II SA/Bd 41/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lutego 2009 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego za umundurowanie uchyla pkt 2 zaskarżonej decyzji oraz decyzję Komendanta Miejskiego Policji w T. z dnia [...] Nr [...] w części, w której odmawia przyznania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie w okresie zawieszenia. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Komendant Miejski Policji w [...], na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej powoływanej jako k.p.a.) w zw. z art. 124 ust. 2, art.107 i art. 41 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm., dalej powoływanej jako ustawa o policji), po przeprowadzeniu na wniosek R. K. postępowania administracyjnego w sprawie przyznania zawieszonej części uposażenia i obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie jego zawieszenia oraz innych świadczeń, postanowił przyznać R. K. zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, tj. od 26 marca 1997 r. do 30 maja 2001 r., a także zawieszoną część nagrody jubileuszowej wypłaconej w marcu 2000 r. Jednocześnie na podstawie powołanych przepisów nie przyznał wyżej wymienionemu nagród rocznych za okres zawieszenia w czynnościach służbowych, ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe w okresie zawieszenia oraz równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie w okresie zawieszenia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż R. K. zatrudniony był na stanowisku detektywa Sekcji do walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji w [...]. Z dniem [...] r. Rozkazem Personalnym nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] z dnia [...] r. zawiesił wyżej wymienionego, w związku z wszczętym przeciwko niemu postępowaniem karnym, w czynnościach służbowych z jednoczesnym zawieszeniem 50 % ostatnio należnego uposażenia. Na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] r. przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Następie R. K. orzeczeniem Nr [...] WKL MSWiA w [...] zatwierdzonym przez OKL MSWiA w [...] uznany został całkowicie niezdolnym do służby w Policji i zaliczony do III grupy inwalidzkiej, w orzeczeniu tym stwierdzono, iż inwalidztwo w/w pozostaje w związku ze służbą. Z uwagi na orzeczone inwalidztwo R. K. w dniu 25 maja 2001 r. złożył raport o zwolnienie go ze służby w Policji z dniem 30 maja 2001 r., do którego Komendant Miejski Policji w [...] przychylił się i w dniu [...] r. wydał Rozkaz Personalny Nr [...] o zwolnieniu go ze służby. Pismem z dnia [...] r. R. K. poinformował Komendanta Miejskiego Policji w [...], iż postępowanie karne prowadzone wobec jego osoby w dniu 14 września 2007 r. zostało prawomocnie umorzone przez Sąd Rejonowy w [...]. Do pisma w/w dołączył odpis wyroku, z którego treści wynika, iż w dniu [...] r. został wydany wyrok w sprawy karnej prowadzonej pod sygnaturą akt II K [...], w myśl którego, na mocy art. 17 § 1 pkt 6 kodeksu postępowania karnego umorzono postępowanie karne. W okresie zawieszenia w/w otrzymywał 50% uposażenia wypłacanego mu przed zawieszeniem. W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, powołując się na treść przepisu art. 124 ust. 2 ustawy o policji, iż R. K. należy przyznać, z uwagi na zakończenie prowadzenia wobec niego postępowania karnego, które było przyczyną zawieszenia go w czynnościach służbowych, i nie skazanie go prawomocnym wyrokiem sądu lub nie ukaranie go karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia tj. od 26 marca 1997 r. do momentu odejścia ze służby tj. do dnia 30 maja 2001 r. Jednocześnie organ I instancji zaznaczył, iż w trakcie zawieszenia, w 2000 r. R. K. nabył uprawnienia do nagrody jubileuszowej na podstawie art. 111 ustawy o policji i rozporządzenia MSWiA z dnia 7 maja 1999 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej oraz zasad jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz. U. z 1999 r. Nr 52, poz. 539). Wskazaną nagrodę w/w otrzymał, w myśl art. 124 ust. 1 ustawy o policji, w wysokości 50% należnej kwoty. W związku zatem z zakończeniem postępowania karnego, zdaniem organu, R. K. przysługuje, na podstawie art. 124 ust. 2 ustawy o policji, wypłata wyrównania nagrody jubileuszowej naliczonej od uposażenia przewidzianego w § 2 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia. W ocenie organu natomiast żądanie wypłaty 100% nagród rocznych za okres zawieszenia jest nieuzasadnione. Obowiązujące bowiem w trakcie zawieszenia i w dacie odejścia ze służby przepisy prawne tj. § 2 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 3 pkt 2 zarządzenia nr 75/96 MSW z dnia 15 października 1996 r. w