III SA/Lu 9/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Protokolant Starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 lutego 2009 r. sprawy ze skargi D. G. na orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej Komendancie Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej upomnienia 1. uchyla zaskarżone orzeczenie; 2. zasądza od Komisji Dyscyplinarnej Komendancie Państwowej Straży Pożarnej na rzecz D. G. kwotę 257.- (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania; 3. określa, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości. Zaskarżonym orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] grudnia 2008 r. Komisja Dyscyplinarna przy L. Komendzie Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w L. w pięcioosobowym składzie po rozpoznaniu odwołania od kary dyscyplinarnej upomnienia wymierzonej przez Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w K. -. D. G. nałożonej w dniu [...] września 2008 r. orzeczono zaskarżoną karę upomnienia utrzymać w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż podstawą ukarania D.G. karą upomnienia stanowi art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej oraz art. 1 pkt 2 i 3 w związku z art. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej za przewinienie polegające na: - nienależytym wykonywaniu zadań służbowych czyli nierealizowanie zadań zawartych w zakresie czynności z dnia 1 marca 2007 r. , a w szczególności zadań zawartych w pkt 8 ust. 11 polegających na przyjmowaniu w zdarzeniach i dysponowaniu sił i środków do zdarzeń, zgodnie z obowiązującymi procedurami w przypadku braku właściwych procedur - zgodnie z obowiązującymi aktami normatywnymi i prawnymi dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, a także posiadaną wiedzą – przez co nie dopełnił zadań wynikających z przepisów, a mianowicie nie zadysponował odpowiednich sił i środków PSP do działań ratowniczych polegających między innymi na wykonywaniu pomocniczych czynności ratowniczych tj. udzielanie pomocy innym służbom., - popełnienie czynu sprzecznego ze złożonym ślubowaniem. W świetle zgromadzonego materiału komisja stwierdziła, że D. G. przy przyjmowaniu zgłoszenia od dyspozytorki pogotowia ratunkowego w dniu 30 stycznia 2008 r. o potrzebie udzielenia pomocy karetce pogotowia, która się zakopała, zgodnie z ww. dokumentami regulującymi funkcjonowanie Powiatowego Stanowiska Kierowania powinien wypytać zgłaszającego o okoliczności zdarzenia oraz inne informacje, które byłyby istotne w podjęciu decyzji o ilości i rodzaju dysponowanych, niezbędnych sił i środków. Ponadto zgodnie z obowiązującą w KPPSP K. procedurami dysponowania sił i środków dla udzielenia pomocy w stanach nagłego zagrożenia życia w przypadku braku możliwości zadysponowania zespołu ratownictwa medycznego zadysponować siły i środki PSP. D. G. przyjmując informację o zdarzeniu od dyspozytorki nie posiadał pełnych informacji o zdarzeniu. Jednakże zgodnie ze wskazaną wyżej procedurą oceny stanu faktycznego i potrzeby dyspozycji sił i środków dokonuje dyspozytorka pogotowia ratunkowego. Skarżący po otrzymaniu informacji od dyspozytorki pogotowia ratunkowego poinformował ją, że nie ma możliwości zadysponowania odpowiedniego sprzętu. W tej sytuacji, mając wątpliwości odnośnie konieczności dysponowania sił i środków straży pożarnej powinien zadać dyspozytorce pogotowia ratunkowego dodatkowe pytania zgodnie z zasadami określonymi w pkt 3.1. "zasad współdziałania jednostek PSP z Jednostkami Pogotowia Ratunkowego, Służby Zdrowia MSW oraz Policji podczas organizowania i prowadzenia działań ratowniczych na terenie województwa lubelskiego w celu pełniejszego zbadania zaistniałej sytuacji, D. G. w tej kwestii nie zastosował się do ww. procedury. Skargę na powyższe orzeczenie wniósł D.G. wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie przepisów art. 118 ust. 2 i art. 122 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej poprzez: - orzeczenie w sprawie przez organ nienależycie obsadzony, a to Komisje Dyscyplinarną działającą przy Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w L., w skład której wchodziło 5 członków podczas gdy zgodnie z przepisami art. 122 ust. 1 winna ona liczyć 3 członków, - na przeprowadzeniu przed Komisją Dyscyplinarną rozpatrującą odwołanie postępowania dowodowego, - nie rozważenie wszystkich zarzutów i argumentów podniesionych w odwołaniu i częściowej analizie zgromadzonego materiału dowodowego, w kontekście podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Komisja Dyscyplinarna przy Wojewódzkim Komendancie Straży Pożarnej w L. wniosła o jej oddalenie podnosząc argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kognicja Wojewódzkich Sądów Administracyjnych określona między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta polega na badaniu zgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z przepisami postępowania administracyjnego, także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji w podanym wyżej zakresie dała podstawę do uznania, że zaskarżony akt administracyjny narusza prawo. Podstawą materialno-prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 118 i następne ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. 06.96.867 ze zm.). Na wstępie wskazać należy, że przepis art. 118 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej przewiduje odrębny tryb procedowania w sprawach za przewinienia dyscyplinarne mniejszej wagi, w tym trybie przełożony dyscyplinarny (według art. 120 właściwy przełożony uprawniony do mianowania lub powołania) może wymierzyć karę upomnienia na piśmie tj. karę dyscyplinarną najmniej dolegliwą. Zgodnie z ust. 2 omawianego przepisu od kary upomnienia wymierzonej przez przełożonego dyscyplinarnego przysługuje ukaranemu odwołanie do właściwej komisji dyscyplinarnej. Podzielić należy stanowisko skargi , że kompetentną do orzekania w sprawie odwołania od orzeczenia przełożonego jest właściwa komisja dyscyplinarna przy Komendzie Wojewódzkiej. W stanie faktycznym sprawy jest to komisja powołana przy Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w L. (art. 21 ust. 2 cyt. ustawy). Zdaniem sądu, komisja ta występuje w podwójnej roli to jest orzeka jako organ I instancji i jednocześnie jako organ II instancji rozpatrując odwołania właśnie od orzeczeń dyscyplinarnych przełożonych funkcjonariuszy pożarnictwa. Podnieść należy jednakże, że przepis art. 118 ust. 2 , który nadaje taką właściwość nie określa jej mianem odwoławcza używając wprost zwrotu właściwa. Oznacza to, że jest tu mowa o tej samej komisji, do której odwołuje się cytowany wyżej przepis art. 121 ust. 1 pkt 2 lit. a/, a tylko rozpatrującej odwołania strażaków od orzeczeń wydawanych jednoosobowo przez przełożonych dyscyplinarnych i wobec braku stosownej regulacji ustawowej działającej w składach 3 osobowych zgodnie z normą art. 122 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Przenosząc zasady kpk (art. 439 § 1 pkt 2 kpk) na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że orzekanie w sprawie przez Komisję w innym składzie nieprzewidziany ustawą to jest orzekanie przez organ niewłaściwe obsadzony stanowi naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w art. 145 skutkującą uchylenie zaskarżonego akt administracyjnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy odwołanie rozpozna właściwa Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w składzie zgodnym z art. 122 ust. 1 cyt. ustawy o Straży Pożarnej tj. 3 członków, ustosunkuje się należycie do wszystkich zarzutów odwołania, a swoje stanowisko merytorycznie uzasadni odnosząc się do zarzutów i wniosków strony ze szczególną starannością. Mając powyższe względy na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1276 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 cyt. wyżej ustawy, a orzeczenie o wykonalności (pkt 3) na podstawie art. 152 cyt. wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.