III SA/Łd 475/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska /spr/. Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2009 r. sprawy ze skargi S. U. na decyzję Rektora Wyższej Szkoły A w Ł. z dnia [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dziekana Wyższej Szkoły A w Ł. Wydziału Zamiejscowego we W. Nr [...] z dnia [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku, 3. przyznaje adwokatowi R. G. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złote obejmującą stawkę podatku od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym skarżącemu S. U. i kwotę powyższą nakazuje wypłacić adwokatowi R. G. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku III SA/Łd 475/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], Nr [...] Dziekan Wydziału Zamiejscowego we W. Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. na podstawie Statutu Wyższej Szkoły Informatyki w Ł., § 23 Regulaminu Studiów oraz pkt 8 i 12 zawartego "Kontraktu o świadczenie usług dydaktycznych" skreślił S. U. z dniem 25 marca 2006 roku z listy studentów Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. Wydziału Zamiejscowego we W. Od powyższej decyzji S. U. złożył odwołanie, w którym wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia podniósł, iż nie mógł dopełnić wymogu, jakim jest złożenie w określonym terminie indeksu wraz z kartą egzaminacyjną, ponieważ w dniu 20 marca 2006 roku był wyznaczony termin zaliczenia ćwiczeń z matematyki. Podkreślił, iż po uzyskaniu potrzebnych wpisów złożył indeks wraz z podaniem o przedłużenie sesji egzaminacyjnej. W piśmie z dnia 20 maja 2006 roku, zatytułowanym "Odpowiedź na odwołanie od decyzji Nr [...] dotyczącej skreślenia z listy studentów z powodu nie złożenia karty oraz indeksu do rejestracji" Dziekan Wydziału Zamiejscowego we W. Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. poinformował stronę, że Rektor Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. uznał za zasadną decyzję z dnia 30 marca 2006 roku i złożone w sprawie odwołanie oddalił. Podkreślił, iż o treści powyższej decyzji strona została poinformowana w dniu 25 kwietnia 2006 roku, co zostało potwierdzone własnoręcznym podpisem odwołującego przy decyzji Rektora. W dniu 22 maja 2006 roku S. U. wniósł do Ministra Edukacji Narodowej skargę na bezczynność Rektora Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. w przedmiocie wydania ostatecznej decyzji skreślającej S. U. z listy studentów. Pismem z dnia 5 czerwca 2006 roku Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego przesłało skargę na bezczynność Rektora Wyższej Szkoły Informatyki do Wyższej Szkoły Informatyki wskazując, iż z uwagi na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 35 k.p.a. oczekuje na pilne załatwienie sprawy, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma i wyjaśnienie przyczyn i kręgu osób odpowiedzialnych niezałatwienia sprawy w terminie. Pismem z dnia 13 czerwca 2006 roku Rektor Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. poinformował S. U., że Uczelnia terminowo rozpatrzyła sprawę. Wskazał, iż decyzją z dnia [...], Nr [...] S. U. został skreślony z listy studentów, od powyższego rozstrzygnięcia zostało wniesione odwołanie, po rozpatrzeniu którego w dniu 12 kwietnia 2006 roku Rektor podtrzymał pierwotną decyzję z dnia [...] roku o skreśleniu z listy studentów. O wydaniu powyższej decyzji strona została poinformowana, co potwierdziła własnoręcznym podpisem w dniu 25 kwietnia 2006 roku. Ponadto na prośbę zainteresowanego stanowisko to zostało dodatkowo przesłane pismem z dnia 20 maja 2006 roku, co powoduje, że skargę na bezczynność należy uznać za bezzasadną. W piśmie z dnia 30 lipca 2006 roku skierowanym do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego S. U. wniósł o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. decyzji Dziekana Wydziału Zamiejscowego Wyższej Szkoły Informatyki we W. z dnia [...], Nr [...] z powodu, jak wskazał, wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. Wniósł także o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 ust. 3 k.p.a. Decyzją z dnia [...] Rektor Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. na podstawie art. 104 § 1 i art. 107 k.p.a. oraz art. 190 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365) oraz § 31 i 32 Statutu i § 22 Regulaminu Studiów, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dziekana Wydziału Zamiejscowego we W. Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. z dnia [...], Nr [...] o skreśleniu S. U. z listy studentów. W dniu 23 listopada 2006 roku S. