa/, a ponadto wydane zostały w postępowaniu, w którym pozbawiono atrybutu strony A. i T. – rodzeństwo – B. Skarga zawiera obszerną argumentację zmierzającą do wykazania zasadności sformułowanych w niej zarzutów. W piśmie skierowanym do Sądu w dniu [...] Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] skarżący A. B. oświadczył, że podtrzymuje skargę i wyjaśnił, że zarzut rażącego naruszenia prawa związany jest z decyzją z dnia [...] oraz innymi decyzjami. Wobec tych stwierdzeń Sąd zobowiązał skarżącego do uzupełnienia skargi w zakresie podniesionego w niej zarzutu rażącego naruszenia prawa poprzez sprecyzowanie, których konkretnie decyzji i przez jaki organ wydanych dotyczą uwagi zamieszczone na str. 4 skargi, a ponadto do doręczenia Sądowi aktualnego wypisu z księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w P. lub aktualnego wypisu z ewidencji gruntów. Sąd postanowił również zwrócić się do Starosty J. o wyjaśnienie, czy w stosunku do C. M. spółki z.o. prowadzone było w latach 2005 do 5 października 2007r. postępowanie na podstawie ustawy – Prawo wodne i czy postępowania te zostały zakończone wydaniem decyzji. Starostę zobowiązano również do doręczenia uwierzytelnionych odpisów tych decyzji oraz do doręczenia odpisu pisma w dniu [...] /znak: [...] kierowanego do Wojewody. Podmioty zobowiązane zastosowały się do zaleceń Sądu. Ponadto w dniu [...] doręczone zostało Sądowi pismo procesowe skarżących wraz z załączonymi do niego decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...],[...] i[...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/ ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/, formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji /innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla uznania zasadności zarzutu rażącego lub kwalifikowanego naruszenia w rozpoznawanej sprawie przepisów prawa, natomiast stwierdzone naruszenie prawa procesowego, opisane w dalszej części uzasadnienia, noszące cechy, o których mowa w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd rozważył w odniesieniu do dyspozycji zawartej w przepisie art. 145 § 1 pkt 3 tej regulacji w związku z art. 151 § 2 i art. 146 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego i ocenił, że w warunkach prawnych ukształtowanych treścią tego przepisu brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, mimo uwzględnienia w toku podjętych w sprawie czynności ocennych przepisu art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawę materialnoprawną orzekania w tej sprawie w postępowaniu jurysdykcyjnym stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy – Prawo wodne. Należy ona do sfery materialnego prawa administracyjnego, co podporządkowuje postępowanie prowadzone w warunkach tej regulacji przepisom kodeksu postępowania administracyjnego. Istotne jest, że w postępowaniu administracyjnym wszczętym na zasadzie dyspozycyjności przedmiot i zakres sprawy oraz właściwy dla jej załatwienia organ wyznacza treść wniosku, którym uprawniony podmiot powoduje zainicjowanie czynności procesowych. Organ administracji publicznej posiadający w danej sprawie kompetencje orzeczniczą, a przez to uprawniony do prowadzenia postępowania nie może samodzielnie modyfikować żądania zawartego we wniosku i powodować w ten sposób zmianę przedmiotu sprawy określonego przez wnioskodawcę. Zgodnie z art. 131 ust. 1 ustawy – Prawo wodne, wcześniej powoływanej, pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wniosek, a jak stanowi przepis art. 122 ust. 1 pkt 3 tego aktu jest ono wymagane m.in. na wykonanie urządzeń wodnych, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Do urządzeń wodnych zalicza się urządzenia melioracji wodnych, stanowiące elementy systemów nawadniających i odwadniających, budowlanych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienie jej uprawy, ochrony użytków rolnych przed degradacją oraz przed powodzią /art. 70 ust. 1 ustawy/. Ustawodawca w przepisie art. 70 ust. 2 ustawy – Prawo wodne dokonał podziału urządzeń melioracji wodnych na podstawowe i szczegółowe, uzależniając ich typizacje od funkcji i parametrów, natomiast w przepisach art. 71 ust. 1 i 73 ust. 2 omawianego aktu zamieścił katalogi urządzeń zaliczanych – odpowiednio – do urządzeń melioracji wodnych podstawowych i szczegółowych. Z akt sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte na wniosek "C. M." spółki z o.o. z siedzibą w P. ul. J. [...], reprezentowanej przez Wiceprezesa Zarządu, złożony w Starostwie Powiatowym w J. G. w dniu [...] We wniosku zwrócono się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie i odbudowę urządzeń melioracji podstawowych na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...],[...]i [...]w P. Wprawdzie we wniosku użyto błędnie określenia urządzenia melioracji podstawowe, zamiast szczegółowe, ale – zdaniem Sądu – nie ma to istotnego znaczenia w sprawie wobec treści operatu wodnoprawnego oraz treści przepisów art. 71 ust. 1 i 73 ust. 1 ustawy – Prawo wodne. Treścią wniosku, którego istotą było sformułowanie dotyczące udzielenia pozwolenia wodnoprawnego określone zostały granice rozpoznania sprawy i zakres działania organu właściwego w sprawie. Oznacza to, że organ ten w toku prowadzonego postępowania mógł wyłącznie oceniać – uwzględniając obowiązujący stan prawny – możliwość udzielenie w sposób legalny wnioskowanego pozwolenia. Nie można zatem uznać – jak wskazano w skardze, że przedmiotem tej sprawy jest przywrócenie poprzedniego stanu wody na gruntach stanowiących współwłasność skarżących, położonych w granicach działek nr 71 i 72 w P. /Z akt sprawy wynika, że postępowanie w tym przedmiocie w trybie art. 29 ustawy – Prawo wodne było prowadzone i zostało zakończone ostatecznym rozstrzygnięciem./ Do wniosku z dnia [...] – stosownie do wymogu wynikającego z treści art. 131 ust. 2 ustawy – Prawo wodne – załączono operat wodnoprawny, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz streszczenie w języku nietechnicznym. W operacie określono szczegółowo zakres wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego. Operat wodnoprawny jest podstawowym dokumentem w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego i zbiorem niezbędnych informacji dla jego wydania /np. Prawo wodne, Komentarz pod red. J. Rotki, Wrocław 2002; Prawo wodne, Komentarz, J. Szachłowicz, Warszawa 2006/. Szczegółowe wymogi odnoszące się do jego części opisowej i części graficznej ustawodawca określił w przepisie art. 132 ust. 1 i ust. 2 ustawy – Prawo wodne. W ocenie Sądu operat wodnoprawny przedłożony w tej sprawie, sporządzony przez uprawniony podmiot – "H." Biuro Projektowo-Wykonawcze s.c. J. B., N. A. we Wrocławiu odpowiada w stosownym do przedmiotu sprawy zakresie, warunkom ustawowym, a jako zgodny z przepisami prawa stanowił właściwą podstawę dla wydanej decyzji – pozwolenia wodnoprawnego. Sąd w dokonywanej w sprawie ocenie uwzględnił również wyjaśnienia zawarte w piśmie przekazanym organowi w dniu [...] przez współautora operatu – rzeczoznawcę hydrogeologicznego A. N. po zgłoszeniu przez A. B. zarzutów, co do przyjętych w operacie wodnoprawnym rozwiązań projektowych i nie podzielił poglądu skarżącego o ich nieprawidłowości technicznej. Sąd zwrócił też uwagę, że z treści zamieszczonego w operacie wodnoprawnym streszczenia w języku nietechnicznym wynika, że celem opracowania jest zabezpieczenie, terenu działek nr [...], [...] i [...] /zatem również działek pozostających we współwłasności skarżących/ przed napływem wód stokowych oraz uregulowanie stosunków wodnopowietrznych gleby poprzez skuteczne odprowadzenie wód powierzchniowych oraz zabezpieczenie terenu przed ich stagnowaniem, a także ukierunkowanie dróg spływu zgodnie z pierwotnym układem hydrograficznym zlewni rowów [...] i [...]