II SA/Bk 806/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (ref.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lutego 2009 r. sprawy ze skargi L.B.-J. i A.J. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania robót budowlanych przy realizacji wiaty oddala skargę. Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Skarżąca L.B.–J. i A.J. właściciele działki Nr [...]/20 położonej w K. zainicjowali przez organem nadzoru budowlanego wnioskiem z 17 lipca 2008 r. postępowanie administracyjne w sprawie stanu prawnego obiektu budowlanego realizowanego na działce [...]/19 w K. przez właścicieli sąsiedniej nieruchomości S. i U.K. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. powołując się na art. 50 ust. 1 prawa budowlanego odmówił wstrzymania robót budowlanych przy realizacji wiaty na opisanej wyżej działce. Organ ustalił, że na przedmiotowej posesji realizowana jest drewniana wiata o wymiarach 4,0 m x 6,1 m, wysokości do kalenicy 4,5 m. Konstrukcję nośną stanowią drewniane słupy o wymiarze 14 cm x 14 cm, drewniana więźba dachowa, dwuspadowa pokryta płytą OSB i papą. Jedna połać dachu nachylona w kierunku działki skarżącego, okap wysunięty jest na odległość 0,7 m, nie zamontowano rynien i rur spustowych. Wiata usytuowana jest w lewym tylnym rogu posesji przy ulicy S. [...] w odległości 0,85 m od środka ogrodzenia pomiędzy działkami numer geodezyjny [...]/19 i [...]/20 wskazanej przez skarżących jako geodezyjnie wytyczona granica. Ściana tylna jak również szczyty obite są płytą OSB, natomiast ściana boczna prawa obita jest płytą OSB oraz drewnianą szalówką, ściana frontowa i lewa od strony skarżących nie są zabudowane. Wiata posadowiona jest na płycie betonowej o wymiarach 7,20 m x 4,80 m, która wysunięta jest poza lico wiaty na odległość 0,75 m w kierunku działki skarżących. Nadto organ stwierdził, że inwestor przedmiotową wiatę wykonuje na podstawie zgłoszenia dokonanego w Wydziale Architektury przy Starostwie Powiatowym w B. na podstawie art. 29 ust. 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Z załącznika (szkicu) dołączonego do w/w zgłoszenia wynika, iż wiata powinna posiadać wymiar 6,0 x 4,0 m, wysokość 4,0 m i winna być usytuowana w odległości 0,7 m od granicy z działką skarżących. W rzeczywistości przedmiotowa wiata oddalona jest o 0,85 m od granicy działki skarżących (w zgłoszeniu 0,7 m) i posiada wymiar 6,10 m x 4,0, wysokość 4,5 m, tj. nieznacznie przekraczające projektowane, co uznano za nieistotne odstępstwo od dokonanego wyżej opisanego zgłoszenia. Z różnicy odległości od granicy działek do wiaty – o, 85 m oraz do okapu – 0,7 m wynika przy tym, iż odległość okapu od granicy działki skarżących wynosi 0,15 m, stąd też woda opadowa odprowadzana będzie na własna posesję Pana S.K. W związku z tym, że przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określają wymagane odległości sytuowania budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną, tym samym nie mają zastosowania do budowli o charakterze wiaty. Zgodnie z art. 3 pkt 2 wyżej cytowanej ustawy Prawo budowlane ilekroć jest mowa o budynku – należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z uwagi na fakt, że przedmiotowa budowla posiada dwie ściany tym samym uznano, iż nie jest ona wydzielona z przestrzeni i nie klasyfikuje się jako budynek, a wiata. Organ nadzoru budowlanego I instancji nie znalazł też podstaw do ingerencji w sprawie wzniesionego przez państwa K. ogrodzenia działki [...]