II SA/Ol 991/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2009 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii na rzecz skarżącego P. B. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 6 sierpnia 2008r. P.B. wystąpił do Powiatowego Lekarza Weterynarii w L. o udostępnienie informacji publicznej w postaci trzech ostatnich protokołów kontrolnych i pokontrolnych oraz wniosków pokontrolnych powstałych w wyniku kontroli podmiotu – "Z." – M.C., N. 3 w O. Pismem z dnia 14 sierpnia 2008r. M.C. oświadczyła, iż nie wyraża zgody na udostępnienie protokółów ze względu na jej osobę, jak również tajemnicę przedsiębiorstwa. Decyzją z dnia 19 sierpnia 2008r. Nr 3/08 Powiatowy Lekarz Weterynarii w L. wskazując na art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmówił udzielenia informacji publicznej w postaci udostępnienia treści dokumentów - odpisów protokołów kontroli zgodności: 1) Nr "[...]" z dnia 14 maja 2008r., 2) Nr "[...]"z dnia 3 czerwca 2008r., 3) Nr "[...]" z dnia 11 czerwca 2008r. z uwagi na prywatność M.C. oraz tajemnicę przedsiębiorcy. Od decyzji tej P.B. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Tego samego dnia (20 sierpnia 2008r.) zainteresowany wystąpił do Powiatowego Lekarza Weterynarii w L. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie treści wymienionych wyżej protokołów kontroli zgodności po wykreśleniu z ich treści danych, o jakich mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, o ile żądana informacja takowe zawiera. W tym zakresie Powiatowy Lekarz Weterynarii w L. decyzją z 29 sierpnia 2008r. Nr "[...]" umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, uzasadniając rozstrzygnięcie wydaniem już decyzji z dnia 19 sierpnia 2008r., którą rozstrzygnięto sprawę wobec przedstawienia żądania identycznej treści. Natomiast decyzją z dnia 15 września 2008r. Nr "[...]" Wojewódzki Lekarz Weterynarii uchylił decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w L. z 19 sierpnia 2008r. w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu stwierdzono, iż skarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 107 § 3 Kpa wobec pominięcia dowodu w sprawie jakim jest oświadczenie M.C. Decyzją zaś z 25 września 2008r. Nr "[...]" Wojewódzki Lekarz Weterynarii uchylił decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w L. z dnia 29 sierpnia 2008r. w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Wskazano, iż brak jest podstaw prawnych do orzekania na podstawie art. 105 Kpa w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej. Wyjaśniono nadto, iż P.B. pismem z dnia 17 września 2008r. cofnął wniosek z 8 sierpnia 2008r. (data wpływu do organu), która to zmiana stanu faktycznego po wydaniu decyzji przez organ I instancji musiała być uwzględniona przez organ odwoławczy. Wobec czego przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji zobowiązany jest rozpoznać wniosek w zakresie i trybie wyznaczonym przez ustawę o dostępie do informacji publicznej oraz uwzględnić pismo z dnia 17 września 2008r. Po kolejnym rozpatrzeniu wniosku z dnia 20 sierpnia 2008r., Powiatowy Lekarz Weterynarii w L. decyzją z "[...]" Nr "[...]", działając na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił udzielenia informacji publicznej w postaci odpisów trzech protokołów z kontroli zgodności: 1) Nr "[...]" z dnia 14 maja 2008r., 2) Nr "[...]" z dnia 3 czerwca 2008r., 3) Nr "[...]" z dnia 11 czerwca 2008r. przeprowadzonych jako kontrole doraźne z zakładzie "Z". M.C., w O., N. 3. W motywach uzasadnienia organ powołał się na zawarte w tych protokołach dane prywatne, jak i tajemnicę przedsiębiorstwa. Jako przyczynę odmowy udostępnienia informacji powołano się również na złożone w dniu 8 października 2008r. oświadczenie M.C. dotyczące braku jej zgody na udostępnienie treści żądanych dokumentów nawet po wykreśleniu z nich danych prywatnych dotyczących jej osoby oraz danych stanowiących tajemnicę jej przedsiębiorstwa. Od decyzji tej P.B. złożył odwołanie wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Podniósł, iż nie można odmówić udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na ochronę danych określonych w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udostępnienia informacji publicznej w postaci treści dokumentów z wykreślonymi danymi, o których mowa w tym przepisie. Zarzucił, iż niezrozumiałe jest uzasadnienie decyzji, które nie odnosi się do żądań udostępnienia informacji wyłączających dane, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy. Wojewódzki Lekarz Weterynarii postanowieniem z "[...]" Nr "[...]", działając w trybie art. 134 w związku z art. 123-126 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził niedopuszczalność odwołania. W motywach uzasadnienia podano, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 22 ustawy o dostępie do informacji publicznej i brak jest podstaw do rozpoznania sprawy w trybie administracyjnym, bowiem M.C. nie wyraziła zgody