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Rektora Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. z dnia [...] na podstawie art. 156 §1 pkt 3 k.p.a. z uwagi na fakt, iż decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną, ostateczną decyzją - pismem Dziekana Wydziału Zamiejscowego we W. Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. z dnia [...]. Skarżący zaznaczył, iż w dniu 30 lipca 2006 roku złożył wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę Rektor Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. wniósł o oddalenie skargi. Argumentował, iż na podstawie art. 107 §1 k.p.a. decyzja winna zawierać określone elementy, natomiast dokument z dnia 20 maja 2006 roku tych elementów nie zawiera, zatem błędne jest twierdzenie strony skarżącej, iż w sprawie niniejszej zostały wydane dwie decyzje rozstrzygające sprawę co do istoty. Rektor zwrócił uwagę, iż sam fakt poinformowania na piśmie strony o stanowisku organu nie przesądza jeszcze o uznaniu, iż wydana została decyzja spełniająca wymogi określone w art. 107 §1 k.p.a. W dniu 12 września 2007 roku pełnomocnik Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. uzupełnił akta administracyjne sprawy, składając odpis Regulaminu Studiów i Statutu Szkoły. W dniu 25 września 2007 roku wpłynęło do Sądu pismo procesowe skarżącego, w którym wyjaśnia, ustosunkowując się do otrzymanych dokumentów i precyzując wnioski skargi, iż przedmiotem skargi jest decyzja ostateczna Rektora Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. z dnia [...]. Zaznaczył, iż wskazana decyzja jest dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., ponieważ sprawa skreślenia skarżącego z listy studentów została rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, pismem z dnia 20 maja 2006 roku. Skarżący podał, iż w stosunku do drugiej decyzji pisma [...] z dnia [...] prowadzona jest przed Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego procedura stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. oraz wznowienia postępowania z art. 145 §1 pkt 3 k.p.a. Wobec powyższego, postanowieniem z dnia 27 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 133 § 2 i art. 125 §1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, otworzył zamknięta rozprawę i zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. Zarządzeniem z dnia 5 czerwca 2008 roku sędzia sprawozdawca wezwał skarżącego o udzielenie informacji, czy zakończyło się postępowanie (a jeżeli tak to w jaki sposób) prowadzone przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Rektora Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. Dodatkowo zwrócono się również o udzielenie powyższych informacji do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego wskazując, iż od wyniku powyższego postępowania zależy rozstrzygnięcie zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym sprawy ze skargi S. U. na decyzję Rektora Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. z dnia [..]. W piśmie z dnia 16 lipca 2008 roku, stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu skarżący podniósł, iż Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wykazuje się bezczynnością w sprawie załatwienia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Rektora Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. z dnia [...] roku. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w piśmie z dnia 22 lipca 2008 roku poinformował natomiast, iż nie prowadzi postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż decyzję o skreśleniu z listy studentów wydał Dziekan, od której stronie służyło prawo wniesienia odwołania do Rektora. Ministerstwo pismem z dnia 21 sierpnia 2006r.(będące odpowiedzią na pismo pełnomocnika skarżącego skierowane do Ministerstwa w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji) poinformowało Rektora, iż zarzuty pełnomocnika są zasadne i przesłało pismo pełnomocnika wraz z dokumentami do rozpatrzenia zgodnie z obowiązującymi przepisami. O przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia Rektorowi poinformowano zainteresowanego pismem z dnia 21 sierpnia 2006 r. Ministerstwo dodatkowo podniosło, że zgodnie z treścią art.36 ust. 1 i art. 207 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie jest organem właściwym do rozpatrywania indywidualnych spraw studentów związanych z odbywaniem studiów. W związku z pismem skarżącego z dnia 16 lipca 2008 roku, zarządzeniem z dnia 23 lipca 2008 roku, sędzia sprawozdawca wezwał skarżącego do nadesłania w terminie 7 dni kserokopii wniosku (pisma) dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Rektora Wyższej Szkoły Informatycznej w Ł. skierowanego do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego wraz z dowodem nadania oraz kserokopii skargi złożonej w trybie art. 39 § 1 k.p.a. do Prezesa Rady Ministrów. Przy