II SA/Wa 1517/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1245/05 o odrzuceniu skargi M. C. na decyzję Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] maja 2005 r. w przedmiocie opinii służbowej postanawia: -odrzucić skargę- W skardze z dnia 24 października 2008 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w G., M. C., powołując się na art. 270, 273 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zażądał wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1245/05, którym odrzucono jego skargę na decyzję Komendanta Powiatowego w G. z dnia [...] maja 2005 r. w przedmiocie opinii służbowej. W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu 24 października 2008 r. przeglądając stronę internetową Komitetu Obrony Policjantów dowiedział się, że Trybunał Konstytucyjny orzeczeniem z dnia 3 listopada 2006 r., sygn. akt Tw 5/05,OTK-B 2006/6/253 potwierdził możliwość zaskarżania opinii służbowych do sądów administracyjnych wskazując, że z treści § 11 ust. 6 rozporządzenia w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji wynika, że przełożony właściwy do rozpatrzenia odwołania od opinii służbowej wydaje w tym zakresie ostateczną decyzję podlegającą kontroli sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto podniósł, że podobny pogląd wyraził Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 4 października 2006 r., sygn. Tw 5/05, OTK-B-2006/6/252, a stanowisko powyższe podzielił również Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt I OZ 93/08. W ocenie skarżącego powołane orzeczenia stanowią nowe okoliczności i dowody, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu. Jednocześnie skarżący podkreślił, że mając na względzie dzień 24 października 2008 r., zachował trzymiesięczny termin na wniesienie skargi o wznowienie, o którym mowa w art. 277 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do skargi załączył kopie dokumentów dotyczących sprawy zakończonej postanowieniem WSA w Warszawie w sprawie o sygn. II SA/Wa 1245/05 oraz dwa pisma z datą wydruku na dzień 24 października 2008 r. (pismo okólne Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji skierowane do KWP i Szkół Policji oraz pismo Komitetu Obrony Policjantów z dnia 5 października 2008 r. skierowane do Komendanta Głównego Policji, w którym wymieniono orzeczenie Trybunału z dnia 3 listopada 2006 r.). W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w G. wniósł o jej odrzucenie. Uzasadniając zajęte stanowisko procesowe stwierdził, że przedłożone przez skarżącego dokumenty nie stanowią okoliczności faktycznych i środków dowodowych przewidzianych w art. 273 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , a opinie służbowe w dalszym ciągu nie mają charakteru decyzji administracyjnych i nie podlegają kontroli sądów administracyjnych. W replice na odpowiedź na skargę skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze. Uzupełnił je o stwierdzenie, że, wbrew stanowisku organu, w sprawie występuje nowa okoliczność, ponieważ w orzeczeniu o odrzuceniu skargi od samego początku (skutek ex tunc) tkwiła wada nieważności, a do tego wada ta była nieznana zarówno stronie, jak i wszystkim orzekającym w sprawie organom. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Oznacza to, że aby możliwym było skorzystanie z instytucji wznowienia postępowania w pierwszej kolejności muszą zostać spełnione następujące, ogólne warunki dopuszczalności wznowienia postępowania: musi istnieć orzeczenie sądu, od którego została wniesiona skarga o wznowienie postępowania, orzeczenie to musi być prawomocne oraz orzeczenie musi kończyć postępowanie w sprawie. Choć w niniejszej sprawie skarżący wskazał prawomocne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie i powołał się na podstawę restytucyjną przewidzianą w art. 273 § 2 i 273 § 3 ww. ustawy, to wniesiona skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna. W pierwszej kolejności trzeba podkreślić, że przesłanki wznowienia postępowania zostały wyliczone przez ustawodawcę taksatywnie, a tym samym tworzą one katalog zamknięty. Oznacza to, że wznowienia postępowania można żądać tylko wówczas, gdy wykaże się, że w sprawie zachodzi jedna bądź kilka ustawowo określonych podstaw wznowienia. Skarżący w skardze o wznowienie powołuje się na dwa postanowienia Trybunału Konstytucyjnego (obydwa wydane w sprawie z wniosku Zarządu Głównego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów) – pierwsze - z dnia 4 października 2005 r., sygn. Tw 5/05, OTK-B 2006/6/252, którym Trybunał odmówił nadania dalszego biegu wnioskowi oraz – drugie z dnia 3 listopada 2005 r., sygn. Tw5/05, OTK-B 2006/6/253, którym Trybunał nie uwzględnił zażalenia na postanowienie z dnia 4 października 2005 r. Skarżący przytaczając fragmenty uzasadnień obydwu postanowień przede wszystkim wskazał na wykładnię jakiej dokonał Trybunał w odniesieniu do opinii służbowej, przyjmując, iż może ona zostać zaskarżona do sądu administracyjnego jako decyzja administracyjna w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Toteż należy uznać, iż skarżący żądając wznowienia postępowania powołuje się w istocie na odmienną wykładnię przepisów prawa od przyjętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 26 lipca 2005 r., a taka okoliczność nie została przewidziana przez ustawodawcę jako podstawa wznowieniowa. Ponadto w zakresie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego jako podstawę do wznowienia postępowania ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymienia wyłącznie sytuację, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 powołanej ustawy). Dlatego skoro powołane przez skarżącego orzeczenia Trybunału nie zostały wydane w tego rodzaju sytuacji, to nie może być mowy o oparciu skargi na ustawowej podstawie wznowienia. Z powyższej regulacji wynika jednocześnie, że orzeczenia Trybunału nie mogą być alternatywnie powoływane przez stronę w ramach podstawy wznowieniowej przewidzianej w art. 273 § 2 ustawy – późniejsze wykrycie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe – oraz w ramach podstawy z art. 273 § 3 – późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy - i to także z tego względu, że różne są tu terminy na wniesienie skargi o wznowienie postępowania do sądu administracyjnego (art. 272 § 2 i art. 277 ustawy). Z kolei powołane przez stronę postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt I OZ 93/08 nie mieści się w zakresie podstawy wznowieniowej wymienionej w art. 273 § 3 ustawy, ponieważ nie ma ono charakteru prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Pomiędzy postanowienie WSA w Warszawie z dnia 26 lipca 2005 r. a postanowieniem NSA z dnia 26 lutego 2008 r. nie zachodzi bowiem tożsamość przedmiotu i stron postępowania, a zatem, w postępowaniu zakończonym postanowieniem z dnia 26 lipca 2005 r. nie można było skutecznie podnosić zarzutu powagi rzeczy osądzonej wynikającej z późniejszego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego. W rezultacie należy stwierdzić, że jakkolwiek skarżący formalnie powołał ustawowe podstawy wznowienia, to jednak w rzeczywistości podstawy te - także w świetle samego uzasadnienia skargi - nie występują. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 270 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji.