II SA/Bd 64/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lutego 2009 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przywrócenia dodatku za służbę wywiadowczą i wojskową służbę wewnętrzną oddala skargę. II SA/Bd 64/09 Uzasadnienie P. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skargę na decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w B. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dowódcy P. Okręgu Wojskowego B. z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przywrócenia dodatku za służbę wywiadowczą i wojskową służbę wewnętrzną w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej. Zaskarżona decyzja została podjęta w następującym stanie sprawy administracyjnej: Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. Kierownik 5 Rejonowych Warsztatów Technicznych w B. odmówił P. R. przywrócenia dodatku za służbę wywiadowczą i wojskową służbę wewnętrzną w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2005 r. Dowódcy P. Okręgu Wojskowego. Podaniem z dnia [...] listopada 2006 r. P. R. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie odmowy przywrócenia dodatku za służbę wywiadowczą i wojskową służbę wewnętrzną w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej wskazując, że otrzymał wyciąg z rozkazu Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w B. nr [...] z dnia [...] września 1990 r., którego brak miał decydujący wpływ na decyzję wydaną przez organ I i II instancji. Dowódca P. Okręgu Wojskowego decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. wydaną w oparciu o art. 149 § 3 i art. 150 § 1 kpa odmówił wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Dowódca Wojsk Lądowych, po rozpatrzeniu odwołania P. R. od powyższej decyzji Dowódcy P. Okręgu Wojskowego, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., utrzymał w mocy wskazaną decyzję Dowódcy P. Okręgu Wojskowego. Po rozpoznaniu skargi P. R. na decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 1 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1419/07 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dowódcy P. Okręgu Wojskowego. W uzasadnieniu wyroku wskazał, iż w niniejszej sprawie nie zachodziły warunki do odmowy wznowienia postępowania. Dowódca P. Okręgu Wojskowego nie wydał postanowienia o wznowieniu postępowania, wskutek czego nie nastąpiło jego otwarcie. Pomimo tego organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające i dokonał oceny, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte wadliwością, o której mowa wart. 145 § 1 pkt 5 kpa. W ocenie Sądu, organ dokonał zatem ustaleń, jakich można dokonać dopiero w toku postępowania wznowieniowego, tj. po wydaniu postanowienia o wznowieniu. Dowódca P. Okręgu Wojskowego prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające w celu wznowienia postępowania stwierdził, iż podanie P. R. z dnia [...] listopada 2006 r. (uzupełnione treścią pisma z [...] lutego 2008 r.) oparte zostało o ustawowe przesłanki wznowienia enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 kpa, a także zostało wniesione z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 kpa. W związku powyższym w dniu [...] sierpnia 2007 r. wydał postanowienie nr 295, którym postanowił wznowić postępowanie administracyjne w sprawie odmowy przywrócenia dodatku za służbę wywiadowczą i wojskową służbę wewnętrzną w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej zakończonej decyzją Dowódcy P. Okręgu Wojskowego nr [...] z dnia [...] października 2005 r. Dowódca P. Okręgu Wojskowego w B. decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2008 r. odmówił uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] października 2005 r. Dowódcy P. Okręgu Wojskowego wskazując, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Konieczne jest istnienie związku przyczynowego między dowodami, które okazały się fałszywe, a istotnymi dla sprawy okolicznościami faktycznymi. Zasadniczo też sfałszowanie musi znaleźć potwierdzenie w orzeczeniu sądu lub innego organu. Przedmiotem dowodu są fakty mające znaczenie dla sprawy, zatem dowody fałszywe to takie, które są nieprawdziwe, niezgodne z obiektywnie istniejącą rzeczywistością. Przepis ten wskazuje na bardzo szerokie ujęcie środków dowodowych, szeroki zatem może być także zakres wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym dowodów dotkniętych wadą fałszerstwa. Warunkiem wznowienia postępowania jest jednak oparcie się na takich fałszywych