. W streszczeniu wskazano również, że projektowany zakres prac stwarza dogodne warunki do korzystania z omawianego terenu oraz utrzymania urządzeń melioracji szczegółowych. W tych okolicznościach Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zasadności i legalności przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Starosty J. z dnia [...], utrzymaną w mocy decyzją zaskarżoną w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto Sąd uznał za właściwe wyjaśnić, że niezasadny jest sformułowany w skardze zarzut zaistnienia w rozpoznawanej sprawie przesłanki wskazanej w przepisie art. 156 § 1 pkt 3 kpa, a oznaczającej sytuację, w której zaskarżona decyzja dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Z materiałów sprawy, do którego należą również dokumenty przekazane Sądowi w wyniku postanowienia podjętego na rozprawie w dniu [...] wynika, że żadna ze spraw zakończonych przedłożonymi do akt decyzjami nie dotyczyła udzielenia pozwolenia wodnoprawnego "C. M." spółki z o.o. w przedmiocie i zakresie ustalonych decyzją Starosty J. z dnia [...], poprzedzającą decyzję zaskarżoną. Zważyć przy tym należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. W toku prowadzonego postępowania Sąd – mając na względzie treść skargi – powziął wątpliwość co do prawidłowości ustalenia w administracyjnym postępowaniu instancyjnym kręgu podmiotów uprawnionych do uczestniczenia w nim w charakterze strony, zgodnie z kryteriami zawartymi w przepisach art. 28 i art. 29 kpa. Z tych względów na rozprawie w dniu [...] Sąd zobowiązał A. B. do doręczenia aktualnego wypisu z księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w P. lub aktualnego wypisu z ewidencji gruntów. Z doręczonych Sądowi odpisów: księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], [...], obręb [..] P. oraz księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], [...], obręb [...] P. wynika, że współwłaścicielami obu nieruchomości są A. B., A. B. i T. B. w udziałach 1/3 części, a wpisów w dziale II ksiąg wieczystych dokonano w dniu [...]. Oznacza to, że w toku postępowania administracyjnego prowadzonego w tej sprawie legitymacja procesowa przysługiwała wszystkim współwłaścicielom nieruchomości, a przyznając przymiot strony wyłącznie A. B. organy orzekające w administracyjnym postępowaniu instancyjnym naruszyły w stosunku do A. B. i T. B. przepis art. 10 § 1 kpa, statuującego zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, której przestrzeganie gwarantowane jest treścią przepisu art. 145 § 1 pkt 4 kpa, uprawniającego do żądania wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, stronę pozbawioną bez swojej winy udziału w tym postępowaniu. Stwierdzone uchybienie procesowe Sąd rozważył w warunkach art. 146 § 2 kpa, w którym zawarta została negatywna przesłanka uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym, określona jako taka sytuacja, w której mimo wznowienia postępowania mogłaby zostać podjęta wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Należy przy tym zwrócić uwagę, że w przepisie art. 151 § 2 kpa ustawodawca postanowił, że w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego, dokonując ich właściwej interpretacji, nie uchybiając przy tym – poza opisanym powyżej naruszeniem – wymogom procedury administracyjnej, a to uprawniało do uznania, że ewentualne postępowanie weryfikacyjne przeprowadzone z wykorzystaniem przepisu art. 145 § 1 pkt 4 kpa nie byłoby skuteczne tzn. nie doprowadziłoby do uchylenia kwestionowanej w nim decyzji. Z tych względów Sąd skorzystał przy orzekaniu z przepisu art. 145 § 1 pkt 3 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w którym ustawodawca upoważnił Sąd do stwierdzenia wydania decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, a tym samym samodzielnego dokonania oceny co do możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczenia administracyjnego kwestionowanego w nadzwyczajnym trybie weryfikacyjnym. Wobec przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny – zgodnie ze wskazanym powyżej przepisem – orzekł, jak w sentencji. H.B. 13.03.2009r.