na udostępnienie danych powołując się na dane prywatne i tajemnicę przedsiębiorstwa. Opierając się na Komentarzu do ustawy o dostępie do informacji publicznej autorstwa I. Kamińskiej i M. Rozbickiej - Ostrowskiej organ wyjaśnił, iż zainteresowanemu służy prawo wystąpienia z powództwem cywilnym o nakazanie udostępnienia żądanych informacji do sądu rejonowego właściwego ze względu na siedzibę podmiotu, który odmówił udostępnienia informacji publicznej. Na to postanowienie P.B., działający poprzez ustanowionego pełnomocnika - radcę prawnego T.B., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o uchylenie postanowienia, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi w terminie 30 dni od dnia jej wpływu do Sądu. Podniósł, że skarżone postanowienie narusza art. 134 Kpa w związku z art. 8 Kpa, ponieważ organ rozpoznawał merytorycznie wszystkie wcześniejsze jego odwołania. Stąd nie było podstaw, aby nagle zmienić zdanie i stwierdzać niedopuszczalność odwołania. Zarzucił, iż organ nie mógł zastosować art. 134 Kpa przede wszystkim dlatego, że doprowadził w ten sposób do naruszenia zasady zaufania do organu (art. 8 kpa). Naruszenie to ma w ocenie skarżącego istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie. Na wezwanie Sądu organ odwoławczy uzupełnił akta administracyjne sprawy przedstawiając kopię decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w L. z dnia 18 listopada 2008r. Nr "[...]" o odmowie udzielenia informacji publicznej w postaci odpisu treści protokołu kontroli zgodności Nr "[...]" z dnia 30 września 2008r. przeprowadzonego w podmiocie "Z." – M.C., a także decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z 12 grudnia 2008r. Nr "[...]", którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, na skutek odwołania P.B. Na rozprawie w dniu 17 lutego 2009r. skarżący dodatkowo podniósł, iż skarżone postanowienie narusza art. 22 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż powództwo do sądu powszechnego może być skutecznie złożone dopiero po wyczerpaniu drogi administracyjnej, czyli po uzyskaniu ostatecznej decyzji organu administracji. Skarżący wskazał na naruszenie art. 15 Kpa gwarantującego zasadę dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Wobec treści złożonego wniosku z dnia 20 sierpnia 2008r. o udostępnienie informacji publicznej z wyłączeniem danych dotyczących prywatności M.C., zgłosił ewentualny wniosek o uchylenie również decyzji organu I instancji. Pełnomocnik organu ustosunkowując się do zgłoszonego zarzutu wyjaśniła, iż ocena zasadności merytorycznych przesłanek dotyczących odmowy udostępnienia informacji publicznej w tym przypadku nie może mieć miejsca przed sądem administracyjnym a jedynie przed sądem powszechnym. Wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd ma zatem obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Wzruszenie postanowienia następuje w razie, gdy kontrola wykaże, że narusza ono przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy ppsa). Przeprowadzona w takim zakresie kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie odpowiada ono wymogom prawa materialnego i przepisów postępowania, przy czym rozstrzygnięcie to narusza prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia "[...]" stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w L. z dnia "[...]", którą odmówiono skarżącemu udostępnienia informacji publicznej z uwagi na prywatność osoby fizycznej oraz tajemnicę przedsiębiorcy. Rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zostało podjęte na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, ze zm.), będącej realizacją zapisu konstytucyjnego - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, ze zm.) stanowiącego, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje - w szczególności - dostęp do dokumentów (art. 61 ust. 2 in princ. Konstytucji). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa - art. 61 ust. 3 Konstytucji. Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy - art. 61 ust. 4 Konstytucji. W nauce prawa trafnie wskazuje się, iż powołane przepisy Konstytucji RP deklarują obywatelskie prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej, dostęp obywateli do informacji jest warunkiem ich racjonalnego uczestnictwa w podejmowaniu decyzji w sprawach publicznych, a także ułatwia im społeczną kontrolę nad procesami sprawowania władzy (P. Winczorek "Komentarz do Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997" - Liber 2000, s.83). Jedną z ustaw, o których mowa w art. 61 ust. 4 jest właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej, która opiera się na koncepcji prawa do informacji jako prawa podmiotowego człowieka (art. 2 ust. 1 tej ustawy; T.A. Aleksandrowicz "Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej", W. Pr.2006, s.121). Pojęcie informacji publicznej określone zostało w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie, zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Jest