piśmie z dnia 6 sierpnia 2008r. skarżący stosownie do powyższego wezwania nadesłał wniosek z dnia 30 lipca 2006r. skierowany do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji Rektora Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. Skargę z dnia 16 lipca 2008r. na bezczynność Ministerstwa w powyższej sprawie oraz pismo Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia 23 lipca 2008r., przekazujące przedmiotową skargę do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z prośbą o jej rozpatrzenie i udzielenie skarżącemu odpowiedzi. Zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2008 roku sędzia sprawozdawca wezwał Rektora Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. do nadesłania oryginału odwołania skarżącego z dnia 4 kwietnia 2006 roku wraz z naniesionymi adnotacjami Dziekana i Rektora Uczelni. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, w dniu 8 września 2008 roku Rektor Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. przesłał oryginał odwołania S. U. z dnia 4 kwietnia 2006 roku wraz z naniesionymi adnotacjami Dziekana i Rektora Uczelni. Z analizy powyższej korespondencji Sąd wywnioskował, że pismem, skierowanym do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, o którym pisał skarżący, stwierdzając, że na jego podstawie prowadzone jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oraz w sprawie wznowienia postępowania jest pismo z dnia 30 lipca 2006r. (na egzemplarzu pisma, które otrzymał Sąd data jest napisana ręcznie, zaś Ministerstwo określa to pismo, mianem pisma bez daty, które wpłynęło do Ministerstwa 8 sierpnia 2006r.) W tej sytuacji - wobec złożonych przez Ministerstwo wyjaśnień w piśmie z dnia 22 lipca 2008r., iż nie prowadzi postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji bowiem już w piśmie z dnia 21 sierpnia 2006r. poinformowało Rektora, iż zarzuty pełnomocnika są zasadne i przesłało pismo pełnomocnika wraz z dokumentami do rozpatrzenia zgodnie z obowiązującymi przepisami, o czym poinformowano zainteresowanego w piśmie z dnia 21 sierpnia 2006r. - postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2008 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. W dniu 2 lutego 2009 roku wpłynęło pismo J. L. (pełnomocnika skarżącego w postępowaniu administracyjnym) wraz z załącznikiem – odpowiedzią Ministerstwa Nauki I Szkolnictwa Wyższego na pismo skierowane do Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 lipca 2008r. W treści tego pisma Ministerstwo przedstawia chronologiczny przebieg postępowania w sprawie, pokrywający się z treścią dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy i dodatkowo w punkcie 7 tego pisma wyjaśnia, że z uwagi na błąd sekretariatu została skarżącemu przekazana jedynie odręczna notatka z dnia 12 kwietnia 2006r. o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia Dziekana. W związku z tym 12 września 2006r. Rektor WSI w Ł. wydał decyzję utrzymująca w mocy decyzję Dziekana Wydziału Zamiejscowego we W. WSI w Ł. z dnia [...]. o skreśleniu z listy studentów S. U. wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b./naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, czy są one zgodne z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzut najdalej idący rażącego naruszenia prawa, art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. i wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Rektora WSI w Ł. z dnia [...]. W ocenie Sądu nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Sąd nie dopatrzył się bowiem zaistnienia wskazanych (ani żadnych innych) przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika, że zaskarżona decyzja Rektora WSI w Ł. z dnia [...]. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zaskarżona decyzja została wydana na skutek wniesienia odwołania od decyzji Dziekana Wydziału Zamiejscowego we W. Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. z dnia [...]. Zgodnie z art. 207 ustawy z dnia 27 lipca 2007 roku – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164 poz 1365 ze zm.), do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 7 i 8, decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Oznacza to, że od decyzji wydanej przez dziekana w sprawie skreślenia z listy studentów, stronie służy odwołanie do organu wyższego stopnia, którym w tym przypadku jest rektor. Na decyzję rektora służy zaś prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Sąd wprawdzie dostrzega nieprawidłowości w postępowaniu organów, które po otrzymaniu odwołania skarżącego od decyzji Dziekana Wydziału Zamiejscowego we W. WSI w Ł. z dnia [...], zamiast zachować obowiązującą procedurę odwoławczą podejmowały nieuzasadnione i nieuprawnione działania polegające na przedstawianiu stanowiska organu w formie odręcznych zapisów na odwołaniu czy też pism informujących o rozstrzygnięciu , jednak żadna z tych form działania organów nie spełniała wymogów art. 107 Kpa. W konsekwencji więc jedynymi decyzjami wydanymi w sprawie była decyzja Dziekana Wydziału Zamiejscowego we W. WSI w Ł. z dnia [...]