dowodach, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc dowody bezpośrednio jej dotyczące, mające pierwszorzędne znaczenie. Tymczasem P. R. nie wskazał jakie dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania, przy przejęciu jako podstawy wznowienia art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Dowódca P. Okręgu Wojskowego uznał, że w niniejszej sprawie nie występują też przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa. Dowód w postaci wyciągu z rozkazu Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w B. nr [...] z dnia [...] września 1990 r. nie jest istotny dla sprawy i nie jest dowodem nowym. O istnieniu tego dowodu organy I i II instancji wiedziały. Dokument ten świadczy o tym, że żołnierz pobierał dodatek na służbę w organach Żandarmerii Wojskowej. Fakt pobierania tego dodatku wynika też z zaświadczenia o zapatrzeniu pieniężnym wystawionym przez Jednostkę Wojskową nr [...] w B. W sprawie nie ma dowodu, że P. R. podczas służby wojskowej otrzymywał dodatek wyrównawczy, czy dodatek o charakterze stałym dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w organach żandarmerii, w tym też dodatek wypłacany wg stawki zachowanej, z tytułu wcześniej pełnionej zawodowej służby wojskowej w organach Żandarmerii Wojskowej. Dowód załączony do podania o wznowienie postępowania nie jest więc dowodem na okoliczność otrzymywania tych dodatków i dotyczy on służby w Oddziale Żandarmerii Wojskowej w B., a nie pełnienia służby w dwóch jednostkach organizacyjnych Wojsk Lądowych w B. Dowód, który jest niezbędny w sprawie powinien istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej. Wprawdzie rozkaz [...] z dnia [...] września 1990 r. istniał w tym czasie, ale jak wyżej wskazano, nie jest to dowód istotny w sprawie lecz dowód na inną okoliczność, która nie była i nie jest kwestionowana, a organy wiedziały o jej istnieniu. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie, kwestionując ustalenia organu odnośnie przedłożonych dowodów. Zarzucił nie wyjaśnienie istoty sprawy wynikającej z wniosku o wznowienie postępowania oraz nie uwzględnienie przepisów zarządzenia Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 1990 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. Rozk. MON z 1993 r. poz. 61 ze zm.), jak również, że dowód z rozkazu nr [...] z [...] września 1990 r. nie jest nowym dowodem w sprawie. Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w B. nie uwzględnił odwołania i decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W obszernym uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji wskazując, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 kpa w sprawach zakończonych decyzja ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 kpa wznawia się postępowanie zakończone decyzją ostateczną, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane jednak organowi, który ją wydał. Organ odwoławczy podkreślił, że P. R. nie wskazał jakie konkretnie dowody, na których oparto wydane decyzje okazały się fałszywe. Nie wskazał również istnienia związku przyczynowego między dowodami, które okazały się fałszywe, a istotnymi dla sprawy okolicznościami faktycznymi. Dowód w postaci wyciągu z rozkazu nie jest istotny dla sprawy, gdyż wskazuje, jedynie, że żołnierz pobierał dodatek za służbę w organach Żandarmerii Wojskowej podczas służby w Oddziale ŻW. Ta okoliczność była znana i oczywista. Nie ma natomiast dowodu, by żołnierz otrzymał dodatek stały, zachowany czy wyrównawczy w 2 Okręgowej Stacji Obsługi Samochodów oraz w 5 Rejonowych Warsztatach Technicznych w B. W skardze do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wznowienie postępowania przez organ I instancji i przywrócenie dodatku zgodnie z § 47 ust. 1 w zw. z § 44 ust. 1 pkt 2 i § 15 zarządzenia MON nr 30/ MON z 10 kwietnia 1990 r. Skarżący powołał się na argumenty wywiedzione już w odwołaniu oraz zarzucił: - zastosowanie przez organy wojskowe we wszystkich wydawanych w sprawie od 2004 roku decyzjach błędnej podstawy prawnej polegającej na stosowaniu przepisów Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. z 2000 r., Nr 90, poz. 1005 z późn. zm.), zamiast przepisów zarządzenia Ministra Obrony Narodowej Nr 30/MON z dnia 10 kwietnia 1990 r., - błędne określenie przedmiotu sprawy w meritum decyzji organów wojskowych albowiem skarżący nie występował o przywrócenie dodatku w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej, a jego przywrócenie na