nią zatem każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji. Jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 listopada 2007r. sygn. akt IV SA/Po 656/07, niepublikowany, informację publiczną stanowi treść dokumentów urzędowych czy wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą - art. 6 ust. 1 pkt 4a i c ustawy o dostępie (por. wyroki NSA z dnia 30 października 2002r. sygn. II SA 181/02, II SA 1956/02, II SA 2036-2037/02). Powołana ustawa o dostępie do informacji publicznej (zwana dalej: ustawą o dostępie) przewiduje różne sposoby rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji. I tak reguluje ona udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 7 ust. 1 tej ustawy, jak również odmowę udostępnienia informacji w trybie art. 16 ust. 1 ustawy, czy też dopuszcza stwierdzenie przez organ, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i wówczas organ powiadamia jedynie wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. teza nr 1 wyroku NSA w Warszawie z dnia 25 marca 2003r. sygn. akt II SA 4059.02 niepublikowany, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2007r. sygn. akt II SA/Wa 162/07, niepublikowany). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został pogląd, iż udzielenie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno - technicznej (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2002r. sygn. akt II SA/Lu 507/02, niepublikowany, wyrok NSA z dnia 17 lutego 2003r. sygn. akt II SA/Ka 2751/02, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 lutego 2004r. sygn. akt 4/II SA/Ka 2024/03 przywołane [w:] I. Kamińska, M Rozbicka - Ostrowska. Dostęp do informacji publicznej. Orzecznictwo sądów administracyjnych. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis. Wyd. I . s. 117-118). Natomiast jedynie odmowa udzielenia informacji publicznej następuje w formie aktu administracyjnego, jakim jest decyzja administracyjna. W rozpoznawanej sprawie skarżący we wniosku z dnia 20 sierpnia 2008r. wystąpił o udostępnienie informacji publicznej w postaci treści dokumentów - odpisów protokołów kontroli zgodności: nr "[...]" z 14 maja 2008r., nr "[...]" z 3 czerwca 2008r., nr "[...]" z 11 czerwca 2008r. po wykreśleniu z treści tych dokumentów danych, o jakich mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeśli żądana informacja takie zawiera. Organ I instancji odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji powołując się na zapis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie ze względu na prywatność osoby fizycznej oraz tajemnice przedsiębiorcy. Organ odwoławczy powołując się natomiast na zapis art. 22 tej ustawy o dostępie w zw. z art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) stwierdził niedopuszczalność odwołania, bowiem w sytuacji, gdy odmowa prawa dostępu do informacji publicznej nastąpiła z uwagi na prawo do prywatności oraz tajemnicę przedsiębiorcy, wnioskującemu o udostępnienie informacji przysługuje powództwo do sądu powszechnego. Ze stanowiskiem organu odwoławczego nie sposób się zgodzić, gdyż dokonana wykładnia narusza przepis art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie negując powszechnego charakteru dostępu do informacji publicznej, co potwierdza zapis art. 2 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym prawo dostępu jest przyznane każdemu, nie wymagając od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego, ustawodawca przewidział w art. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy ograniczenie w powszechnym udostępnianiu informacji publicznej z uwagi na potrzebę ochrony tajemnic ustawowo chronionych, czy też z uwagi na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Stosownie do art. 5 ust. 2 zd. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Odmowa udostępnienia informacji publicznej stosownie do art. 16 ust. 1 tej ustawy następuje w formie decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 16 ust. 2 tej ustawy do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzje o odmowie udostępnienia informacji. Po myśli zaś art. 22 ust. 1 tej ustawy podmiotowi, któremu odmówiono udostępnienia prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwowa, służbowa, skarbowa lub statystyczna, przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji. W tym stanie prawnym zasadne są zarzuty skarżącego, iż wydanie postanowienia nastąpiło z naruszeniem art. 22 w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak również z naruszeniem art. 134 i art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro bowiem na gruncie art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ustawodawca przewidział stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do decyzji o odmowie udostępnienia informacji, z wyjątkami o których mowa w pkt 1 i 2 tego przepisu, to nie budzi wątpliwości Sądu orzekającego w niniejszej sprawie okoliczność, iż do takich decyzji mają pełne