II OZ 562/09

Dnia 2 lipca 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 maja 2009 roku, sygn. akt IV SA/Po 37/09 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na postanowienie państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] listopada 2008 roku, nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a oddalić zażalenie Postanowieniem dnia 12 maja 2009 roku, sygn. akt IV SA/Po 37/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił skarżącemu A. K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2008 roku, nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 grudnia 2008 r., zatem trzydziestodniowy termin do złożenia skargi do Sądu upłynął bezskutecznie z dniem 2 stycznia 2009 r. o północy. Skarga zaś została nadana, za pośrednictwem poczty w dniu 6 stycznia 2009 r., z czterodniowym uchybieniem terminu. Sąd I instancji podniósł, iż skarżący we wniosku o przywrócenie terminu w sposób ogólnikowy i nieprecyzyjny wskazał powody jego uchybienia. Nie uprawdopodobnił on swoich twierdzeń dotyczących złego stanu zdrowia. Z argumentów przedstawionych we wniosku nie wynika, że skarżący był w analizowanym okresie hospitalizowany. Ponadto Sąd podniósł, że skarżący wykazywał w tym okresie aktywność procesową w innych sprawach toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu. Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie, w którym wskazał, że skarżący nie musiał przedstawiać zwolnienia lekarskiego w celu uprawdopodobnienia złego stanu zdrowia, a twierdzenia skarżącego w zakresie wskazanych przez niego przyczyn uchybienia terminu do wniesienia skargi powinny zostać uznane za wiarygodne. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1070 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast w myśl postanowień art. 87 § 1 i § 2 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym, wnoszący o przywrócenie terminu, jest zobowiązany uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zatem przywrócenie terminu do dokonania czynności sądowej uzależnione jest od dwóch przesłanek, po pierwsze: od zachowania stosownego terminu do złożenia wniosku, po drugie: od uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Przy ocenie braku winy strony powinien być użyty obiektywny miernik staranności, jaka może być wymagana od strony należycie dbającej o swoje interesy. Dokonując takiej oceny Sąd powinien brać pod uwagę czy uchybienie nie zostało spowodowane, najmniejszym nawet, niedbalstwem strony (post. NSA z dnia 2 lutego 2009r., II OZ 147/09; post. NSA z dnia 22 stycznia 2009r., II OZ 113/09; post. NSA z dnia 20 lutego 2007r., II OZ 191/07). Tym samym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ocena braku winy w uchybieniu terminu została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne w konkretnej sprawie, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Ponadto podkreślić należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W przedmiotowej sprawie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia powstało z przyczyn, których nie można uznać za niezawinione przez stronę. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił swojego twierdzenia o złym stanie zdrowia. Ponadto nie wykazał również iż nie był w stanie samodzielnie lub przy pomocy osób trzecich wykonać w określonym ustawowo terminie czynności procesowej, jaką jest wniesienie skargi. Nie można więc przyjąć, iż uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn przez skarżącego niezawinionych oraz iż skarżący dochował szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej rozumianej jako kryterium braku winy. W związku z powyższym stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu nie narusza przepisów obowiązującego prawa. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.