podstawie przepisów obowiązujących w czasie zaprzestania jego wypłacania; - wadliwość działania organów wojskowych polegającą na braku decyzji uprawnionego organu o pozbawieniu skarżącego dodatku lub wstrzymania jego wypłacania; - brak odniesienia w zaskarżonej decyzji co do daty i podstawy prawnej wygaśnięcia uprawnień przysługujących skarżącemu czym organ naruszył § 46 ust. 2 zarządzenia Ministra Obrony Narodowej Nr 30/MON z dnia 10 kwietnia 1990 r. - naruszenie art. 77 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pozbawienie skarżącego prawa zaskarżenia decyzji do Sądu; - błędne ustalenia faktyczne organu, że wyciąg z rozkazu załączony do wniosku z dnia [...] listopada 2006 r. nie jest nowym dowodem; - naruszenie art. 9 kpa poprzez niepoinformowanie skarżącego przez organ o możliwości zawieszenia postępowania do czasu uzyskania wymaganych dokumentów; - przekroczenie terminu do rozpoznania sprawy wynikającego z art. 35 kpa. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że jego zdaniem przepisy zarządzenia Ministra Obrony Narodowej Nr 30/MON z dnia 10 kwietnia 1990 r. gwarantowały mu prawo do zachowania dodatku za służbę w organach Żandarmerii Wojskowej, a po zakończeniu służby w tej formacji Dowódca P. Okręgu Wojskowego w B. powinien decyzją orzec o jego zachowaniu, czego nie uczynił. Skarżący wskazał również, że w decyzji Nr [...] z dnia [...] października 2005 r. Dowódca P. Okręgu Wojskowego nieprawidłowo ocenił dowody dotyczące otrzymywania przez skarżącego dodatku za służbę w organach Żandarmerii Wojskowej. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wywiedzioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.). W ramach tak pojętej kontroli sądowej sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikacji wszystkich decyzji merytorycznych wydanych w związku z ubieganiem się skarżącego o przywrócenie bądź zachowanie dodatku za służbę w organach Żandarmerii Wojskowej. Przedmiotem oceny Sądu będzie tylko właściwe zastosowanie przez organy wojskowe przepisów dotyczących wznowienia postępowania pod kątem jego dopuszczalności i oceny przesłanek wznowienia wskazywanych przez stronę. Sąd nie bada przesłanek, zatem zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które zdaniem skarżącego były podstawą wydania ostatecznej decyzji Dowódcy P. Okręgu Wojskowego Nr [...] z dnia [...] października 2005 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika 5 Rejonowych Warsztatów Technicznych w B. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005r, gdy oceni, że wskazane podstawy wznowienia nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Sąd też nie może uwzględnić zarzutu w przedmiocie decyzji, które zdaniem skarżącego powinny zapaść, a nie zostały wydane a to z uwagi na brak substratu zaskarżenia. Do wznowienia postępowania na wniosek strony może dojść po spełnieniu przesłanki zachowania terminu z art. 148 kpa, nadto gdy jest ono dopuszczalne podmiotowo i przedmiotowo. Przedmiot postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznacza art. 149 § kpa, którego celem jest ustalenie czy postępowania zwyczajne, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad wyczerpująco wyliczonych w art. 145 § 1 kpa, a w razie pozytywnego ustalenia, że taka wada wystąpiła - przeprowadzenie postępowania w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. W przedmiotowej sprawie w toku postępowania wskazano dwie ewentualne podstawy wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 kpa w sprawach zakończonych decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Warunkiem zaistnienia przesłanki wznowienia z art. art. 145 § 1 pkt 1 kpa jest istnienie związku przyczynowego między dowodami, które okazały się fałszywe, a istotnymi dla sprawy okolicznościami faktycznymi. Zasadniczo też to sfałszowanie musi znaleźć potwierdzenie w orzeczeniu sądu lub innego organu (z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 145 § 2-3 kpa). W wyroku z dnia 16 października 1991 r., sygn. akt II SA 640/91 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "wznowienie nie mogło nastąpić, ponieważ ani sąd, ani inny właściwy organ nie stwierdził prawomocnie sfałszowania dowodu, ani popełnienia przestępstwa przy wydawaniu decyzji". Podobnie uznał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 czerwca 2000 r., sygn. akt l SA 1123/99 stwierdzając, że "strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy (art. 145 § 1 pkt 1 