VII SA/Wa 1856/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2009 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. S.A. w P. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].08.2008r. [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...].01.2008r. wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania konstrukcji wsporczej nośnika reklamowego [...] o wymiarach ekranu 8 m x 4 m na wysokości 9 m od powierzchni terenu na fundamencie nietrwale związanym z gruntem na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy [...] w rejonie ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że przedłożone przez inwestora zgłoszenie ma uchybienia formalne tj. niekompletny projekt budowlany urządzenia, bowiem na planie brak jest oznaczenia granic działki i oznaczenia odległości posadowień urządzenia, a także wizualizacji projektowanych tablic reklamowych na terenie wskazanym w zgłoszeniu. Wskazując, iż przedmiotowa konstrukcja urządzenia będzie wykonywana w sposób trwale związany z gruntem, organ odwoławczy stwierdził, iż będzie ona wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Dlatego też powyższa realizacja jako nie mieszcząca się w katalogu określonym art. 29 Prawa budowlanego musi być poprzedzona uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł inwestor, domagając się uchylenia decyzji obu instancji. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez akceptację sprzeciwu wniesionego po upływie 30 dni od zgłoszenia oraz art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 tej ustawy poprzez uznanie, że zgłoszone roboty nie są instalacją urządzenia reklamowego objętą zapisem art. 29 ust. 2 pkt 6. Według skarżącej, która dokonała w dniu 28.12.2007r. zgłoszenia zamiaru instalacji urządzenia reklamowego, doręczenie decyzji o sprzeciwie organu w dniu 13.02.2008r. nastąpiło z uchybieniem 30 – dniowego terminu określonego przepisami, przy uwzględnieniu obowiązującej zasady zgodnie z którą akt administracyjny wywiera skutki prawne dopiero od dnia jego doręczenia bądź ogłoszenia stronie. Co do interpretacji art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego storna skarżąca powołała liczne orzeczenia sądowe, podkreślając, że ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy ani od wielkości tablic i ich charakteru ani też od tego czy są wkopane w ziemię i że w przedmiotowej sprawie organ dokonał błędnego zastosowania art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowanego. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga obejmuje decyzję organu administracji w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania instalacji urządzenia reklamowego na terenie nieruchomości przy [...] w rej. ul. [...] w W. Zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego z 1994r. zgłoszenia zamiaru budowy inwestor winien dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Termin 30 – dniowy jest terminem wiążącym organ, bowiem w tym okresie ma on kompetencję do wydania decyzji, której treścią jest wyrażenie sprzeciwu, natomiast termin 2 – letni wiąże inwestora i jest odpowiednikiem dwuletniego terminu określonego w art. 37 ust. 1 ustawy. Oba powyższe terminy są terminami prawa materialnego, a zatem ich przekroczenie wiąże się z utratą możliwości podjęcia czynności, której te terminy dotyczą (tak Komentarz Becka Prawo budowlane Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego Wyd. C.H. Beck Warszawa 2006). W powyższym trzydziestodniowym terminie organ, o ile zamierza wnieść sprzeciw, powinien zdążyć doręczyć decyzję w tym przedmiocie inwestorowi. Termin określony w art. 30 ust. 5 jako termin prawa materialnego nie może być przedłużony. Przesądzając o tym czy wyrazić sprzeciw organ musi przeprowadzić w tym celu stosowne ustalenia, a więc występuje zawsze etap poprzedzający wydanie sprzeciwu. Wyłącznie jednak w przypadku gdy organ zamierza wyrazić sprzeciw, zapada rozstrzygnięcie w postaci decyzji. Cechą właściwą decyzji administracyjnej jest uzewnętrznienie oświadczenia woli kompetentnego organu administracji publicznej, które następuje przez zakomunikowanie woli jednostce, której uprawnienia lub obowiązki kształtuje decyzja administracyjna. Zgodnie z kpa wyłączną formą zakomunikowania oświadczenia woli jednostce jest doręczenie lub ogłoszenie decyzji, przy czym doręczenie następuje w formie przewidzianej w art. 39 – 48 kpa, a zachowanie tej formy ma znaczenie prawne dla skutków materialnych i procesowych. Tak więc decyzja wyrażająca sprzeciw musi być uzewnętrzniona przez jej doręczenie stornie, bo tylko w takim przypadku wchodzi do obrotu prawnego i wywołuje skutek prawny. Brak doręczenia decyzji w ustawowym terminie wywołuje skutek prawny w postaci możliwości przystąpienia do wykonywania robót (por. Uchwała NSA II GPS 4/08 z dnia 15.10.2008r.). Analizując treść zaskarżonej decyzji na marginesie wskazać należy, że stosownie do ugruntowanego orzecznictwa nietrafny jest pogląd, iż do instalacji przedmiotowego urządzenia wymagane jest pozwolenie na budowę. W przedmiotowej sprawie zgłoszenie zamiaru instalacji urządzenia reklamowego nastąpiło 28.12.2007r. Decyzja organu zawierająca sprzeciw została doręczona w dniu 13.02.2008r., a zatem po terminie ustawowym z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego licząc od daty zgłoszenia. Trafny jest więc zarzut skargi, że decyzja ta powinna być uchylona. Tymczasem organ odwoławczy utrzymał w mocy tę decyzję, co w świetle wyżej przeprowadzonego wywodu stanowi o naruszeniu przez organy art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, a także art. 138 § 1 kpa nakazującego organowi odwoławczemu ponowne rozpoznanie sprawy i w konsekwencji stanowi podstawę do uchylenia decyzji obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przy orzekaniu zastosowano art. 152 i 200 w/w ustawy.