sprawie warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg dla policjantów zmienionego zarządzeniem nr 33 MSWiA z dnia 9 lipca 1997 r. oraz § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 lipca 1999 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. z 1999 r. Nr 86, poz. 789) nie przewidywały prawa do nabycia nagrody rocznej w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, jak również w przypadku umorzenia postępowania karnego będącego przyczyną zawieszenia z powodu przedawnienia karalności czynu. Odnośnie zaś żądania wypłaty równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, w ocenie organu należy odwołać się do obowiązującego w tym okresie rozporządzenia MSWiA z dnia 16 lipca 1998 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U. z 1998 r. Nr 100, poz. 643). Zgodnie z § 7 wskazanego rozporządzenia policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych wstrzymuje się na czas zawieszenia wypłatę równoważnika, który to wypłaca się po upływie okresu zawieszenia stosownie do przepisów § 2 i § 4 wskazanego rozporządzenia. Zdaniem organu, jeżeli wskazany równoważnik pieniężny nie został wypłacony w momencie odejścia ze służby, to roszczenie o jego wypłatę uległo, na podstawie art. 107 ustawy o policji, przedawnieniu. W kwestii żądania zwrotu 50% ekwiwalentu za niewykorzystane dni urlopowe oraz 50 % odprawy emerytalnej, organ I instancji wskazał, iż jest ono nieuzasadnione, albowiem z otrzymanych z Sekcji Administracyjno - Gospodarczej Komendy Miejskiej Policji w [...] dokumentów wynika, iż świadczenia te zostały wypłacone w 100 %. Organ wyjaśnił, iż z Rozkazu Personalnego nr [...] z dnia [...] r. wynika, iż podstawą zwolnienia R. K. był artykuł 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o policji, przepis zaś art. 114 ust. 3 powołanej ustawy wskazuje, iż policjant zwalniany ze służby otrzymuje 50% odprawy oraz ekwiwalent pieniężny za urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe jedynie w przypadkach kiedy podstawą zwolnienia jest art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4a oraz ust. 2 pkt 8 ustawy o policji. Od powyższej decyzji R. K. wniósł odwołanie w części dotyczącej nie przyznania mu przez organ I instancji nagród rocznych za okres zawieszenia w czynnościach służbowych, ekwiwalentu za nie wykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe oraz odprawy emerytalnej, a także równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie w okresie zawieszenia. R. K. zarzucił, iż organ I instancji, w uzasadnieniu decyzji dotyczącym nieprzyznania mu nagród rocznych, powołał się na Dz. U. Nr 86, poz. 789 z 1999 r., który nie porusza żadnych spraw związanych z powyższym zagadnieniem. Przepis ten jest natomiast omawiany w Dz. U. Nr 86, poz. 789 z 2002 r., a uchylony w 2006 r., i nie dotyczy jego osoby, gdyż on był już wówczas na emeryturze. Odnośnie nieprzyznania ekwiwalentu za urlopu oraz odprawy wskazał, że w aktach brak jest udokumentowania wypłaty mu tych świadczeń. Dokument, na który powołał się Komendant Miejski Policji w [...], to kartka papieru wydrukowana z komputera zawierająca wyliczenie całorocznych świadczeń pieniężnych, gdzie przy dwóch pozycjach dopisano ręcznie "inne świadczenia" i "odprawa". Odwołujący się zaznaczył jednak, że nie podważa wypłaty mu tych świadczeń, chociaż nie pamięta, czy mu je wypłacono. W jego ocenie kwestią sporną pozostaje ich wysokość, bowiem w dniu odejścia ze służby świadczenia te naliczono mu w wysokości z 1997 r., w związku z czym teraz należy je wyrównać w stosunku do świadczeń należnych w dniu 30 maja 2001 r. W zakresie nieprzyznania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, zdaniem R. K. organ I instancji powinien był skorzystać z art. 107 pkt 2 i 3 ustawy o policji. Ponadto zarzucił, że organ I instancji nic nie wspomniał w swojej decyzji o ponownych przeliczeniach świadczeń emerytalnych. W dalszej części odwołania R. K. powołał się na pisma radców prawnych z Komendy [...] Policji w [...], Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i Komendy Miejskiej Policji w [...], które - zdaniem skarżącego - wskazywały, że wszystkie świadczenia będzie mógł otrzymać dopiero po ustaniu zawieszenia, co nastąpi z chwilą zakończenia postępowania karnego. Wskazał, że odchodząc ze służby wielokrotnie domagał się wypłaty wszystkich należności finansowych, których nie wypłacano mu w okresie zawieszenia, zawsze jednak słyszał odpowiedź, że wszystko zostanie mu wyrównane, naliczone i wypłacone po ukończeniu postępowania karnego. Zdaniem odwołującego się obowiązkiem pracodawcy było całkowite rozliczenie finansowe z nim i wypłacenie mu świadczeń, które przysługiwały mu w dniu odejścia ze służby. W jego ocenie nie może on ponosić negatywnych konsekwencji wprowadzenia go w błąd przez jego zwierzchników oraz radców prawnych pracujących w w/w Komendach Policji. W wyniku rozpatrzenia odwołania R. K. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nieprzyznania ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe oraz dodatkowe w okresie zawieszenia i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji, w pozostałej zaś części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż należało w przedmiotowej sprawie uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nieprzyznania ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe oraz dodatkowe w okresie zawieszenia i w tym zakresie umorzyć postępowanie pierwszej instancji, albowiem z dowodów zebranych w toku postępowania odwoławczego, w szczególności z wykazu wypłaconych R. K. należności pieniężnych - ekwiwalentu za 226 dni urlopu, w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że odwołujący w momencie zwolnienia go ze służby w Policji w 2001 r. otrzymał ekwiwalent za wszystkie niewykorzystane dni urlopu w pełnej wysokości przysługującego mu wówczas uposażenia. Wysokość wypłaconego ekwiwalentu nie uwzględniała jedynie obligatoryjnych podwyżek, które zostały wprowadzone w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, w związku z czym należy się odwołującemu wyrównanie. Nie można bowiem według organu odwoławczego odmawiać prawa do świadczenia, które zostało już przyznane. Rozstrzyganie zatem przez organ I instancji w zakresie przyznania w/w ekwiwalentu było bezprzedmiotowe, dlatego w myśl art. 105 § 1 k.p.a. należało umorzyć w tej części postępowania. Również odprawa została odwołującemu się wypłacona w pełnej wysokości, co wynika z wykazu wypłaconych dodatkowych należności pieniężnych - odprawy, wypłata ta jedynie nie uwzględniała obligatoryjnych podwyżek, za które należy się w związku z tym wyrównanie. Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, iż ponowne przeliczenie świadczeń emerytalnych należy do kompetencji Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA, który powinien to wykonać na podstawie nowego zaświadczenia o uposażeniu i nagrodzie rocznej dla celów emerytalnych, przygotowanego przez Wydział Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Zdaniem organu odwoławczego w pozostałej części zasadnym było utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. W zakresie bowiem przyznania zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepis art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, albowiem po zakończeniu prowadzenia postępowania karnego wobec odwołującego się, które było przyczyną zawieszenia go w czynnościach służbowych, R. K. winien w myśl w/w przepisu otrzymać zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, gdyż nie został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Z tego samego względu, zdaniem organu odwoławczego, należało mu również przyznać zawieszoną część nagrody jubileuszowej wypłaconej w 2000 r. W ocenia organu II instancji nie było natomiast podstaw, w przedmiotowej sprawie, do przyznania odwołującemu prawa do nagród rocznych za okres zawieszenia w czynnościach służbowych. Zdaniem organu odwoławczego zgodnie z § 3 obwiązującego aktualnie rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U z 2006 r. Nr 251, poz. 1859), okresu zawieszenia w czynnościach służbowych nie wlicza się do okresów służby uwzględnianych przy obliczaniu nagrody rocznej, jeżeli postępowanie karne zostało umorzone z powodu przedawnienia lub amnestii. Bezspornym w sprawie jest, że postępowanie karne przeciwko R. K. zostało umorzone z powodu przedawnienia, dlatego też za cały okres zawieszenia w czynnościach służbowych nie przysługuje mu prawo do nagród rocznych. Organ zaznaczył, że także normy prawne obowiązujące w okresie zawieszenia odwołującego w czynnościach służbowych i w dacie zwolnienia go ze służby nie były w tym zakresie korzystniejsze dla niego. Odnosząc się zaś do zarzutu R. K. podniesionego w odwołaniu, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji dotyczącym nieprzyznania mu nagród rocznych błędnie powołał się na Dz. U. Nr 86, poz. 789 z 1999 r., który nie porusza żadnych spraw związanych z powyższym zagadnieniem, organ odwoławczy wskazał, iż faktyczne organ pierwszej instancji nieprawidłowo określił numer i pozycję dziennika ustaw, w którym zostało opublikowane rozporządzenie z dnia 28 lipca 1999 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. z 1999 r. Nr 66, poz. 747). Była to jednak, zdaniem organu II instancji, oczywista omyłka