/19 na granicy z nieruchomością skarżących uznając, iż jego wysokość nie przekracza 2,20 m i jako takie nie wymagało ono pozwolenia ani zgłoszenia. W zażaleniu na to postanowienie skarżący podtrzymali zgłoszone w toku postępowania zastrzeżenia, że realizowany obiekt w rzeczywistości jest budynkiem i winny mieć do niego zastosowanie przepisy prawa budowlanego dotyczące minimalnych odległości usytuowania od granicy nieruchomości, Położenie dachu obiektu jest takie, że część wód opadowych będzie spływać na działkę skarżących, co jest niezgodne z art. 29 ustawy Prawo wodne. Oparcie płyty betonowej o murek graniczny spowoduje w przyszłości jego przesuwanie w kierunku działki skarżących, o czym świadczą widoczne już teraz rysy na fundamencie płotu, wynikające z naporu mas ziemi i płyty betonowej. Niezachowanie odległości od granicy powoduje podmywanie przez wody opadowe muru granicznego. Nadto organ I instancji błędnie potraktował odstępstwa od warunków zgłoszenia jako nieistotne, czym naruszył art. 36 "a" ust. 5 pkt 2 prawa budowlanego. Pominięto też okoliczność naruszenia przez realizowany obiekt przepisów określających wymogi, jakie powinny spełniać obiekty budowlane ze względu na ochronę przeciwpożarową, zważywszy, iż obiekt służy jako skład opału i materiałów budowlanych. Poruszono w zażaleniu kwestię błędów na etapie przyjęcia i oceny zgłoszenia wykonania "wiaty" wytykające niepełność dołączonego do zgłoszenia szkicu. Skarżący podkreślili niedokładność wizji lokalnej (brak odkrywek fundamentu pod realizowanym obiektem skutkujący przyjęciem, że nie ma ich od strony południowej i zachodniej). W odwołaniu skarżący zaprzeczyli też ustaleniu, że wysokość ogrodzenia nie przekracza 2,20 m. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w postępowaniu zażaleniowym przeprowadził własne oględziny, po czym postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia pierwszoinstancyjnego przy uściśleniu podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia do art. 50 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Organ II instancji wskazał, że podczas dokonanych przez niego oględzin stwierdzono, że na działce inwestorów realizowana jest wiata, której konstrukcję stanowią słupy drewniane i więźba dachowa dwuspadowa drewniana z pokryciem płytą OSB i papą. Wymiary wiaty: 4,0 m x 6,1 m i wysokości 4,5 m do kalenicy. Jedna połać dachowa z okapem wysuniętym 0,7 m nachylona w kierunku działki skarżących posiada rynnę oraz rurę spustową odprowadzającą wody opadowe na własną działkę inwestora. Wiata została usytuowana w lewym narożu działki tuż przy istniejącym ogrodzeniu między posesjami tj. działki inwestorów numer geodezyjny [...]/19 i działki skarżących numer geodezyjny [...]/20. Od granicy działki skarżących wiata oddalona jest 0,85 m. Wiata posiada dwie ściany osłonowe; od strony granicy działki numer geodezyjny [...]/6 ściana wykonana jest z płyty OSB, od strony granicy z działką numer geodezyjny [...]/20 ścianę boczną podłużną wykonano z płyty OSB i dodatkowo obito szalówką. Ściany: frontowa i boczna od strony działki skarżących są niezabudowane, lecz ściana boczna wyłożona jest drewnem opałowym do kominka. Szczyt frontowy wiaty obito płytą OSB. Posadowienie wiaty stanowi płyta betonowa o wym. 7,20 x 4,80 m, grubości około 20 – 25 cm, która jest wysunięta poza lico wiaty, aż do istniejącego cokołu ogrodzenia między posesjami inwestorów i skarżących. Uczestniczący w oględzinach Państwo K. oświadczyli, że wiata została wykonana w lipcu 2008 r., a jej budowa nie została zakończona, gdyż niewykonana została jedna ściana osłonowa. Z zebranego materiału dowodowego w sprawie wynika, że inwestorzy wykonali wiatę na podstawie zgłoszenia dokonanego w dniu 9 maja 2008 r. w Starostwie Powiatowym w B., z którego wynika, że wiata o konstrukcji drewnianej o pow. 24,8 m2 będzie posadowiona na płycie betonowej, ze ścianami oszelowanymi z trzech stron (wschodniej, południowej i zachodniej). Jak wynika z w/w zgłoszenia wiata otwarta będzie ze strony północnej, a dach będzie dwuspadowy o kalenicy wschód – zachód z zarysem w obrębie działki i odprowadzeniem wód opadowych na własną działkę. Inwestor ponadto określił termin rozpoczęcia w/w robót na dzień 9 czerwca 2008 r. natomiast roboty dotyczące wiaty rozpoczęto w dniu 9 lipca 2008 r. Inwestorzy omawianych robót, dokonali zgłoszenia w dniu 9 maja 2008 r. w Starostwie B., o czym świadczy pieczątka organu z datą wpływu. Zgłoszenie zostało zarejestrowane pod nr [...]