II OSK 168/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1185/09 odrzucające skargę S. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1185/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu podano, że zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji, zawierające prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, doręczone zostało stronie w dniu 25 maja 2009 r. Ostatnim dniem do wniesienia skargi był dzień 24 czerwca 2009 r., tj. środa. Skarżący mimo prawidłowego pouczenia skargę złożył w dniu 26 czerwca 2009 r., a zatem dwa dni po upływie wynikającego z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) terminu. Jak wskazał Sąd, skarga wniesiona z uchybieniem terminu jest niedopuszczalna. W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika S. J. zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów w sytuacji, gdy skarga została wniesiona w terminie oraz – co nastąpiło w efekcie - bezzasadne jej odrzucenie. Wskazał, iż skarżący składając osobiście skargę, był przekonany, że dokonał tej czynności za zachowaniem ustawowego terminu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów w sytuacji, gdy skarga została wniesiona w terminie oraz bezzasadne jej odrzucenie jest nieusprawiedliwiony. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie zaś z art. 53 § 1 ustawy p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przedmiotowej sprawie postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia[...] maja 2009 r. doręczone było S. J. w dniu 25 maja 2009 r. w trybie doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 43 kpa. Tym samym termin do wniesienia skargi na to postanowienie upływał z dniem 24 czerwca 2009 r. Słusznie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga S. J., wniesiona w dniu 26 czerwca 2009 r. była spóźniona, a skarżący uchybił terminowi wynikającemu z art. 53 § 1 powołanej wyżej ustawy. Stwierdzić zatem należy, iż zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę jako spóźnioną, a wydane w tym zakresie postanowienie nie narusza prawa. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek organu o zasądzenie kosztów postępowania również nie jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny. Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają bowiem zastosowania do postanowień. Z uwagi na powyższe Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów sądowych.