pisarska, albowiem organ I instancji przytoczył numer i pozycję dziennika ustaw, w którym zostało opublikowane rozporządzenie z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. z 2002 r. Nr 86, poz. 747). Ta oczywista omyłka pisarska nie miała w ocenie organu odwoławczego żadnego wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcie w zakresie nagród rocznych. Rozpatrując natomiast zasadność nieprzyznania odwołującemu równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z obowiązującym aktualnie § 7 rozporządzenia MSWiA z dnia 17 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U. z 2003r. Nr 125, poz. 1166 z późn. zm.) równoważnika pieniężnego nie przyznaje się policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych na okres dłuższy niż 6 miesięcy, a jeżeli w trakcie jego trwania następuje zwolnienie policjanta ze służby - za okres tego zawieszenia. W związku z tym w obecnym stanie prawnym skarżącemu nie przysługuje prawo do tego równoważnika za cały okres zawieszenia w czynnościach służbowych. Organ odwoławczy zaznaczył, iż korzystniejsze dla skarżącego w tym zakresie były normy prawne obowiązujące w dacie zwolnienia go ze służby, w myśl których policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych wstrzymywało się na czas zawieszenia wypłatę równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Jednocześnie jednak organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 107 ust. 1 ustawy o policji, stwierdzając że roszczenie odwołującego się w tym zakresie uległo przedawnieniu, albowiem upłynęły już 3 lat od dnia, w którym roszczenie to stało się wymagalne, czyli od dnia zwolnienia odwołującego ze służby w Policji. Z tym dniem bowiem wygasło zawieszenie go w czynnościach służbowych, gdyż zgodnie z art. 39 ustawy o policji instytucja zawieszenia w czynnościach służbowych dotyczy policjanta, a nie osoby zwolnionej już ze służby w Policji. Wniosek skarżącego o wypłatę tego świadczenia wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu 6 marca 2008 r., a zatem już po upływie 3 lat. Dlatego też zdaniem organu odwoławczego oczywistym jest, że nastąpiło w przedmiotowej sprawie przedawnienie roszczenia o to świadczenie. Organ odwoławczy nie znalazł jednocześnie podstaw do zastosowania art. 107 ust. 2 i 3 ustawy o policji, albowiem w ocenie organu odwołujący się, jako były policjant, posiadał wystarczającą wiedzę i umiejętności, aby we właściwym czasie i trybie oraz do właściwego organu wystąpić z tym roszczeniem. Powoływanie się zaś przez odwołującego na opinie radców prawnych nie może zasługiwać na uwzględnienie, gdyż opinie radców prawnych zdaniem organu nie są decyzjami uprawnionych organów lecz tylko "opiniami". Na powyższą decyzję organu II instancji R. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w części dotyczącej nie przyznania mu równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie w okresie zawieszenia, w pełni podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Przedmiotem zaskarżenia jest rozstrzygnięcie o odmowie wypłaty równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie przysługującego funkcjonariuszom Policji. Jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organy obu instancji wskazały art. 70, 124 ust.2 i 107ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 43 poz. 277 z póź. zm.) oraz nieobowiązujące obecnie Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 lipca 1998 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie(Dz.U. z 1998r. nr 100, poz. 643). Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy o Policji po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Z kolei z brzmienia art. 107 ust.1 ustawy o Policji jednoznacznie wynika, iż roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń i należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Zgodnie z treścią § 7 ust. 1 rozporządzenia policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych wstrzymuje się na czas tego zawieszenia wypłatę równoważnika. Natomiast § 7 ust. 2 stanowił, że równoważnik wypłaca się policjantowi po upływie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, stosownie do przepisów § 2 i § 4. Jak wynika z akt sprawy prawomocnym wyrokiem z dnia [...] r.Sąd Rejonowy w [...], działając na podstawie art. 17 § pkt 6 kpk umorzył postępowanie w sprawie R. K.. W świetle postanowień art. 124 ust. 2 omawianej ustawy po wydaniu tego wyroku równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie powinien zostać wypłacony za okres zawieszenia jako element uposażenia policjanta. Jednakże w niniejszej sprawie organy orzekające stanęły na stanowisku, że jeżeli wskazany równoważnik