., jako decyzja organu I instancji oraz decyzja Rektora WSI w Ł. z dnia [...]. jako decyzja organu odwoławczego. Tym samym zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 Kpa jest w opinii Sądu nieuzasadniony. Zgodnie z postanowieniami art. 134 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Należy też zauważyć, iż na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, doszedł do przekonania o konieczności uchylenia w całości skarżonej decyzji oraz - na podstawie art. 135 p.p.s.a. - również decyzji ją poprzedzającej, z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 27 lipca 2007 roku – Prawo o szkolnictwie wyższym (zwanej dalej ustawą), Kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej skreśla studenta z listy studentów, w przypadku: 1) niepodjęcia studiów; 2) rezygnacji ze studiów; 3) niezłożenia w terminie pracy dyplomowej lub egzaminu dyplomowego; 4) ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z uczelni. 2. Kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów, w przypadku: 1) stwierdzenia braku postępów w nauce; 2) nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie; 3) niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów. 3. Od decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługuje odwołanie do rektora. Decyzja rektora jest ostateczna. Jak już podniesiono wyżej stosownie do treści art. 207 ust. 1 powołanej ustawy, do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów stosuje się odpowiednio przepisy Kpa., oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że orzekające w sprawie organy Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. związane były rygorami procedury administracyjnej. Konieczność przestrzegania tej procedury oznacza, iż zarówno Dziekan jak i Rektor byli zobligowani do przestrzegania ogólnych zasad postępowania statuowanych przepisami Kpa., w tym zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa (art. 7, 8 Kpa.). Z tych zasad wynika przede wszystkim wymóg praworządnego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. W realizacji tych zasad konieczne jest ścisłe przestrzeganie prawa i podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W przedmiotowej sprawie organy orzekające naruszyły przepisy postępowania, w szczególności art. 7, 8, 77§ 1, oraz 107 § 1 i § 3 Kpa. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...], Nr [...] Dziekan Wydziału Zamiejscowego we W. Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. skreślił S. U. z dniem 25 marca 2006 roku z listy studentów Wyższej Szkoły Informatyki w Ł. Wydziału Zamiejscowego we W. Rozstrzygnięcie organu I instancji jest w istocie niezwykle lakonicznym, jednozdaniowym stwierdzeniem o skreśleniu skarżącego z listy studentów w związku z brakiem zaliczenia semestru. Organ nie wskazał nawet przepisu, który stanowił podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 107 § 1 Kpa., decyzja winna zawierać m.in. powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zarówno w doktrynie jak i w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że podstawą materialnoprawną decyzji może być jedynie przepis prawa powszechnie obowiązującego. Jest rzeczą oczywistą, że ani Regulamin Studiów, ani Kontrakt o świadczenie usług dydaktycznych nie mogą stanowić podstawy decyzji w przedmiocie skreślenia studenta z listy studentów. Przyczyny skreślenia są wyczerpująco wyliczone w cytowanym art. 190 w/w ustawy i to ten przepis prawa z podaniem konkretnego punktu winien znaleźć się w podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Decyzja organu I instancji nie zawiera ponadto uzasadnienia w rozumieniu art. 107 § 3 Kpa. W świetle tego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Również pouczenie o środkach odwoławczych jest wadliwe. W świetle bowiem art. 129 § 2 Kpa. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Podobne uregulowanie zawiera § 22 pkt 8 Regulaminu studiów WSI w Ł. Pouczenie zawarte w decyzji wskazujące na możliwość wniesienia odwołania od decyzji Dziekana z dnia 30 marca 2006r., - do dnia 14 kwietnia 2006r. - stanowi więc istotne naruszenia wskazanego przepisu prawa. Poważnych uchybień procesowych nie ustrzegł się również organ odwoławczy tj. Rektor WSI w Ł. wydając decyzję z dnia [...]