. Budowa wiat nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, wymaga natomiast zgłoszenia właściwemu organowi. Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (jednolity tekst: Dz. U. Nr 156 z dnia 17 sierpnia 2006 r., poz. 1118 z późn. zm.) w omawianym przypadku wymagane było stosowne zgłoszenie w organie administracji architektoniczno – budowlanej. Inwestorzy robót dopełnili powyższy obowiązek. Złożone przez inwestorów zgłoszenie z dnia 9 maja 2008 r. stało się prawnie skuteczne, ponieważ organ administracji architektoniczno – budowlanej Starostwa Powiatowego w B. nie wniósł decyzyjnego sprzeciwu. Inwestorzy nie naruszyli terminów rozpoczęcia robót, termin rozpoczęcia w zgłoszeniu został określony na 9 czerwca 2008 r., prace rozpoczęto miesiąc później. Zgodnie z art. 30 ust. 5 cyt. ustawy Prawo budowlane zgłoszenia należało dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Ponadto jak wynika z oględzin wiata została usytuowana na działce numer geodezyjny [...]/19 w K., zgodnie ze szkicem sytuacyjnym, a więc w sąsiedztwie ogrodzenia między posesjami to jest w miejscu, które odpowiada usytuowaniu zaznaczonemu na szkicu sytuacyjnym dołączonym do zgłoszenia. Wobec powyższego nie można mówić o samowoli budowlanej. Faktycznie wiata oddalona jest o 0,85 m od granicy działki skarżących, w zgłoszeniu jest 0,7 m, zwiększenie odległości usytuowania wiaty o 15 cm w stosunku do granicy z działką skarżących należy uznać za nieistotne odstępstwo od warunków zgłoszenia. Wybudowana wiata nie podlega regulacjom prawnym z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż rozporządzenie to dotyczy sytuowania budynków, natomiast wiata w rozumieniu art. 3 pkt 2 cyt. wyżej ustawy – Prawo budowlane budynkiem nie jest. Zgodnie z w/w przepisem ilekroć jest mowa o budynku należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Przedmiotowa wiata jest budowlą, posiada dwie ściany (w zgłoszeniu są trzy), tym samym uznaje się, że nie jest wydzielona z przestrzeni i nie klasyfikuje się jej jako budynek. Okoliczność, iż wybudowana wiata rozmiarami (4,0 x 6,1 m i wys. 4,5 m) nieco odbiega od wymiarów określonych w zgłoszeniu (4,0 x 6,0 m i wys. 4,0) uznaje się za nieistotne. Ponadto usytuowanie wiaty przy istniejącym ogrodzeniu między posesjami nie może stanowić podstawy do interwencji organu nadzoru budowlanego w trybie postępowania administracyjnego. Organ nadzoru budowlanego może bowiem ingerować w kwestie usytuowania obiektów budowlanych jedynie w sytuacji naruszenia przepisów prawa publicznego. Jeżeli według skarżących usytuowanie wiaty narusza ich uprawnienia właścicielskie, mogą się domagać ich ochrony na podstawie przepisów prawa cywilnego, a w szczególności przepisu art. 144 k.c. regulującego tzw. prawa sąsiedzkie. We wniesionej do Sądu skardze na powyższe postanowienie L.B.– J. i A.J. zarzucili mu: 1. błędną wykładnię art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane poprzez niedostrzeżenie faktu, że zbudowany przez inwestorów obiekt budowlany przekracza swoją powierzchnią zabudowy 25 m2. W uzasadnieniu do tego zarzutu skarżący powołując się na ustalenia obu organów co do wymiarów płyty betonowej pod wiatą 7,20 x 4, 80 stwierdzają, że realizowana powierzchnia zabudowy wiaty wynosi 34,56 m2 a nie 24,7 m2 jak przyjęły organy. 