II SA/Bk 839/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lutego 2009 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Prezesa Sądu Rejonowego w S. z dnia [...].06.2007r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Prezesa Sądu Okręgowego w B. na rzecz skarżącego J. B. kwotę 236 (dwieście trzydzieści sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Bk 839/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] Prezes Sądu Rejonowego w S. odmówił J. B. udostępnienia informacji publicznej w postaci pisemnego wyjaśnienia motywów zachowania sędziego sprawozdawcy na rozprawie w dniu 16 maja 2007 r. w procesie cywilnym toczącym się przed Sądem Rejonowym w S., w którym wnioskodawca jest powodem. W uzasadnieniu organ wskazał, że motywy publicznego zachowania sędziego nie mogą być utożsamiane z informacją publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W jego ocenie, uprawnienie do uzyskania informacji publicznej odnosi się do informacji jako dokumentów wytworzonych, albo obiektywnie możliwych do wytworzenia w oparciu o dane, którymi dysponuje organ. W pojęciu informacji publicznej nie mieści się zatem wyjaśnianie przez jednoosobowy skład sędziowski motywów dokonywania czynności procesowych w inny sposób, niż określony przepisami mającymi zastosowanie w konkretnym postępowaniu sądowym. W odwołaniu od powyższej decyzji J. B. zarzucił organowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na utożsamieniu pojęcia "informacja" z pojęciem "dokument", co skutkowało nieprawidłowym uznaniem, że motywacja publicznego zachowania sądu na rozprawie (nie ujęta w protokole rozprawy) nie jest informacją publiczną. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] Prezes Sądu Okręgowego w B. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wyrażając pogląd, że motywy kierujące sędzią podczas sprawowania wymiaru sprawiedliwości określone są tylko i wyłącznie przepisami stosownych procedur. Nie stanowią sprawy publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożył J. B. zarzucając: 1) obrazę art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez uznanie, że nie każda informacja o publicznym zachowaniu się funkcjonariusza publicznego i działaniu organu władzy publicznej (sądu) stanowi informację publiczną w rozumieniu w/w ustawy, lecz tylko ta, która została odnotowana w dokumencie urzędowym lub jest możliwa do wytworzenia w formie dokumentu na podstawie innych danych niż wyjaśnienia, czy oświadczenia funkcjonariusza publicznego, 2) brak rozpatrzenia w sposób merytoryczny zarzutów odwołania od decyzji Prezesa Sądu Rejonowego w S., przez brak przytoczenia i wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, a jedynie odniesienie się do odwołania na zasadzie polemiki – w sposób zwyczajowo przyjęty w procedurze karnej, rzadziej cywilnej. Zdaniem skarżącego, zachowanie funkcjonariusza publicznego podczas rozprawy lub w związku z wykonywaniem czynności służbowych jest sprawą publiczną, a informacja o tym zachowaniu podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Strona postępowania może poznać motywy zachowania funkcjonariusza, wykonującego obowiązki powierzone przez organy władzy, składając odpowiednie wnioski procesowe lub zaskarżenia formalnoprawne. Skarżący złożył taki wniosek – w formie żądania wyłączenia sędziego, jednak ani sędzia w złożonym oświadczeniu, ani sąd rozpatrujący wniosek, nie wyjaśnili motywów postępowania sprawozdawcy. Dlatego złożył prośbę w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem w/w, wystarczającym sposobem załatwienia jego wniosku byłoby podanie przepisów prawa, z których wynikałoby, iż przewodniczący składu orzekającego ma prawo pytać o działania strony. W jego ocenie informacja o organach i osobach sprawujących w nich funkcje oraz ich kompetencjach, jak również o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, jest informacją publiczną. Skarżący wniósł o uchylenie lub stwierdzenie nieważności zakwestionowanego rozstrzygnięcia wskutek rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację podaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 03 kwietnia 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 858/07 tutejszy sąd oddalił skargę podzielając stanowisko organów, że "motywy publicznego zachowania sędziego podczas rozprawy nie stanowią sprawy publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej". W uzasadnieniu sąd wskazał na treść regulacji art. 1 i 6 ustawy z dnia 06 września 2001 r., art. 61 Konstytucji RP oraz orzecznictwo sądów administracyjnych i stwierdził, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Chodzi tylko o informację odnoszącą się do faktów, bowiem wniosek zgłoszony na podstawie wymienionej ustawy może zawierać jedynie pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Nadto informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkiem ich kwestionowania. Sąd podał, że "nie mają charakteru informacji publicznej wnioski w sprawie indywidualnej, jak żądanie wyjaśnienia treści aktów, czy polemika z dokonanymi ustaleniami". Zwrócił uwagę na art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 06 września 2001 r. doprecyzowujący pojęcie "dane publiczne". Wskazując na zaprezentowane poglądy na temat pojęcia informacja publiczna WSA ocenił, że motywy kierujące sędzią podczas sprawowania wymiaru sprawiedliwości określone są tylko i wyłącznie przepisami stosownych procedur. Nie są to również dane o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych. Sąd zaaprobował również formę zakończenia postępowania przez organy – decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. B. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zarzucił naruszenie prawa w granicach obydwu podstaw kasacyjnych: 1. art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezasadnym uznaniu, że przepisy na podstawie których przewodniczący składu orzekającego sądu kształtuje swe publiczne zachowanie na jawnej rozprawie sądowej, w tym procesowy sposób odnoszenia się do stron, nie są informacją publiczną tylko dlatego, iż obowiązująca procedura postępowania cywilnego i zwyczaj prawny zwalniają z obowiązku podawania ustnie i do protokołu rozprawy podstaw prawnych takiego zachowania; 2. art. 134 § 1 p.p.s.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy wskutek tego, iż sąd nie do końca starannie i szczegółowo wyjaśnił sprawę, a w szczególności pominął obowiązek kontroli zaskarżonego aktu z prawem ustrojowym (Konstytucją RP), przez co nie odniósł się do zaistniałego w sprawie stanu prawnego i twierdzeń skarżącego podniesionych na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że sąd I instancji nie przeprowadził w istocie kontroli prawa materialnego, bowiem sprowadził ją jedynie do przytoczenia stanowiska organu, zgodnie z którym "motywy kierujące sędzią podczas sprawowania wymiaru sprawiedliwości określone są tylko i wyłącznie przepisami stosownych procedur". Wskazał, że nie kwestionował zachowania sędziego, nie zamierzał również, w drodze wykorzystania trybu z ustawy o dostępie do informacji publicznej, uzyskać porady prawnej, czy też spowodować wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, ewentualnie podjęcia innej czynności proceduralnej. Dlatego, jego zdaniem, podane w uzasadnieniu wyroku sądu I instancji orzecznictwo, należy uznać za nieodnoszące się do problemu, jaki zaistniał w sprawie. W ocenie skarżącego przy występujących w konkretnej sprawie trudnościach klasyfikacyjnych informacji publicznych i niepublicznych na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. rozstrzygać należy poprzez dokonywanie wykładni rozszerzającej art. 6 w/w ustawy, w którym wymieniono przykładowe sprawy publiczne, o których informacje podlegają obowiązkowemu udostępnieniu. Podniósł, że odmowa udostępnienia informacji narusza jego konstytucyjne prawa. Nie poznał bowiem treści przepisów kształtujących zachowanie sędziego na rozprawie cywilnej, co narusza treść art. 7 Konstytucji RP, jak również jego prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji), prawo do skargi konstytucyjnej (art. 79 ust. 1 Konstytucji) i prawo do wynagrodzenia szkody przez władzę publiczną. Wyrokiem z dnia 30 października 2008 r. w sprawie sygn. akt I OSK 873/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok z dnia 03 kwietnia 2008 r. i przekazał sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu sąd wyższej instancji nie podzielił zarzutów skarżącego o naruszeniu przez WSA w Białymstoku przepisów prawa materialnego, natomiast stwierdził naruszenie przepisu procesowego tj. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), lecz z powodów innych niż podane w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że sąd I instancji przeprowadzając kontrolę w granicach określonych art. 134 p.p.s.a. zaaprobował zaskarżone decyzje jako zgodne z prawem, podczas gdy zostały wydane bez podstawy prawnej. W ocenie NSA prawidłowo natomiast skład niższej instancji wywiódł, że żądana przez skarżącego informacja, polegająca na podaniu przez sędziego motywów publicznego zachowania się na rozprawie, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o dostępie do informacji publicznej, co znajduje potwierdzenie w wieloletnim orzecznictwie sądowym, choć nieco odmiennym niż podane w uzasadnieniu zakwestionowanego wyroku. Zasadnie zatem, w ocenie NSA, sąd I instancji stwierdził, że żądanie strony procesu cywilnego, której przysługują konkretne uprawnienia na gruncie procedury cywilnej i która zmierza do realizacji przysługujących jej w tej procedurze praw, nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej. W konsekwencji sąd I instancji powinien stwierdzić nieważność obydwu decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, jako wydanych bez podstawy prawnej. Sąd kasacyjny