pieniężny nie został wypłacony w momencie odejścia ze służby, to roszczenie o jego wypłatę uległo, na podstawie art. 107 ustawy o policji, przedawnieniu. W ocenie Sądu, taka interpretacja przepisów ustawy o Policji oraz § 7 ust. 1 zastosowanego przez organy orzekające w sprawie rozporządzenia wykonawczego z 1998r. nie jest prawidłowa. Okoliczność, iż skarżący został zwolniony ze służby na własną prośbę przed zakończeniem postępowania karnego ściganego z oskarżenia publicznego, nie mogło zmieniać jego sytuacji prawnej w zakresie dotyczącym wysokości uposażenia i innych świadczeń obligatoryjnych. Skoro w dacie zwolnienia skarżącego ze służby postępowanie karne nie było prawomocnie zakończone, zatem nie było podstaw do wypłaty zawieszonej części uposażenia. Oznacza to, że policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia dopiero po zakończeniu postępowania karnego, a nie w momencie zwolnienia ze służby. Kwestią, czy art.124 ust.2 ustawy o Policji ma zastosowanie do policjantów zwolnionych ze służby na własną prośbę przed zakończeniem postępowania dyscyplinarnego i karnego zajął się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lutego 2005r. w sprawie OSK 474/04. W uzasadnieniu tego wyroku NSA stwierdził: "Fakt, że skarżący został zwolniony ze służby w związku ze stanem zdrowia, a nie w związku ze skazaniem prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, nie może niwelować skutków, jakie wywołało zawieszenie w czynnościach służbowych skarżącego na mocy art. 39 ust. 1 ustawy o Policji." Oznacza to, że organy obu instancji błędnie przyjęły, że datą rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia roszczenia był dzień zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Tym samym wystąpienie przez skarżącego z żądaniem wypłaty równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie za okres zawieszenia nie było możliwe przed zakończenie postępowania karnego. Roszczenie to stało się wymagalne dopiero z dniem uprawomocnienia się wyroku o umorzeniu postępowania karnego. Powyższa interpretacja przepisów mających w sprawie zastosowanie implikuje uznanie, że przedawnienie roszczenia o wypłatę równoważnika za umundurowanie nie mogło stanowić podstawy odmowy jego przyznania. W świetle przedstawionego powyżej stanu normatywnego należy stwierdzić, że organy administracji publicznej obu instancji wadliwie przywołały nieobowiązujące obecnie Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 lipca 1998 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. Skoro bowiem roszczenie skarżącego stało się wymagalne dopiero z chwilą uprawomocnienia się wyroku wydanego w postępowaniu karnym, to organy winny stosować w niniejszej sprawie przepisy obowiązujące w dacie ziszczenia się tego terminu, to jest przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie(Dz.U. Nr 125, poz.1166 ze zm.), a nie przepisy rozporządzenia obowiązującego w dacie zwolnienia skarżącego ze służby. W świetle powyższego zaskarżona decyzja jak również decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a okoliczność ta wyczerpuje przesłankę uwzględnienia skargi przewidzianą treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze bowiem zasadę praworządności oraz zasadę zaufania obywatela do organów państwowych należy stwierdzić, że na organie administracyjnym spoczywa obowiązek dokładnego określenia podstawy prawnej decyzji. Wprawdzie organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji powołuje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 czerwca 2003r., ale też w zaskarżonym rozstrzygnięciu Komendant Wojewódzki Policji w [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, a uzasadnienie jego decyzji, będące częścią integralną aktu, nie odnosi się w żaden sposób do wadliwości podstawy prawnej orzeczenia organu I instancji, pomijając ją milczeniem. Wydając zaskarżoną decyzję w oparciu o wadliwą podstawę prawną organ nie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia. Zachodzi zatem sytuacja, w której rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy nie usunął naruszeń przepisów prawa, które nastąpiło przy rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji, co skutkuje uznaniem obu decyzji za rozstrzygnięcia wadliwe. Z podanych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Miejskiego Policji w [...] zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Wskazania do ponownego rozpatrzenia sprawy wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu, przy czym organy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy dokonają oceny zasadności żądania skarżącego w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.