II OSK 1598/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędziowie sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia del. NSA Zdzisław Kostka /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia Ekologicznego "[...]" z siedzibą w Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 50/09 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Ekologicznego "[...]" z siedzibą w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 21 maja 2009 r. (sygn. akt II SA/Wr 50/09) oddalił skargę Stowarzyszenia Ekologicznego "[...]" w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiecie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika następujący stan sprawy. [...] Sp. z o.o. w Warszawie wnioskiem z 13 stycznia 2006 r. zwróciła się do Prezydenta Miasta Świdnicy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na modernizacji stacji bazowej telefonii komórkowej w Świdnicy na działce nr [...]. Prezydent Miasta Świdnicy decyzją z [...] stycznia 2007 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację tego przedsięwzięcia. Na skutek odwołania skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu decyzją z [...] lipca 2007 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 23 stycznia 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 512/07 uchylił obie decyzje z uwagi na konieczność uzyskania uzgodnienia z organem inspekcji sanitarnej. W trakcie ponownego rozpatrywania sprawy [...] Spółka z o.o. w Warszawie złożyła (18 czerwca 2008 r.) dokument, "Analizę środowiskową", w której stwierdzono, że analiza rozkładu pola elektromagnetycznego wokół projektowanych anten systemowych i radioliniowych wykazała, iż obszary o przekroczonej dopuszczalnej wartości gęstości mocy wystąpią w miejscach niedostępnych dla ludzi oraz że planowana inwestycja w obecnym stanie prawnym nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent Miasta Świdnicy decyzją z [...] lipca 2007 r., powołując się na art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, którego dotyczy sprawa, powołując się na zmianę rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, która weszła w życie 31 sierpnia 2007 r. i spowodowała, że planowana inwestycja nie stanowiła już przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na skutek odwołania skarżącego oraz Spółdzielni Mieszkaniowej w Świdnicy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu decyzją z 6 sierpnia 2008 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z [...] lipca 2007 r. i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że organ błędnie przyjął jako dowód "Analizę środowiskową" w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia znajdującego się na działce nr [...] przy ul. Prądzyńskiego w Świdnicy, mimo że wniosek inwestora dotyczył przedsięwzięcia zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. Dąbrowskiego w Świdnicy oraz że uniemożliwiono stronom postępowania zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent Miasta Świdnicy decyzją z [...] września 2008 r. po raz drugi umorzył postępowanie powołując się na art. 105 § 1 k.p.a. Uzasadniając decyzję organ administracji powołał się na argumenty, które legły u podstaw decyzji z [...] lipca 2007 r., w tym na "analizę środowiskową" złożoną 18 czerwca 2008 r., przy czym wyjaśnił, że mimo różnicy w sposobie oznaczenia chodzi o tę samą inwestycję, której dotyczył wniosek. Od decyzji z [...] września 2008 r. odwołania wnieśli skarżący oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa w Świdnicy. Rozpoznając te odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu wydało zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji decyzję. Uzasadniając swoją decyzję organ administracji przedstawił następującą argumentację. Na podstawie art. 153 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w sprawie należy stosować dotychczasowe przepisy. Przedsięwzięcie, którego dotyczy sprawa, w chwili składania wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zaliczane było do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w § 2 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych warunków związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W dniu 31 sierpnia 2007 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z 21 sierpnia 2007 r., którym zmieniono powołane rozporządzenie z 9 listopada 2004 r. W myśl zmienionego rozporządzenia przedsięwzięcie, polegające na instalacji urządzeń radiokomunikacyjnych, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania, nie jest zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie z 21 sierpnia 2007 r. nie zawierało przepisów przejściowych w związku z czym przepisy nowe należy stosować także w sprawach wszczętych przed wejściem tego rozporządzenia w życie i dotychczas niezakończonych. Bezprzedmiotowość postępowania występuje, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Uzasadniając oddalenie skargi Sąd pierwszej instancji podzielił argumentację organu administracji, stwierdzając, że w świetle