II SA/Go 729/08

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2009 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.B. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oraz uchybienia terminu do wniesienia dowołania postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. T.B. wezwany na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 listopada 2008 r. do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w kwocie 100 zł, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podał, że przebywa w zakładzie karnym, gdzie jest zatrudniony. T.B. oświadczył, ze w granicach swoich możliwości finansowych pomaga w utrzymaniu małoletniej córki. W uzupełnieniu złożonego wniosku skarżący przedstawił zaświadczenie z Zakładu Karnego z którego wynika, iż jest zatrudniony od dnia [...] grudnia 2008 r. i uzyskuje miesięcznie dochód w wysokości 68,58 zł (netto), nie posiada uprawnienia do dysponowania środkami zgromadzonymi na koncie depozytowym w wysokości 1.229,64 zł (art. 126 KKW). Skarżący przedłożył także rachunki potwierdzające fakt przekazywania pieniędzy i zakup przedmiotów dla córki. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. -dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Należy podnieść, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Analiza sytuacji materialnej T.B. prowadzi do wniosku, że poniesienie kosztów sądowych przekracza jego możliwości majątkowe. Należy wskazać, iż skarżący z tytułu zatrudnienia w zakładzie karnym osiąga bardzo niewielki dochód, tj. 68,58 zł (netto), nie posiada oszczędności którymi mógłby swobodnie dysponować. Nadto skarżący pomaga finansowo swojej małoletniej córce. Reasumując należy stwierdzić, iż T.B. wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.