2. niezastosowanie (naruszenie) § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w zakresie odległości usytuowania wznoszonego budynku (nazwanego wiatą) od granicy z sąsiednią działką budowlaną. 3. niezastosowanie treści art. 50 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane poprzez przyjęcie, że sposób zabudowy działki inwestorów i budowa budynku (nazwanego wiatą) blisko jej granicy oraz sposób zabudowy nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa mienia. 4. naruszenie art. 7 k. p. a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez dowolny sposób zgromadzenia dowodów i ich przeprowadzenia oraz dowolną ocenę tychże dowodów. Podnosząc powyższe zarzuty i rozbudowując argumentację pod każdym zarzutem, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności aktów organów administracji publicznej tj. oceny ich zgodności z przepisami materialnego prawa administracyjnego i zgodności z przepisami procedury administracyjnej postępowania poprzedzającego wydanie aktu (vide: art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Uchylenie zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji organu administracji możliwe jest w sytuacji naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (vide: art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" i "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić tak ujętych zarzutów naruszenia prawa. Nie ulega wątpliwości, że roboty budowlane przy spornej wiacie (traktowanej przez skarżących jako budynek) inwestor S.K. wykonywać zaczął w stosunku do którego to zgłoszenia organ architektoniczno – budowlany nie wniósł sprzeciwu o jakim mowa w art. 30 ust. 6 prawa budowlanego. Przepis art. 30 ust. 6 prawa budowlanego przewiduje obowiązek wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych gdy: 1. zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, 2. gdy budowa lub roboty budowlane objęte zgłoszeniem naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy, 3. gdy zgłoszenie dotyczy budowy obiektu budowlanego tymczasowego, a którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu w którym taki obiekt istnieje (w przepisie tym chodzi o tymczasowy obiekt budowlany stanowiący zaplecze dla robót budowlanych). W opisanych wyżej przypadkach organ architektoniczno – budowlany musi bezwzględnie wyrazić sprzeciw wobec zgłoszenia. Fakultatywnie może natomiast wnieść sprzeciw i nałożyć obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę także dla takich obiektów, bądź robót, które co do zasady nie wymagają pozwolenia, a jedynie zgłoszenia, o ile dostrzeże, że realizacja takiego obiektu może spowodować: 1. zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, 2. pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, 3. pogorszenie warunków zdrowotno – sanitarnych, 4. wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Z akt sprawy wynika, że do zgłoszenia spornego obiektu był dołączony rysunek planowanej wiaty wraz z wymiarami i odległością usytuowania od granicy z działką skarżących a w zgłoszeniu znalazł się następujący opis planowanego obiektu: "Wiata drewniana, drewniane słupki postawione na płycie betonowej. Pole powierzchni licząc po linii zewn. słupków – 24,8 m2. Ściany oszalowane z trzech stron (wsch., połudn., zach.). Wiata otwarta ze strony płn. Dach dwuspadowy o kalenicy wsch. – zachód, z zarysem w obrębie działki, wody opadowe odprowadzane na działkę." Przytoczona treść zgłoszenia i przepisów prawa budowlanego określających przypadki, w których organ architektoniczno – budowlany musi lub