II OZ 150/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Po 814/08 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Po 814/08, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", odmówił L. N. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] kwietnia 2008 r., którą nałożono na skarżącego opłatę w wysokości 5 112 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości – działki [...] położonej w obrębie K.. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ppsa, zaś skarżący nie sprecyzował w wystarczający sposób na czym miałaby polegać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, jakie mogłyby powstać w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że sama okoliczność, iż łączna kwota opłat, nałożonych na niego zaskarżonymi 19 decyzjami, przekracza kwotę 90.000 zł jest niewystarczająca, zważywszy na fakt, że konieczność uiszczenia opłaty planistycznej stanowi konsekwencje dokonanej przez skarżącego sprzedaży 12 działek, zaś łączna kwota sprzedaży wynosi 160.500.000 zł. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, odnosząc, że środki finansowe uzyskane ze sprzedaży działek w 2005 r. nie mają wpływu na jego stan majątkowy w 2008 r. zaś łączna wysokość zobowiązania nałożona skarżonymi decyzjami to 95 564,70 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd zawarty w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. akt II OZ 58/09. Zauważyć bowiem należy, iż sprawach, w których wydano decyzję ustalającą określoną opłatę planistyczną, ze względu na jej charakter, mogą wystąpić przesłanki z art. 61 § 3 ppsa, a zatem oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno być poprzedzone ustaleniami pozwalającymi na stwierdzenie, że nie występuje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody ani trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem był on pozbawiony odpowiedniego uzasadnienia. Jeżeli Sąd I instancji miał w niniejszej sprawie wątpliwości, co do podanych przez stronę we wniosku okoliczności i uznał je za nie w pełni wystarczające, powinien był zażądać dodatkowych wyjaśnień i dokonać własnej oceny. Zastrzeżenia budzi ponadto powołana przez Sąd I instancji, w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, kwota jaką skarżący uzyskał ze sprzedaży działek – 160.500.000 zł (sto sześćdziesiąt milionów pięćset tysięcy złotych), podczas gdy z aktu notarialnego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że kwota uzyskana ze sprzedaży działek wynosi 160.500,00 zł (sto sześćdziesiąt tysięcy pięćset złotych). W takiej sytuacji uznać należy, że rozważania Sądu mogły być oparte na wadliwych ustaleniach, co miało niewątpliwy wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Wobec powyższego zażalenie należało uznać za zasadne, zaś Sąd I instancji rozpoznając ponownie winien ocenić czy w niniejszej sprawie występują okoliczności, które mogą spowodować wypełnienie się przesłanek z art. 61 § 3 ppsa biorąc pod uwagę wskazania wyżej przytoczone. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 185 w związku z art. 197 ppsa.