obowiązujących od 31 sierpnia 2007 r. przepisów planowane przedsięwzięcie, polegające na "instalacji urządzeń radiokomunikacyjnych, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2.000 W, a miejsce dostępne dla ludności nie znajduje się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania to jest anteny, nie kwalifikuje się do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest wymagane." Wskazał też, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi także wtedy, gdy okaże się, że nie ma normy prawnej przyznającej organowi administracji kompetencje do wydania decyzji lub gdy okaże się, że nie występują okoliczności faktyczne uzasadniające według hipotezy normy prawnej kompetencję organu administracji do wydania decyzji administracyjnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie Ekologiczne "[...]" w Ś. żądając uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Skarżące Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy, tj. naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że organy pierwszej i drugiej instancji przeprowadziły we własnym zakresie postępowanie dowodowe w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności okoliczności dotyczącej odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego każdej z projektowanej anten, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania, i tym samym przyjęcie, iż organy administracji obu instancji nie naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 80 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, mimo że oparły się na dokumencie sporządzonym przez stronę postępowania - [...] Sp. z o.o.; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w następstwie zmiany przepisów tj. wejścia w życie z dniem 31 sierpnia 2007 r. rozporządzenia Rady Ministrów zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływaniu na środowisko, postępowanie stało się bezprzedmiotowe; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że organy administracji pierwszej i drugiej instancji zawarły w swych decyzjach prawidłowe elementy uzasadnienia; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ odwoławczy rozpoznało wszystkie okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na pominięciu przy rozstrzyganiu sprawy naruszenia przez eksploatację rozbudowanej stacji bazowej prawa materialnego to jest art. 143 w zw. z 144 k.c.; 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na pominięciu przy rozstrzyganiu sprawy naruszenia przez eksploatację rozbudowanej stacji bazowej prawa materialnego to jest art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, rozwijając treść zarzutów, skarżące Stowarzyszenie przede wszystkim podniosło, że organy pierwszej i drugiej instancji nie ustaliły dokładnie stanu faktycznego sprawy. Organowi pierwszej instancji zarzucono brak samodzielności w ustaleniu odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, mierzonych wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten wchodzących w skład projektowanej inwestycji i oparcie się jedynie, jak to ujęto, na tym, że w świetle nowelizujących przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 21 sierpnia 2007 r. nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia. Organowi drugiej instancji zarzucono, że pominął podnoszone w odwołaniu zarzuty oraz że oparł się na przepisach powołanego rozporządzenia z 21 sierpnia 2007 r. i "Analizie środowiskowej", a nie na samodzielnej ocenie i własnych ustaleniach. Tym samym, jak podniesiono, organy obu instancji naruszyły art. 7 i art. 77 k.p.a., gdyż oparły się na ustaleniach faktycznych, których nie poczyniły samodzielnie, lecz wykorzystały ustalenia inwestora. Wskazano, że nie można wykluczyć, że samodzielne ustalenia organów doprowadziłyby do odmiennych, niż zawarte w "Analizie środowiskowej", ustaleń. Uchybienia te, jak dalej wywiedziono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, doprowadziły także do naruszenia art. 80, art. 105 § 1, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 143 i w zw. z 144 k.c. podniesiono, że promieniowanie elektromagnetyczne przekraczające wielokrotnie 0,1 W/m2, czyli wartość ustaloną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, obejmować będzie działkę nr [...], należącą do spółdzielni mieszkaniowej, co – w świetle art. 143 i 144 k.c., narusza prawo własności. W końcu, uzasadniając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powołując się również na wielokrotne przekroczenie promieniowania elektromagnetycznego wartości 0,1 W/m2 nad tą samą działką nr [...], twierdzono, że narusza to powołany przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż jej zabudowa będzie ograniczona co do wysokości, mimo że takie ograniczenia nie będą wynikały z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do skargi kasacyjnej dołączono załączniki obrazujące rozchodzenie się fal elektromagnetycznych ze stacji, której dotyczy sprawa. W piśmie z 2 kwietnia 2010 r. odwołano się do decyzji Wojewody Śląskiego z [...] marca 2009 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty Ząbkowickiego z 10 września 2008 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w Przedborowie, w której podkreślono motyw stwierdzenia nieważności sprowadzający się do tezy, że co prawda teren w zasięgu stacji nie był zabudowany, ale mógł być w przyszłości zabudowany w sposób, który spowoduje, że w zasięgu stacji znajdą się miejsca dostępne dla ludności. Na rozprawie przed NSA skarżący wyjaśnił, że moc całkowita stacji, której dotyczy sprawa, wynosi 28.000 W, że w odległości 200 m od środka elektrycznego nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, lecz może to ulec zmianie, oraz że nie ma tam budynków wyższych niż 40, ale to również może się zmienić. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zarzuty skargi kasacyjnej, w świetle złożonych na rozprawie przed NSA wyjaśnień, nie są zasadne. Skarżący zasadnie co prawda zarzuca naruszenie przepisów postępowania, dotyczących ustalenia stanu faktycznego, jednakże wyjaśniając te zarzuty przyznaje okoliczności, które uzasadniały umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Jedną z podstaw umorzenia postępowania administracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość jest sytuacja, która polega na tym, że organ administracji w trakcie tego postępowania traci kompetencje do wydania decyzji administracyjnej z powodu zmiany stanu prawnego. W rozpoznawanej sprawie, dotyczącej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zgodnie z obowiązującym w niej stanem prawnym, decyzje takie organ administracji wydawał wówczas, gdy przedsięwzięcie polegało na realizacji inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko (art. 46 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska – Dz.U. nr 129 z 2006 r., poz. 902 ze zm.). Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573), wydanym na podstawie upoważnienia zawartego w art. 51 ust. 8 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Rozporządzenie to w pierwotnej wersji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zaliczało m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz (§ 2 ust. 1 pkt 7). Przepis ten jednakże został zmieniony rozporządzeniem Rady Ministrów z 21 sierpnia 2007 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 158, poz. 1105) i od dnia 31 sierpnia 2007 r. do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20.000 W. Zmiana ta uzasadnia umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, które dotyczyło inwestycji spełniającej kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 powołanego rozporządzenia w brzmieniu sprzed 31 sierpnia 2007 r. i niespełniającej kryteria określone w tym przepisie w brzmieniu obowiązującym od 31 sierpnia 2007 r. Zatem przyjęcie przez organy administracji oraz następnie Sąd pierwszej instancji, że opisana zmiana stanu prawnego uzasadnia co do zasady umorzenie postępowania administracyjnego, jest trafne, zaś odmienne twierdzenia skargi kasacyjnej niezasadne. Jednakże przyjęcie, że w konkretnej sprawie zachodziła podstawa do umorzenia postępowania wymagało ustalenia o jaką inwestycję chodzi i skonfrontowania jej z warunkami określonymi w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w brzmieniu obowiązującym od 31 sierpnia 2007 r. W tym zakresie zarówno uzasadnienia decyzji organów administracji, jak i Sądu pierwszej instancji nie odpowiadają wymogom stawianym przez prawo (art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), gdyż nie zawierają jednoznacznych ustaleń, jednakże w świetle uzasadnienia skargi kasacyjnej, przedstawionego zwłaszcza na rozprawie przed NSA, uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy. Dokonując wspomnianych ustaleń trzeba mieć na uwadze, że to inwestor określa takie parametry przedsięwzięcia jak rodzaj instalacji, częstotliwość emitowanego pola elektromagnetycznego, promieniowaną izotropowo równoważną moc pojedynczej anteny, umieszczenie środka elektrycznego i przebieg głównej osi wiązki promieniowania. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dotyczy bowiem zamierzenia (planowanej inwestycji) i nie jest możliwe ustalenie co w rzeczywistości zostanie zbudowane. Wskazane parametry należy więc ustalać na podstawie danych określonych przez inwestora. Zarzut skargi kasacyjnej, że oparto się wyłącznie na "Analizie środowiskowej", w zakresie, w jakim dotyczy ona parametrów przedsięwzięcia, nie jest zatem zasadny. We własnym zakresie organ administracji winien natomiast ustalić czy wokół planowanego przedsięwzięcia, w granicach określonych przez odległości i kierunki zależne od wielkości wskazanych przez inwestora parametrów, znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Jeżeli na podstawie w taki sposób dokonanych ustaleń okaże się, że planowane przedsięwzięcie nie spełnia warunków określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w brzmieniu obowiązującym od 31 sierpnia 2007 r., to prowadzone postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia winno być umorzone, gdyż organ administracji nie posiada kompetencji do wydania takiej decyzji. Posiada on taką kompetencję tylko w odniesieniu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Gdyby jednakże okazało się na dalszych etapach procesu inwestycyjnego (decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, pozwolenie na budowę, zgłoszenie wykonywania robót budowlanych), że inwestor zmienił parametry planowanego przedsięwzięcia, to umorzenie postępowania w odniesieniu do tego nowego przedsięwzięcia nie będzie skuteczne. Umorzenie postępowania dotyczy przedsięwzięcia o ściśle określonych parametrach i oznacza, że tylko takie przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Jakakolwiek zmiana parametrów przedsięwzięcia oznacza, że należy dokonać ponownej oceny czy nie jest ono zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że co prawda uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada warunkom określonym w art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie przeprowadzono w nim wskazanej analizy stanu faktycznego koniecznej do oceny, czy umorzenie postępowania administracyjnego było prawidłowe, to jednakże wyrok ten odpowiada prawu, gdyż skarżący przyznał istotne w sprawie okoliczności, zaś parametry planowanego przedsięwzięcia zostały określone w znajdującej się w aktach dokumentacji. Z dokumentacji tej wynika, że stacja bazowa znajdzie się na wysokości 40 m nad poziomem terenu oraz że równoważna moc promieniowana izotropowo dla pojedynczych anten wynosi 5.201,3 W. Skarżący zaś przyznał na rozprawie przed NSA, że w odległości 200 m od środka elektrycznego nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Ponadto twierdzenia te znajdują potwierdzenie nie tylko w "Analizie Środowiskowej", ale także w rysunkach, które skarżący dołączył do skargi kasacyjnej. Przedsięwzięcie, którego dotyczy sprawa, nie jest zatem przedsięwzięciem, które może znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż nie jest przedsięwzięciem, które odpowiada kryteriom określonym w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w brzmieniu obowiązującym od 31 sierpnia 2007 r. Wobec tego brak było podstaw prawnych, aby organ administracji wydawał w sprawie tego przedsięwzięcia decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach jego realizacji. W związku z tym umorzenie postępowania w sprawie wydania takiej decyzji było zasadne. Skarżący co prawda uznaje za istotne nie tylko to, co w chwili wydawania decyzji znajduje się w otoczeniu stacji bazowej, ale także sytuację, która może wystąpić w przyszłości. W związku z tym należy wyjaśnić, że § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w brzmieniu obowiązującym od 31 sierpnia 2007 r. nie daje podstaw do przyjęcia, że chodzi w nim o miejsca dostępne dla ludności kiedykolwiek. Użycie w tym przepisie czasownika "znajdować" w czasie teraźniejszym wskazuje, że chodzi o stan aktualny w chwili oceny oddziaływania przedsięwzięcia na inwestycję. Skarżący także za istotną uznaje moc całkowitą, którą za "Analizą środowiskową" określa na 28.221,7 W. Jednakże w świetle § 2 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w brzmieniu obowiązującym od 31 sierpnia 2007 r. nie ulega wątpliwości, że chodzi o moc dla pojedynczej anteny, a nie o moc całkowitą. Nie znajduje też w świetle powołanego przepisu uzasadnienia powoływanie się przez skarżącego na fakt, iż promieniowanie będzie przechodzić nad nieruchomością, ograniczając tym samym prawo własności. Skoro przepisy rozporządzenia Rady Ministrów mówią o miejscach dostępnych dla ludności, to znaczy, że celem ustawodawcy nie było rozstrzyganie sporów związanych z oddziaływaniem przedsięwzięcia na niedostępne dla ludności miejsca. Nie oznacza to, że właściciel nieruchomości, która takim promieniowaniem jest objęta, nie może dochodzić ochrony swego prawa w oparciu i inne przepisy, niż te, które mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, a które mają na celu ochronę środowiska, a nie prawa własności. Podobnie ma się kwestia zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów ustawy z 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ochrona prawa do zagospodarowania nieruchomości powinna być realizowana w postępowaniach prowadzonych w oparciu o przepisy tej ustawy, a nie ustawy – Prawo ochrony środowiska. Należy też zauważyć, że uzasadniając dwa ostatnie zarzuty skarżący odwołuje się do wartości pola elektromagnetycznego określonej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w prawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz. 1883), które nie służy ocenie czy przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a więc nie ma istotnego znaczenia w sprawie, w której chodzi o rozstrzygnięcie, czy organ administracji mógł wydać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, gdyż zaskarżony wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Wobec powyższego na mocy art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.