może wyrazić sprzeciw wobec zgłoszenia, konieczne jest dla wykazania, że brak wniesienia przez Starostę B. sprzeciwu względem zgłoszonego zamiaru budowy spornej wiaty, przesądziło o tym, że zgłoszony obiekt budowlany nie może być obecnie traktowany jako objęty obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ architektoniczno – budowlany nie dostrzegając potrzeby wniesienia sprzeciwu dysponował przecież wiedzą o tym, że planowany obiekt będzie usytuowany na płycie betonowej, której wymiary nie zostały w zgłoszeniu podane oraz, że powierzchnia zabudowy wiaty, liczona po obrysie zewnętrznym słupów, nie będzie przekraczała 25 m2. Organ nadzoru budowlanego przy skutecznie przyjętym zgłoszeniu, nie może wbrew ocenie organu architektoniczno – budowlanego twierdzić, że powierzchnię zabudowy należy liczyć inaczej niż po zewnętrznym obrysie słupów, a tym samym uznawać – jak chcą skarżący – że na wiatę należało uzyskać pozwolenie na budowę w oparciu o art. 29 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego. Płyta betonowa na której stanęła wiata już na etapie zgłoszenia została potraktowana jako utwardzenie terenu pod budowę w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 5 prawa budowlanego. Występujące jako samodzielna inwestycja utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych (nawierzchnią betonową, chodnikami z płyt, gruzem) też nie podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę a wymaga jedynie zgłoszenia. Konsekwencją powyższego jest konstatacja, że organy nadzoru budowlanego (obu instancji), słusznie wyeliminowały kwalifikację niniejszego przypadku według art. 48 prawa budowlanego tj. zasadnie uznały, że sporna inwestycja nie stanowi klasycznej samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu budowlanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Stosując zaś procedurę przewidzianą art. 50 -51 prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego prawidłowo stwierdziły, że brak było podstaw do wstrzymania prowadzonych przy spornym obiekcie robót budowlanych. Stosownie do treści art. 50 ust. 1 prawa budowlanego wstrzymanie – w przypadku innych niż określone w art. 48 ust. 1 - prowadzonych robót budowlanych może nastąpić o ile są one wykonywane bądź: 1. bez wymaganego pozwolenia na budowę labo zgłoszenia, lub 2. w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3. na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę w przepisach. Możliwość zastosowania jako przyczyny wstrzymania spornych robót budowlanych sytuacji objętych pkt 1 i 3 należy wyeliminować od razu z uwagi na wskazaną wcześniej skuteczność dokonanego zgłoszenia i wyłączenie spornego obiektu spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W obszarze koniecznych ocen pozostają więc dwie pozostałe przesłanki wstrzymania robót budowlanych ujęte punktami 2 i 4. Przyczyna wstrzymania robót budowlanych objęta punktem 4 – tym wiąże się z oceną zakwalifikowania przez organ spornego obiektu do wiat a nie budynków. Przyjęcie – jak dowodzą skarżący – że sporny obiekt jest budynkiem, oznaczałoby konieczność stosowania do niego norm odległościowych usytuowania w stosunku do granic nieruchomości sąsiednich stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sporny obiekt nie jest jednak budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego i jako obiekt nie będący budynkiem musiał być traktowany już na etapie oceny zgłoszenia. Uznanie go bowiem za budynek na etapie zgłoszenia czyniłoby koniecznym wniesienie sprzeciwu z uwagi na bliższe niż przewidują normy odległościowe planowego jego usytuowania w stosunku do granic z nieruchomością sąsiednią. Skład orzekający Sądu w sprawie niniejszej zgadza się