VII SA/Wa 1922/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2008r. sprawy ze skargi P. [...] Spółka Jawna na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz P. [...] Spółka Jawna kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...] Główny Inspektor Farmaceutyczny, działając na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 pkt 4 w związku z art. 120 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 533 ze zm.) oraz art. 105 § 1, art. 138 § 1 pkt 3 oraz art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z dnia [...] czerwca 2007r., znak: [...], nakazującej unieruchomienie apteki ogólnodostępnej o nazwie "A. [...]", położonej we W. przy ul. K. [...], oraz zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...] w sprawie nadania rygory natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. złożonych przez P. [...] Spółka jawna we W., umorzył postępowanie odwoławcze. Stan sprawy przedstawiał się następująco: [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...] nakazał unieruchomienie apteki ogólnodostępnej o nazwie "A. [...]" położonej we W. przy ul. K. [...] prowadzonej przez przedsiębiorcę – P. [...] Spółka jawna z siedzibą we W. przy ul. O. [...] na podstawie zezwolenia znak: [...] wydanego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] w dniu [...] czerwca 2006 r. Powodem nałożenia w/w nakazu były wyniki kontroli przeprowadzonej w aptece w dniu 20 czerwca 2007 r. przez Zastępcę [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] i pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w [...]. Kontrola wykazała, że obrót produktami leczniczymi i wyrobami medycznymi prowadzony był podczas nieobecności właściwego farmaceuty, w aptece obecny był technik farmaceutyczny. Z uzyskanych informacji wynikało, że kierownik apteki od dnia 14 czerwca 2007 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Organ I instancji nakazał unieruchomienie apteki i zakazał obrotu produktami leczniczymi i wyrobami medycznymi do czasu ustania przyczyny unieruchomienia, tj. spowodowania stałej obecności w aptece farmaceuty w rozumieniu ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (Dz. U. z 2003 r. Nr 9, poz. 108 ze zm.). Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...] nadał powyższej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia [...] czerwca 2007 r. P. [...] Spółka Jawna wniosła zażalenie na opisane wyżej postanowienie z dnia [...] czerwca 2007 r., znak [...]. Pismem z dnia [...] lipca 2007 r. Spółka odwołał się od decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...]. Główny Inspektor Farmaceutyczny, rozstrzygając jak w zaskarżonej decyzji, stwierdził, iż zachodzą okoliczności uzasadniające umorzenie postępowań odwoławczych prowadzonych w związku z wniesieniem przez stronę: zażalenia na postanowienie z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...] oraz odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r., znak [...]. Główny Inspektor Farmaceutyczny wskazał, iż w obrocie prawnym znajduje się decyzja Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z dnia [...] czerwca 2007r., znak: [...], mocą której organ ten uchylił własną decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...], nakazującą unieruchomienie apteki ogólnodostępnej o nazwie "A. [...] " położonej we W. przy ul. K. [...]. Zdaniem organu, uchylenie przez Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...] spowodowało, iż prowadzone postępowania odwoławcze stały się bezprzedmiotowe, co uzasadniało umorzenie postępowania w sprawie. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła P. [...] Spółka jawna we W., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie wszystkich rozstrzygnięć organu I instancji będących w obrocie prawnym, wydanych w toku postępowania administracyjnego, związanych z zaskarżoną decyzją. Zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, § 2, § 3, art. 11, Art. 12 § 1 i § 2 , art. 35 § 2, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 79 § 1 i § 2, art. 80, art. 81, art. 83, jak również naruszenie prawa materialnego, art. 88 ust. 1 i ust. 4, art. 90, art. 120 ustawy Prawo farmaceutyczne. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd stwierdził, iż skarga powinna zostać uwzględniona ponieważ zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powyższa zasada jest kontynuacją zasady wynikającej z art. 6 k.p.a., w myśl której, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to nic innego, niż bezwzględny nakaz zastosowania przez właściwe w sprawie organy, po dokładnym ustaleniu stanu faktycznego, odpowiedniej normy prawa materialnego jak i procesowego, będącej podstawą rozstrzygnięcia. W postępowaniu administracyjnym organy wydają decyzje i postanowienia. Z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wynika ich zróżnicowanie ze względu na przedmiot oraz zaskarżalność. Zgodnie z art. 104 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub części albo w inny sposób kończą postępowanie. Postanowienie natomiast wydawane jest przez organ administracji w toku postępowania i dotyczy ono poszczególnych kwestii wynikających z jego toku, nie rozstrzyga ono jednakże o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej (art. 123 k.p.a.). Zakres stosowania formy decyzji i postanowienia jest prawnie od siebie rozdzielony. Decyzja i postanowienie stanowią dwie procesowe formy aktu administracyjnego indywidualnego, których nie można stosować zamiennie, podlegają one również innym środkom zaskarżenia. Od każdej decyzji nieostatecznej służy stronie odwołanie (bądź wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) – art. 127 k.p.a. Zażalenie jest natomiast środkiem prawnym przysługującym, poza wyjątkowym rozwiązaniem wynikającym z art. 37 k.p.a., na postanowienia. W stosunku do określonej grupy postanowień istniej możliwość wniesienia zażalenia uruchamiającego odrębne postępowanie zażaleniowe. Pozostałe postanowienia strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Wprawdzie Kodeks postępowania administracyjnego nie stanowi tego wprost, jednakże z wyżej wskazanych regulacji należy wyciągnąć wniosek, iż odwołanie od decyzji należy rozpoznać w drodze decyzji, a zażalenie w drodze postanowienia. Nie jest więc możliwe jednym aktem administracyjnym, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – decyzją administracyjną, rozpoznanie zarówno odwołania od decyzji jak i zażalenia od postanowienia. Przepis art. 144 k.p.a. zawiera unormowanie odsyłające, w przypadku zażaleń do odpowiednich przepisów dotyczących odwołań. Zgodnie więc z tym przepisem organ po rozpatrzeniu zażalenia powinien wydać postanowienie, w którym: utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie wydane przez organ pierwszej instancji, albo uchyla to postanowienie w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty kwestii będącej przedmiotem postanowienia, albo uchyla postanowienie w całości lub w części bez orzekania co do istoty tej kwestii. Jeżeli postanowienie organu pierwszej instancji stało się bezprzedmiotowe, to organ drugiej instancji, rozpatrujący zażalenie na takie postanowienie, powinien umorzyć postępowanie zażaleniowe na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 144. Organ administracji publicznej powinien był wydać, w niniejszej sprawie, dwa odrębne rozstrzygnięcia. Opisane wyżej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego było podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2007 r. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd odstąpił od merytorycznego badania trafności rozstrzygnięcia objętego zaskarżoną decyzją. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.