. Przedmiotowa decyzja podaje wprawdzie w podstawie prawnej art. 190 ustawy, ale bez wskazania konkretnego ustępu i punktu. Tymczasem wskazanie numeru artykułu nie jest w tym przypadku, określeniem podstawy prawnej, ale co najwyżej zbioru ją zawierającego. Tym bardziej, że z bardzo lakonicznego uzasadnienia decyzji nie wynika jednoznacznie jaką konkretnie Rektor WSI w Ł. podstawę prawną skreślenia, wynikającą z ustawy, zastosował. W konkluzji uzasadnienia Rektor bowiem stwierdza, że "decyzję o skreśleniu, na podstawie § 22 ust. 7 lit g) przedmiotowego Regulaminu, uważam za zasadną". Powoływany przepis po pierwsze nie może być podstawą skreślenia z uwagi na fakt, iż nie jest przepisem prawa powszechnie obowiązującego, a dodatkowo nie znajduje odpowiednika w treści przepisu art. 190 cytowanej ustawy. W tym miejscu należy wyjaśnić, że art. 190 wskazuje na obligatoryjne i fakultatywne przesłanki skreślenia studenta. W okolicznościach przedmiotowej sprawy można przyjąć, że zastosowanie mogłyby mieć ewentualnie przesłanki fakultatywne określone w art. 190 ust. 2. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest decyzją podejmowaną w ramach tzw. "uznania administracyjnego". Wskazuje na to sformułowanie przepisu, który stanowi, że "kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów". Oznacza to, że przepis ten pozostawia do uznania organu uczelni istnienie lub nieistnienie w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności, uzasadniających skreślenie z listy studentów. Nie może to jednak oznaczać dowolności rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji musi być poprzedzone wyjaśnieniem okoliczności sprawy w zakresie przesłanek skreślenia studenta i ich analizą, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Dopiero w takich warunkach podjęta decyzja uznaniowa może być uznana nie za decyzję dowolną, lecz mieszczącą się w granicach uznania administracyjnego. Organ powinien rozważyć szczegółowo kwestie istnienia bądź nieistnienia w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności uzasadniających skorzystanie z omawianej instytucji oraz ewentualnie okoliczności uzasadniające zakres ich zastosowania. Z kolei uzasadnienie takich decyzji, szczególnie negatywnych dla strony, powinno szczegółowo wskazywać także przyczyny, dla których organ instytucji tej nie zastosował, pomimo wystąpienia szczególnych okoliczności. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia bowiem jej właściwą kontrolę ze strony sądu. Zaniechanie wyjaśnienia stronie wszystkich przesłanek, które brały pod uwagę organy orzekając w sprawie, stanowi naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 8, 77 § 1, 11 i 107 § 3 Kpa. Przede wszystkim ani organ pierwszej instancji ani organ odwoławczy nie ustosunkowały się do podania o przedłużenie sesji egzaminacyjnej. Takie podanie S. U. złożył w Dziekanacie uczelni w dniu 20 marca 2006r. W ocenie Sądu przed podjęciem decyzji o skreśleniu Dziekan winien rozpoznać to podanie. Tym bardziej, że w świetle § 23 Regulaminu Studiów istnieje możliwość wystąpienia przez studenta z takim podaniem, a dziekan w ramach przyznanych mu kompetencji może przychylić się do prośby studenta i zezwolić na warunkowe podjęcia studiów na semestrze wyższym. Również organ odwoławczy nie ustosunkował się do tej okoliczności podnoszonej przez skarżącego w odwołaniu. Organ odwoławczy nie rozważył również i nie ocenił zawartych w odwołaniu wyjaśnień skarżącego dotyczących przyczyn niezaliczenia w terminie określonych przedmiotów. Oznacza to, że organ odwoławczy nie zastosował się do obowiązku wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Ocena ta winna znaleźć w świetle wymogów określonych w art. 107 § 3 Kpa., pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie decyzji jest bowiem źródłem informacji dotyczącej sposobu rozumowania organu podejmującego decyzję, jak również przyjętych przez niego założeń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej wymogów tych z całą pewnością nie spełnia. Taki stan rzeczy skutkuje naruszeniem art. 7 powołanej ustawy i art. 107 § 3 Kpa. Wskazana wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji uniemożliwia dokonanie przez Sąd jej pełnej oceny pod względem zgodności z prawem materialnym. Rozpoznając sprawę ponownie organy w sposób wyczerpujący zbiorą i rozpatrzą cały materiał dowodowy, ustosunkują się do zarzutów, wyjaśnień i podań skarżącego składanych w toku postępowania , a ich analizę i ocenę oraz wnioski z niej płynące przedstawią w uzasadnieniu decyzji spełniającej wymogi art. 107 § 3 Kpa. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono stosownie do art. 152 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie dotyczące kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu w postępowaniu sądowym Sąd podjął na podstawie art. 250 p.p.s.a. a.ł.