z organem nadzoru budowlanego, że przy kwalifikacji obiektu budowlanego do budynku należy się kierować definicją "budynku" zawartą w słowniku pojęć prawa budowlanego tj. art. 3 pkt 2 tej ustawy. Wedle tej definicji budynek to obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z powierzchni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. Wszystkie cztery elementy charakteryzujące budynek (trwałe związanie z gruntem, wydzielenie z przestrzeni przegrodami budowlanymi, fundamenty, dach) muszą w ocenianym obiekcie zaistnieć razem, by można było go uznać za budynek. Prawo budowlane nie definiuje "wiaty". Taką definicję zawiera natomiast rozporządzenie Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. z 1999 r. Nr112, poz. 1316) wydane na podstawie upoważnienia z ustawy o statystyce publicznej. Ustawa o statystyce publicznej służy innym celom niż wynikające z ustawy "Prawo budowlane" i na użytek postępowań administracyjnych w których stosuje się przepisy ustawy "Prawo budowlane", może mieć tylko posiłkowe znaczenie. Rozporządzenie powyższe definiuje wiatę jako "pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione". W świetle ustawowej definicji "budynku" i posiłkowo stosowanej definicji "wiaty", dla uznania spornego obiektu za wiatę wystarczające było więc stwierdzenie braku wydzielenia tego obiektu z przestrzeni czterema ścianami. Jest bezspornym, że wiata według zgłoszenia miała nie mieć jednej ściany (od strony działki skarżących) i tak została wzniesiona. Za przegrodę budowlaną nie można bowiem uznać poukładanego drewna. Nie było zatem potrzeby dociekania przez organ czy sporny obiekt ma fundamenty. Trwałe połączenie konstrukcji wiaty z gruntem nie czyniłoby z niej budynku, jeżeli nie posiada ona pozostałych elementów charakteryzujących budynek. Organy nadzoru budowlanego nie mogą przy kwalifikacji obiektów budowlanych kierować się domysłami i zakładać, że działanie inwestora zmierza do obejścia przepisów prawa budowlanego. Przypisywanie inwestorowi, że pod pretekstem budowy wiaty zrealizował budynek gospodarczy jest nieuzasadnione w świetle bezspornego ustalenia, że obiekt nie ma ścian z czterech stron tj. nie ma wszystkich przegród budowlanych bocznych wydzielających go z przestrzeni. Uznanie obiektu za wiatę oznacza zaś dopuszczalność jego usytuowania w odległości od granic nieruchomości mniejszych niż wymagane dla budynków. Zdaniem Sądu organy nadzoru budowlanego zasadnie nie znalazły też podstaw do wstrzymania spornych robót budowlanych w oparciu o punkt 2 art. 50 ust. 1 prawa budowlanego. tj. ze względu na zagrożenia o jakich mowa w tym przepisie. Podkreślić należy raz jeszcze, że na etapie oceny zgłoszenia organ architektoniczno – budowlany nie dostrzegł potrzeby nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska, pogorszenie warunków zdrowotno – sanitarnych czy wprowadzenie (utrwalenie bądź zwiększenie) ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, jakie objęty zgłoszeniem obiekt mógł stworzyć. Obiekt został zrealizowany zgodnie ze zgłoszeniem ( z mało istotnymi różnicami, w tym jedną na korzyść skarżących tj. z odsunięciem wiaty od granicy z ich nieruchomością) wody opadowe z dachu wiaty odprowadzane są na działkę inwestora a organy nadzoru budowlanego (obu instancji) nie stwierdziły by wykonywane roboty zagrażały bezpieczeństwu ludzi, mienia lub środowiska. O ile w następstwie robót budowlanych doszło do zakłócenia stosunków wodnych na działce skarżących czy wyrządzenia szkód to roszczeń w tym zakresie skarżący mogą dochodzić bądź przed innym organem bądź na drodze postępowania cywilnego. Mając powyższe na uwadze skargę oddalono (art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)