kpa) musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany: nie jest rzeczą organu administracji przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie". Dla wznowienia postępowania konieczne jest również, aby na podstawie tych fałszywych dowodów ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Pierwszy wyjątek od tej zasady wymieniony jest w art. 145 § 2 i dotyczy możliwości wznowienia, jeszcze przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu, jeżeli jest ono oczywiste, a wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Oczywistość musi więc dotyczyć cech zewnętrznych fałszu. Przesłanka niebezpieczeństwa lub szkody dla interesu społecznego musi być wynikiem przeprowadzonej oceny stopnia zagrożenia tych wartości. Zarówno oczywistość fałszerstwa, jak i wystąpienie określonego niebezpieczeństwa muszą być przytoczone i wykazane w uzasadnieniu decyzji. Drugi wyjątek określony jest w art. 145 § 3 kpa dotyczy sytuacji, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być w ogóle wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Może tu wchodzić w grę immunitet, amnestia, przedawnienie ścigania, karania albo abolicja. Z kolei art. 145 § 1 pkt 5 kpa określa, że wznawia się również postępowanie zakończone decyzją ostateczną, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane jednak organowi, który ją wydał. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 marca 2002 roku, sygn. akt III RN 75/01 "Wznowienie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 5 kpa) powinno nastąpić nie tylko z uwagi na ujawnienie nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, istniejących w dniu wydania decyzji oraz nieznanych organowi, który ją wydał". Dowód musi istnieć w dacie wydania decyzji, aby mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2001 roku, sygn. akt V SA 1831/00, stwierdził, że "nowe dowody to takie dowody, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował (obojętnie z jakich przyczyn). Jeżeli jednak dowody te były, a organ orzekający "ich nie zbadał", to nie można takich dowodów w postępowaniu wznowieniowym uważać za nowe, choćby organ w postępowaniu poprzednim z dowodami tymi się nie zapoznał albo niewłaściwie je ocenił". Podobne stanowisko prezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. akt III SA 1226/97 wskazując, że na mocy art. 145 § 1 pkt 5 kpa wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi który wydał decyzję. Nie jest przy tym istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań, np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy z innych powodów. Przesłanką wznowienia postępowania jest także wyjście na jaw istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy nowych okoliczności faktycznych. Pojęcie nowej okoliczności faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu. Okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 2510/05). W innym z kolei wyroku (wyrok z dnia 19 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 855/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że "Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Przy wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie jest istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie, lecz czy były to istotne okoliczności w sprawie. Warunkiem wznowienia postępowania jest w tym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność miała istotne znaczenie dla sprawy i istniała w dniu wydania decyzji, przy czym nie była znana organowi, który wydał decyzję". Nie można zatem wznowić postępowania, gdy okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy były znane organowi wcześniej, mielibyśmy wtedy bowiem do czynienia z odmienną oceną zgromadzonego materiału dowodowego po wydaniu decyzji, którą organ jest przecież związany. Analizując wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2006 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dowódcy P. Okręgu Wojskowego w B. Nr [...] z dnia [...] października 2005 r., oraz dołączony do niego "nowy dowód" w postaci wyciągu z rozkazu Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w B. nr PF [...] z dnia [...] września 1990 r., którego brak, zdaniem skarżącego miał decydujący wpływ na decyzje wydane przez organy l i II instancji, należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie bez wątpienia nie zachodzi przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Dowodami fałszywymi są takie dowody, które są nieprawdziwe i niezgodne z obiektywnie