VI SA/Wa 2543/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2009 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską i sportową oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji na podstawie m.in. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., dalej również jako: Uobia) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] o cofnięciu A. O. pozwolenia na broń palną myśliwską i sportową. U podstaw podjętego w sprawie rozstrzygnięcia legło ustalenie, że skarżący został skazany prawomocnym od [...] marca 2007 r. wyrokiem za przestępstwo z art. 178a) §1 k.k. tj. za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. W ocenie organu, skarżący dopuszczając się popełnienia powyższego przestępstwa należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem organu czyn strony świadczy o braku wyobraźni, co do ewentualnych skutków swojego postępowania w warunkach ograniczonej lub zniesionej alkoholem samokontroli, a więc o takiej cesze charakteru, która wyklucza możliwość dysponowania tak niebezpiecznym narzędziem jak broń palna. Wskazana okoliczność nie pozwala, zdaniem organu, zachować stronie pozwolenia na broń niezależnie od pozytywnej opinii, jaką cieszy się skarżący w miejscu zamieszkania, środowisku łowieckim oraz pozytywnej opinii o stronie z poprzedniego miejsca jej pracy. W ocenie organu, rodzaj i okoliczności popełnionego przez stronę przestępstwa nakazują skarżącego ocenić negatywnie w aspekcie możliwości zachowania pozwolenia na broń. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy stwierdził, iż rodzaj oraz okoliczności popełnionego przez skarżącego przestępstwa pozwalają uznać go za osobę, o której mowa w art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (Uobia), i tym samym przyjąć, iż została spełniona dyspozycja art. 18 ust 1 pkt 2 tej ustawy, który to ma charakter obligatoryjny, a więc determinujący sposób rozstrzygnięcia sprawy. Przepis ten nakazuje bowiem cofnięcie pozwolenia na broń osobie zaliczonej do kategorii osób, określonych w przywołanym art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia. Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji nie podzielił argumentów strony i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w mocy. W skardze na powyższą decyzję A. O. zarzucił organowi Policji naruszenie art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a także brak przekonywującego wyjaśnienia odmowy dania wiary dokumentom w postaci pozytywnych opinii na temat strony. Nadto zarzucił naruszenie art. 18 ust.1 pkt 2 w zw z art. 18 ust.1 pkt 6 uobia poprzez nieuprawnione przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W piśmie z [...] lutego 2009 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, podtrzymując dotychczasowe zarzuty dodatkowo podkreślił, że u podstaw rozstrzygnięcia legł sam fakt skazania za przestępstwo przeciwko komunikacji podczas, gdy organ miał obowiązek wykazania, że skarżący zalicza się do osób wymienionych w art. 15 ust.1 pkt 6 uobia przez stworzenie uzasadnionej obawy niewłaściwego użycia broni. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wnosząc jednocześnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zdaniem Sądu, dokonana przez organ ocena dowodów nie jest dowolna i znajduje oparcie w przepisach prawa stanowiących podstawę materialnoprawną przedmiotowego rozstrzygnięcia tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 Uobia. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych wskazanych w skardze. Organ zebrał i ocenił materiał dowodowy zgodnie z art. 7, 77, 80 k.p.a a swoją decyzję uzasadnił zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również z urzędu innych wad zaskarżonego rozstrzygnięcia, które stanowiłyby podstawę do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. W myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 Uobia, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W rozpatrywanej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, rozstrzygniecie organu nie opiera się jedynie na samym fakcie skazania A. O.. za przestępstwo z art. 178a) §1 k.k. Jak wynika bowiem z uzasadnienia decyzji, organ wskazał, że zachowanie skarżącego tj. kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości "świadczy o braku wyobraźni, co do ewentualnych skutków swojego postępowania w warunkach ograniczonej lub zniesionej alkoholem samokontroli a więc o takiej cesze charakteru, która wyklucza możliwość dysponowania tak niebezpiecznym narzędziem jak broń palna". Zdaniem Sądu, organ w niniejszej sprawie wykazał, że istnieje adekwatny związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego przestępstwa (w tym przypadku przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji) a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Skarżący siadając za kierownicą samochodu w stanie nietrzeźwym zachował się lekkomyślnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszczerbku na zdrowiu lub stracić życie. Skarżący dokonał przestępstwa w stanie nietrzeźwości, co oznacza, że po spożyciu alkoholu traci umiejętność racjonalnego kierowania swoim działaniem. Pomimo, że jako posiadacz prawa jazdy zna przepisy ruchu drogowego i wie o zakazie kierowania autem po spożyciu alkoholu, jak i o niebezpieczeństwach, jakie pociąga za sobą kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości - siadł za kierownicą. Powyższe świadczy o tym, że skarżący albo do końca nie zdawał sobie sprawy z tego co czyni, w każdym nie potrafił racjonalnie pokierować swoim postępowaniem. Fakt ten uzasadnia zdaniem Sądu stwierdzenie, że istnieje uzasadniona obawa, iż skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego ponieważ w określonych sytuacjach, w które się może sam wprowadzić nie potrafi zapanować nad swoim zachowaniem. Dodatkowo podkreślić należy, że A. O. jest emerytowanym wojskowym, przez blisko 30 lat piastował stanowiska dowódcze w armii (w tym blisko 10 lat dowodził [...]), przez wiele lat był członkiem Koła Łowieckiego. Charakter dotychczasowej pracy, bogate doświadczenie zawodowe oraz życiowe strony pozwalało, zdaniem Sądu, na zastosowanie przez organ wobec skarżącego wyższego niż przeciętny miernika staranności a także dawało prawo do zaakcentowania, że skarżący pomimo pełnej świadomości, co do ewentualnych skutków swojego działania nie miał zahamowań, aby w stanie nietrzeźwym siąść za kierownicą, co świadczy (co najmniej) o lekkomyślności skarżącego. Zdaniem Sądu, w ustalonych okolicznościach faktycznych organ trafnie uznał, że pozytywna opinia o skarżącym zarówno w środowisku społecznym jak i zawodowym nie stanowi dowodu mogącego uzasadniać odmienne przekonanie, co do sposobu zachowania się skarżącego w przyszłości. W tym stanie rzeczy, Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia prawa materialnego, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 Uobia. Mając na uwadze powyższe skargę A. O. należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.