zastosowanie procedury i zasady wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego w kwestii trybu odwoławczego. W każdym przypadku od decyzji odmownej będzie bowiem służyło odwołanie do organu wyższej instancji, na co wskazuje chociażby treść pkt 1 cytowanego przepisu, w którym zapisano jedynie skrócenie terminu rozpoznania odwołania do 14 dni. Słusznie zatem podnosi skarżący, iż decyzja odmowna podlega weryfikacji w trybie postępowania odwoławczego przeprowadzonego przed organem wyższego stopnia, którym w rozpoznawanej sprawie jest Wojewódzki Lekarz Weterynarii, stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2007r. Nr 121, poz. 1842). Dopiero bowiem decyzja ostateczna może być poddana kontroli, o której mowa w art. 22 ust. 1 ustawy poprzez złożenie powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie informacji publicznej. Brak wyczerpania trybu odwoławczego, o którym mowa w art. 16 ust. 2 tej ustawy, uniemożliwia stronie skarżącej skorzystanie z takiego właśnie trybu kontroli decyzji administracyjnej przed sądem powszechnym. Skoro w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, stosuje się przepisy Kodeku postępowania administracyjnego, to zasadnie wskazuje skarżący na obowiązującą regułę wynikającą z art. 15 Kpa - dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego co oznacza, iż skarżone postanowienie narusza zarówno tę normę prawa, jak również art. 134 zd. 1 Kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż niedopuszczalność odwołania może mieć charakter przedmiotowy bądź podmiotowy. W rozpoznawanej sprawie organ dokonał stwierdzenia niedopuszczalności odwołania z uwagi na przesłankę o charakterze przedmiotowym wskazując, iż od decyzji odmownej o udzieleniu informacji publicznej nie przysługuje odwołanie, a jedynie powództwo do sądu powszechnego. Takie stanowisko jest jednakże błędne, gdyż fakt wyłączenia kontroli sądu administracyjnego takiej decyzji administracyjnej i przeniesienia jej przez ustawodawcę na grunt postępowania przed sądami powszechnymi nie pociągało za sobą automatycznie skutku w postaci nadania takiej decyzji charakteru ostatecznego. Z cytowanych przepisów nie sposób wywieść, iż zamiarem prawodawcy było na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej wyłączenie zaskarżalności do organu wyższego stopnia decyzji o odmowie udostępnię informacji publicznej. W tego rodzaju sprawach przewidziany został tryb odwoławczy, gdyż decyzja o odmowie udostępnienia informacji nie jest wydawana w trybie postępowania jednoinstancyjnego. Reasumując skarżone postanowienie narusza zarówno przepisy prawa materialnego - art. 22 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak i przepisy Kodeku postępowania administracyjnego – art. 134.oraz art. 15. Wojewódzki Lekarz Weterynarii winien bowiem rozpoznać merytorycznie odwołanie strony skarżącej, jak to czynił wcześniej, a następnie pouczyć stronę o środku zaskarżenia decyzji ostatecznej, stosownie do zapisów art. 22 ust. 1 tej ustawy o uprawnieniu do wniesienia powództwa do sądu powszechnego. W tym miejscu należy także wyjaśnić, iż wobec zgłoszonego wniosku alternatywnego aby sąd dokonał kontroli także decyzji organu I instancji z uwagi na fakt, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczył udzielenia takiej informacji z wyłączeniem danych, o których mowa w art. 5 ust. 2 tej ustawy, o ile takie w niej występują, iż Sąd nie miał możliwości merytorycznego ustosunkowania się do takiego wniosku zarówno z uwagi na dwuinstancyjność postępowania administracyjnego, a zatem konieczność dwukrotnego rozpoznania sprawy przez organy administracji w tym przedmiocie, jak również z uwagi na treść art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie wskazującego na brak uprawnienia sądu administracyjnego do kontroli legalności decyzji, którą odmówiono prawa do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się m.in. na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwowa, służbowa, skarbowa lub statystyczna. Z akt sprawy i decyzji organu I instancji wynika, że z uwagi właśnie na tajemnicę przedsiębiorcy oraz prawo do prywatności odmówiono udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Odnośnie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono o przyznaniu na rzecz P.B. kwoty 357 zł obejmującej zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw - art. 200 ustawy ppsa. Z art. 205 § 2 ustawy ppsa. wynika, iż do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wobec powyższego z uwagi na fakt, iż skarga sporządzona została przez radcę prawnego Sąd przyznał kwotę 240 zł stanowiącą równowartość wynagrodzenia jednego radcy prawnego wynikającą z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.). Do niezbędnych kosztów celowego dochodzenia swoich praw należało także zaliczyć wysokość uiszczonego w sprawie wpisu - 100 zł oraz poniesionej opłaty skarbowej w wysokości 17 zł z tytułu udzielonego w sprawie pełnomocnictwa.