istniejącą rzeczywistością, a jednocześnie dowody takie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący w ogóle nie wskazał jaki dowód został sfałszowany oraz w jaki sposób i w jakich okolicznościach doszło do fałszerstwa. Nie powołał się na żaden wyrok Sądu i nie wykazał, że w postępowaniu doszło do fałszerstwa, które jest "oczywiste". W odniesieniu natomiast do dowodu wskazanego przez skarżącego, tj. wyciągu z rozkazu Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w B., pod kątem przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, stwierdzić należy, że nie jest on istotny dla sprawy ponieważ wskazuje jedynie, że wyżej wymieniony żołnierz pobierał dodatek za służbę w organach Żandarmerii Wojskowej podczas służby wojskowej w Oddziale Żandarmerii Wojskowej w B. Nie wskazuje natomiast na to, że pobierał dodatek stały, zachowany, bądź wyrównawczy podczas pełnienia zawodowej służby wojskowej w 2 Okręgowej Stacji Obsługi Samochodów w B. oraz w 5 Rejonowych Warsztatach Technicznych w B. Kwestia pobierania dodatku za służbę w Żandarmerii Wojskowej jest oczywista i nie była kwestionowana przez organy wojskowe, które w dniu wydania decyzji brały pod uwagę ten element uposażenia żołnierza, gdyż wynikał on z zaświadczenia o zaopatrzeniu pieniężnym wystawionym przez Jednostkę Wojskową Nr [...] w B. Zgodnie z powołanym przez skarżącego przepisem § 44 zarządzenia Ministra Obrony Narodowej Nr 30/MON z dnia 10 kwietnia 1990 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. Rozk. MON z 1993 r. póz. 61, z późn. zm.), istniała możliwość zachowania dodatków do uposażenia żołnierzy zawodowych, którzy zostali przeniesieni na stanowiska na których pobierane dotychczas dodatki nie przysługują, według stawek obowiązujących przed przeniesieniem, ale pod pewnymi warunkami. Żołnierz taki zachowywał prawo do dodatku w pełniej wysokości, jeżeli przeniesienie nastąpiło wskutek utraty zdolności do służby na zajmowanym stanowisku spowodowanej wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem służby wojskowej lub chorobą powstałą w związku ze szczególnymi warunkami tej służby, a żołnierzowi zostało przyznane świadczenie odszkodowawcze z tego tytułu; do połowy ostatnio pobieranego dodatku, jeżeli przeniesienie nastąpiło z innych przyczyn, a żołnierz zajmował stanowisko uprawniające do dodatku przez okres 10 lat. W toku postępowania ustalono, że w stosunku do skarżącego nie wydano decyzji o zachowaniu dodatku z godnie z § 44 zarządzenia Ministra Obrony Narodowej Nr 30/MON z dnia 10 kwietnia 1990 r. Nie było także możliwe przywrócenie tego dodatku w oparciu § 35 ust. 1 w związku z § 9 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. z 2000 r., Nr 90, poz. 1005 z późn. zm.), z uwagi na brak decyzji uprawnionego organu wydanej na podstawie § 44 zarządzenia Ministra Obrony Narodowej Nr 30/MON z dnia 10 kwietnia 1990 r. Przedstawiony wyciąg z rozkazu Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w B. nr [...] z dnia [...] września 1990 r. nie dowodzi, że była w dniu wydania decyzji Dowódcy P. Okręgu Wojskowego w B. Nr [...] z dnia [...] października 2005 r., podstawa do zachowania dodatku skarżącemu, które to prawo uzależnione było od enumeratywnie wskazanych przyczyn dla których nastąpiło przeniesienie służbowe oraz okresu otrzymywania dodatku przed przeniesieniem służbowym. Dowód powyższy zaświadcza o okolicznościach znanych organom administracji w dniu wydania decyzji i chociaż sam dokument przedłożony przez skarżącego nie był znany tym organom, nie jest on dowodem nowym w sprawie, ani też istotnym dla niej. Tym samym nie została spełniona przesłanka określona w cyt. wyżej przepisie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W świetle powyższego za słuszne należy uznać stanowisko organów administracji wojskowej, że brak było podstaw do uchylenia w toku wznowionego postępowania decyzji Nr [...] z dnia [...] października 2005 r. wobec nie spełnienia przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 77 Konstytucji przez pozbawienie skarżącego prawa zaskarżenia decyzji do sądu. W związku z funkcjonowaniem ostatecznej decyzji w obrocie jej wzruszenie może nastąpić tylko w trybach nadzwyczajnych i tylko po spełnieniu przewidzianych prawem przesłanek. Niniejsze postępowanie toczy się w trybie postępowania wznowieniowego a zatem stwierdzenie o pozbawieniu prawa do Sądu nie znajduje uzasadnienia. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji wyroku Sądu.