II OZ 149/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Po 808/08 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Po 808/08, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", odmówił L. N. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] marca 2008 r., którą nałożono na skarżącego opłatę w wysokości 4 410 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości – działki [...]. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ppsa, zaś skarżący poza wskazaniem, że nie jest w stanie ponieść łącznej wysokości opłaty planistycznej nie wskazał żadnej okoliczności, która uzasadniałaby twierdzenie, że wykonanie decyzji i uiszczenie opłaty w niniejszej sprawie stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Sąd podniósł, że skarżący nie wskazał także sytuacji majątkowej i finansowej swojej rodziny i skutków, jakie może spowodować uiszczenie przedmiotowej opłaty, poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że ma żonę i dwoje małoletnich dzieci. Sąd wskazał, że sama okoliczność, iż łączna kwota opłat, nałożonych na niego zaskarżonymi 19 decyzjami, nie przekracza sumy uzyskanej ze sprzedaży działek, bowiem konieczność uiszczenia opłaty planistycznej stanowi konsekwencje dokonanej przez skarżącego sprzedaży i w przypadku każdej działki nie mogła stanowić więcej niż 30 % samego wzrostu wartości nieruchomości. Sąd podał także, iż w niniejszej sprawie opłatę ustalono na kwotę 4 410 zł, zaś cena sprzedaży działki wynosi 42 800 zł. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, podnosząc, że środki finansowe uzyskane ze sprzedaży działek w 2005 r. nie mają wpływu na jego stan majątkowy w 2008 r., zaś łączna wysokość zobowiązania nałożona skarżonymi decyzjami to 95 564,70 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd zawarty w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. akt II OZ 58/09. Zauważyć bowiem należy, iż sprawach, w których wydano decyzję ustalającą określoną opłatę planistyczną, ze względu na jej charakter, mogą wystąpić przesłanki z art. 61 § 3 ppsa, a zatem oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno być poprzedzone ustaleniami pozwalającymi na stwierdzenie, że nie występuje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody ani trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie wskazał żadnej okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a zatem, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji opiera się w pełni na zasadzie skargowości. Jeżeli Sąd I instancji miał w niniejszej sprawie wątpliwości, co do podanych przez stronę we wniosku okoliczności i uznał je za nie w pełni wystarczające, powinien był zażądać dodatkowych wyjaśnień i dokonać własnej oceny. Wobec powyższego zażalenie należało uznać za zasadne, zaś Sąd I instancji rozpoznając ponownie winien ocenić czy w niniejszej sprawie występują okoliczności, które mogą spowodować wypełnienie się przesłanek z art. 61 § 3 ppsa biorąc pod uwagę wskazania wyżej przytoczone. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 185 w związku z art. 197 ppsa.