podniósł również, że w utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednolicie, iż w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą. Wskazał na następujące wyroki: NSA z 27 września 2002 r. II SAB 180/02 i z 27 września 2002r. II SAB 289/02 (niepubl.) i NSA z 19 grudnia 2002 r. II SA 3301/02, Monitor Prawniczy 2003 z. 3 s. 196. Zdaniem NSA art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przewidujący obowiązek wydania decyzji, ma zastosowanie tylko wówczas, gdy spełniony jest warunek przedmiotowy - sprawa ma charakter informacji publicznej i podmiotowy - istnieje podmiot zobowiązany. Brak jednego z tych elementów oznacza zakaz załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Wydanie w takich warunkach decyzji - stanowi o braku jej podstawy prawnej i winno skutkować stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny winien w ocenie NSA - stosując art. 134 § 1 p.p.s.a., stwierdzić nieważność obydwu decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z uwagi na przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Orzeczenie to wprawdzie niekorzystne dla skarżącego znajduje uzasadnienie w regulacji zamieszczonej w art. 134 § 2 p.p.s.a., uchylającej zakaz reformationis in peius w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu. Taka właśnie sytuacja, zdaniem NSA, miała miejsce w niniejszej sprawie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przed sąd I instancji podczas rozprawy w dniu 12 lutego 2009 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów obydwu instancji oraz o uzupełnienie stanowiska NSA o wskazanie, w jaki sposób złożony przez niego wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania szczegółowo przez niego wyliczonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę ponownie, zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Wydane w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcia – jak wyżej przedstawiono - były już przedmiotem kontroli tutejszego sądu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 30 października 2008 r. uchylił orzeczenie WSA w Białymstoku oddalające skargę i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. Wyrok kasacyjny sądu II instancji powoduje określone konsekwencje, bowiem zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zakres kognicji w niniejszym postępowaniu jest zatem zawężony do granic, w jakich NSA rozpoznał skargę kasacyjną i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. W praktyce oznacza to, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy odstąpienie od wykładni dokonanej przez sąd II instancji jest niedopuszczalne (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2005 r. w sprawie sygn. akt I FSK 294/05, Lex nr 187537 oraz wyrok NSA z dnia 20 września 2006 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1117/05, Lex nr 238489). Rozstrzygnięcie sporu w sprawie niniejszej sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy podanie stronie motywów zachowania sędziego sprawozdawcy na rozprawie w procesie cywilnym stanowi udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), powoływanej dalej jako u.d.i.p. Oceny prawnej w tym przedmiocie dokonał ostatecznie NSA w wyroku z dnia 30 października 2008 r. w sprawie niniejszej i ocena ta wiąże skład orzekający przy ponownym rozpoznaniu sprawy, wiąże także strony postępowania. Należy uznać, że informacja polegająca na podaniu motywów publicznego zachowania się sędziego podczas prowadzonej przez niego rozprawy nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Przykładowy ich katalog zawiera przepis art. 6 u.d.i.p., w którym wymieniono m.in. informację o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a). Orzecznictwo i doktryna interpretują pojęcie informacji publicznej szeroko, dążąc do wprowadzenia i ugruntowania zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego organu. Informację publiczną stanowi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także tych, które tylko w części dotyczą działalności organu), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (vide wyroki WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 721/08, Lex nr 423325, wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie sygn. akt I OSK 123/06, Lex nr 291357 i inne). W tym względzie stanowisko sądów administracyjnych jest od lat konsekwentne. Uznanie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, że żądana informacja nie stanowi takiej informacji, rodzi konsekwencję w postaci sposobu załatwienia wniosku o jej udzielenie. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w drodze decyzji następuje odmowa udostępnienia informacji publicznej. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym, którego ocena prawna zawarta w wyroku kasacyjnym z dnia 30 października 2008 r. wiąże skład obecnie rozpoznający sprawę, podać należy, że literalna wykładnia powyższego przepisu wskazuje na jego zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy mamy do czynienia z informacją publiczną. Zacytowana norma nie odnosi się natomiast do przypadków, gdy wniosek nie dotyczy przedmiotowej informacji. Wówczas organ ma jedynie obowiązek zawiadomienia strony, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa, nie musi natomiast wydawać decyzji administracyjnej. Postępowanie takie kończy się aktem w postaci pisma wskazującego, że żądanie nie dotyczy informacji publicznej. Powyższe stanowisko należy uznać na ugruntowane w orzecznictwie, czego dowodzą podane przez NSA orzeczenia sądów administracyjnych, do których dodać można: wyrok NSA z dnia 05 lutego 2008 r. w sprawie sygn. akt I OSK 807/07 (http//:orzeczenia.nsa.gov.pl), postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie sygn. akt I OSK 274/05, Lex nr 188967, postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2007 r. w sprawie sygn. akt I OSK 50/06, Lex nr 291197). Decyzja administracyjna o odmowie udostępnienia informacji żądanej przez stronę jako publiczna, która takiej cechy nie posiada, jest zatem wydana bez podstawy prawnej i podlega stwierdzeniu nieważności przez sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W sytuacji, gdy organ II instancji utrzymał taką decyzję w mocy, a istotą administracyjnego postępowania odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy – także decyzja tego organu zostaje wydana bez podstawy prawnej, nadto z rażącym naruszeniem art. 16 ust. 1 u.d.i.p. i art. 138 § 1 pkt 2 in fine Kpa. Konsekwencją powyższego (jak wskazał NSA przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej od pierwszego wyroku WSA w sprawie niniejszej) jest stwierdzenie nieważności obydwu decyzji. Objęcie rozstrzygnięciem sądu także decyzji pierwszoinstancyjnej (Prezesa Sądu Rejonowego w S.) dopuszczalne było z mocy art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. Pierwszy z przytoczonych przepisów stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaś z mocy art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Dodatkowo podnieść należy następujące kwestie. Wojewódzki sąd administracyjny rozpoznający sprawę po wyroku kasacyjnym NSA jest, jak to wyżej wskazywano, związany wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny i może od niej odstąpić wyjątkowo, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że w nowej sytuacji faktycznej należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez NSA. Sytuacja taka nie ma miejsca w sprawie niniejszej, dlatego podniesiona przez skarżącego w trakcie rozprawy kasacyjnej oraz rozprawy w dniu 12 lutego 2009 r. okoliczność udzielenia informacji przez inny podmiot, nie powoduje bezprzedmiotowości niniejszego postępowania, w którym ocenie podlegało działanie organu w postaci wydania decyzji administracyjnej bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Wniosek skarżącego o umorzenie postępowania mógłby zostać oceniony jako skuteczny w sytuacji, gdyby skarga dotyczyła bezczynności organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, a podstawy tej bezczynności odpadły przed sądem. Na skutek niniejszego wyroku zostały wyeliminowane z obrotu prawnego decyzje organów obydwu instancji, zatem postępowanie administracyjne "cofnęło się" do etapu, w którym pozostaje do rozpoznania wniosek skarżącego z dnia 11 czerwca 2007 r. o udzielenie informacji publicznej w postaci podania motywów zachowania sędziego. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ załatwi zatem ten wniosek w sposób zgodny z prawem, mając na uwadze zawartą w niniejszym uzasadnieniu ocenę prawną co do pojęcia informacji publicznej oraz dopuszczalnych prawem form załatwienia wniosku o udostępnienie informacji innych niż publiczne, a zgłoszonych w trybie u.d.i.p. Pisemnie poinformuje stronę, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Wskazać w tym miejscu trzeba uzupełniająco, że przełamanie w sprawie zawartego w art. 134 § 2 p.p.s.a. zakazu reformationis in peius uzasadnione jest stwierdzonymi wadami zaskarżonych decyzji, w którym to przedmiocie także wypowiedział się NSA w uzasadnieniu wyroku kasacyjnego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 §1 pkt 2 Kpa oraz w zw. z art. 135 i 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. W punkcie 2. wyroku rozstrzygnięto w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. zasądzono na rzecz skarżącego od organu zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw w kwocie 236 zł obejmującej koszty poniesione w związku z pierwotnym (03 kwietnia 2008 r.) i ponownym (12 lutego 2009 r.) rozpoznaniem sprawy przez WSA w Białymstoku tj. dwukrotne koszty dojazdu skarżącego (2 x 18 zł), koszty utraconego zarobku wskutek dwukrotnego stawiennictwa w sądzie we wskazanych datach (2 x 90 zł) oraz zwrot poniesionych kosztów sądowych w postaci części wpisu od skargi w kwocie 20 zł.