II SA/Wa 1481/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant: Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2009 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Dowódcy Garnizonu W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrównania uposażenia żołnierza zawodowego - oddala skargę - Dowódca Garnizonu W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 76, art. 78 ust. 1 i 3 oraz art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] odmawiającej wyrównania uposażenia K. O. za okres od [...] lipca 2004 r. do [...] marca 2007 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] maja 2008 r. [...] K. O., pełniący zawodową służbę wojskową w Jednostce Wojskowej Nr [...] w W., wystąpił do Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] o przyznanie wyrównania uposażenia należnego na zajmowanym stanowisku służbowym za okres od [...] lipca 2004 r. do [...] marca 2007 r. wraz z odsetkami od dnia jego wniesienia. Skarżący wskazał, że z przyczyn obciążających Dowódcę Garnizonu W. nie został wyznaczony z dniem [...] lipca 2004 r. na stanowisko służbowe o stopniu etatowym odpowiadającemu posiadanemu stopniowi wojskowemu. Stało się to dopiero w dniu [...] marca 2007 r. i stąd wniósł on o wyrównanie uposażenia w kwocie stanowiącej różnicę między otrzymywanym przez niego dotychczas uposażeniem i uposażeniem z grupy uposażenia [...], przysługującym za pełnienie służby na stanowisku w stopniu etatowym [...]. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. odmówił uwzględnienia przedmiotowego wniosku. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że [...] K. O. został zwolniony przez Dowódcę Garnizonu W. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. z zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczony do pełnienia służby na innym stanowisku. Powyższy rozkaz z powodu wniesienia środków odwoławczych został uchylony, a wobec likwidacji w Jednostce Wojskowej Nr [...] etatu [...], wymieniony podoficer funkcjonował do dnia [...] marca 2007 r. w sytuacji pozostawania w zawodowej służbie wojskowej bez wykonywania obowiązków służbowych na objętym stanowisku. Wobec tego, na podstawie art. 178 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, był on uprawniony do otrzymywania uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego za miesiąc czerwiec 2004 r., zwaloryzowanego średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej, ustalonym w ustawie budżetowej na dany rok. K. O. otrzymywał uposażenie w sposób ustalony w powołanym przepisie ustawy i stąd decyzja administracyjna uwzględniająca jego wniosek jest zasadna. Na niniejszą decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] K. O. złożył w dniu 23 czerwca 2008 r. odwołanie do Dowódcy Garnizonu W. W przedmiotowym odwołaniu kwestionował fakt niewystępowania w etacie jednostki stanowiska, na którym dotychczas pełnił on służbę wojskową. W związku z powyższym kwestionował zgodność zaskarżonej decyzji z postanowieniami art. 107 § 1 i 3 kpa w zakresie uzasadnienia faktycznego i wnosił o jej uchylenie oraz przyznanie dochodzonego świadczenia. Organ rozpatrując odwołanie wskazał, że wnioskodawca pełnił zawodową służbę wojskową w Jednostce Wojskowej Nr [...]. W dniu 1 lipca 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, mocą której został zlikwidowany korpus osobowy chorążych oraz zmniejszono ilość stopni chorążych i zaliczono żołnierzy o takich stopniach do korpusu osobowego podoficerów. Wraz z powyższymi zmianami doszło do zmniejszenia w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej ilości stanowisk etatowych odpowiadających poszczególnym stopniom chorążych. Wobec wejścia w życie powyższej ustawy organy wojskowe, wymienione w art. 44 ust. 2 ustawy, zostały zobowiązane do wręczenia żołnierzom zawodowym w terminie do dnia 1 lipca 2004 r. decyzji o wyznaczeniu na stanowiska służbowe - art. 170 ust. 3 ustawy. Przepisy ustawy nie wskazywały na jakie stanowiska mają zostać wyznaczeni żołnierze, o których mowa w art. 170 ust. 3 ustawy. Zapis zaś art. 172 ust. 1 ustawy jedynie wskazywał, jak należy porównywać kwalifikacje żołnierzy do zajmowania stanowisk służbowych. Jednocześnie ustawa w art. 176 dopuszczała możliwość wyznaczenia żołnierza do pełnienia służby na etatowym stanowisku służbowym niższym, od posiadanego stopnia wojskowego. Dowódca Garnizonu W., realizując postanowienia art. 170 ust. 3 ustawy, rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] wyznaczył [...] K. O. na stanowisko [...] w Jednostce Wojskowej Nr [...] w W. W związku z brakiem zgody wymienionego podoficera na powyższą czynność przedmiotowy rozkaz został uchylony w tej części przez Dowódcę Garnizonu W. Nie doszły do skutku podejmowane przez ten organ kolejne próby wyznaczenia [...] K. O. na inne stanowiska służbowe. Powyższy stan niepełnienia przez skarżącego służby wojskowej na stanowisku służbowym trwał do dnia [...] marca 2007 r., tj. do czasu wyznaczenia go przez Dowódcę Garnizonu W. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. na stanowisko służbowe [...]. Nadto zdaniem organu w myśl postanowień art. 76 ust. 1 ustawy, każdy żołnierz zawodowy nabywa prawo do uposażenia z dniem rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wysokość pobieranego uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego jest uzależniona od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez niego stanowisko służbowe – art. 78 ust. 1. Powyższe uposażenie przysługuje mu od dnia objęcia stanowiska – art. 78 ust. 3 ustawy. Tak więc żołnierz od daty wejścia w życie ustawy do dnia [...] marca 2007 r. nie został wyznaczony z opisanych wyżej powodów na stanowisko służbowe. Wobec tego, zgodnie z postanowieniami art. 178 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych miał prawo do otrzymywania uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, które przysługiwało mu za miesiąc czerwiec 2004 r. po zwaloryzowaniu go średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej, ustalonym w ustawie budżetowej na dany rok. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, powyższe świadczenie w opisanej wysokości było mu w tym okresie wypłacane. W związku z powyższym brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku podoficera o wyrównanie uposażenia za wymieniony okres czasu. Dowódca Garnizonu W. odnosząc się zaś do zawartych w odwołaniu zarzutów, dotyczących zasadności odwołania podoficera ze stanowiska służbowego podniósł, że skoro ustawodawca w art. 172 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nakazał właściwym organom wręczać żołnierzom zawodowym decyzje o wyznaczeniu ich z dniem 1 lipca 2004 r. na stanowisko służbowe to oznacza, iż z mocy prawa z tym dniem przestali oni pełnić służbę na dotychczasowych stanowiskach. Wobec tego wszelkiego typu rozważania o zasadności zwalniania z dotychczasowego stanowiska służbowego są bezprzedmiotowe. Jednocześnie ustawodawca nie nałożył na organy wojskowe obowiązku wyznaczania żołnierzy na to samo lub równorzędne stanowisko służbowe. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił Dowódcy Garnizonu W.: - naruszenie art. 178 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że nie został wyznaczony na stanowisko służbowe, - naruszenie art. 170 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez uznanie, iż przepis ten nie nakładał na organy wojskowe obowiązku mianowania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe, o ile ich nie zlikwidowano, - naruszenie art. 76 i art. 78 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż nie należy mu się uposażenie przewidziane w tych przepisach, - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na nierozpatrzeniu wszystkich zarzutów odwołania. Skarżący wywodził swoje uprawnienia do uzyskania wyższego uposażenia z faktu uchylenia rozkazu personalnego Dowódcy Garnizonu W. z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] mianującego go na niższe stanowisko służbowe. W takiej sytuacji, zdaniem skarżącego, nie można przyjąć, że utracił on swoje stanowisko służbowe, a zamiana ustawy nie oznacza, że nie został on wyznaczony na nowe stanowisko. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że w związku z wejściem w życie w dniu 1 lipca 2004 r. ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, sytuację prawną żołnierzy zawodowych określał przepis art. 170 ust. 1 ustawy, wedle którego żołnierze zawodowi pełniący służbę stałą z mocy prawa z dniem 1 lipca 2004 r. stawali się żołnierzami zawodowymi pełniącymi służbę na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej. Jednak nie oznaczało to, iż z mocy prawa pełnili oni te same stanowiska służbowe, jakie pełnili przed wejściem w życie nowej ustawy pragmatycznej. Zgodnie bowiem z art. 170 ust. 3 tej ustawy żołnierzom zawodowym pełniącym z mocy prawa służbę na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej, organy uprawnione do wyznaczenia na stanowiska służbowe wymienione w art. 44 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych miały obowiązek doręczyć decyzje o wyznaczeniu z dniem 1 lipca 2004 r. na stanowiska służbowe. W rozpatrywanej sprawie skarżącemu w dniu [...] czerwca 2004 r. doręczono rozkaz personalny nr [...] Dowódcy Garnizonu W. o wyznaczeniu na niższe stanowisko służbowe. Skarżący, jak wynika z akt sprawy sądowej (k-26), w dniu [...] lipca 2004 r. przekazał swoje stanowisko służbowe. Jednak rozkaz personalny nr [...] Dowódcy Garnizonu W. o wyznaczeniu K. O. na niższe stanowisko służbowe, wobec złożenia odwołania, nie wszedł do obrotu prawnego i został uchylony rozkazem personalnym Dowódcy Garnizonu W. z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...]. Uchylenie rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy Garnizonu W. o wyznaczeniu skarżącego na niższe stanowisko służbowe nie oznaczało jednak, że niejako automatycznie został on przywrócony na nowe "stare" stanowisko służbowe. Jak już bowiem zaznaczono, nowa ustawa pragmatyczna nakazywała organom wojskowym wydanie w stosunku do żołnierzy pełniących służbę stałą na podstawie kontraktu ponowne wyznaczenie na stanowiska służbowe. Oznacza to, iż ustawodawca z mocy prawa unieważnił poprzednio wydane rozkazy personalne o mianowaniu żołnierzy zawodowych służby stałej na stanowiska służbowe. Nadto, jak to wynika z "Protokołu przekazania – przyjęcia stanowiska służbowego Szefa Służby [...]" z dnia [...] lipca 2004 r. skarżący przestał z dniem przekazania, pełnić służbę na dotychczasowym stanowisku służbowym. Tak więc nie można uznać, że z dniem uchylenia decyzji o wyznaczeniu skarżącego na nowe stanowisko służbowe pełnił on służbę na stanowisko dotychczasowym. Wobec powyższego do czasu mianowania K. O. na nowe stanowisko służbowe wysokość jego uposażenia kształtował przepis art. 178 ust. 1, wedle którego żołnierze zawodowi, którzy nie zostali wyznaczeni z dniem 1 lipca 2004 r. na stanowiska służbowe, do czasu objęcia stanowiska służbowego, otrzymują od tego dnia uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne za miesiąc czerwiec 2004 r., zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej ustalonym w ustawie budżetowej na dany rok. Stąd należy uznać, iż działania organów wojskowych w rozpatrywanej sprawie były zgodne z prawem. Należy jeszcze podnieść, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, Dowódca Garnizonu W. w obszernym uzasadnieniu wyjaśnił podstawy prawne i faktyczne swojej decyzji, a jej treść z dnia 18 sierpnia 2008 r. odpowiada regułom wyznaczonym w art. 107 § 1 i § 2 kpa. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.