I OSK 884/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge- Lissowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot- Mładanowicz Protokolant Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1723/08 w sprawie ze skargi W.B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe funkcjonariusza Policji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz W.B. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 26 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1723/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W.B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. nr [...], którą utrzymany został w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]. Rozkazem tym ustalono dla W.B. z dniem [...] stycznia 2008 r. uposażenie zasadnicze w 6 grupie zaszeregowania, zwolniono go z dniem [...] lutego 2008 r. z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowano z dniem [...] lutego 2008 r. na stanowisko specjalisty Sekcji Operacyjno-Rozpoznawczej Wydziału w Krakowie Zarządu III w 6 grupie zaszeregowania. W skardze W.B. zarzucił, że nowe stanowisko jest niższe od poprzednio zajmowanego stanowiska specjalisty Sekcji Operacyjno-Rozpoznawczej Wydziału w Krakowie Zarządu II Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, które było zaszeregowane do 9 grupy, obecnie zaś do 6, a nie do 7, a zmiana ta spowodowała obniżenie stopnia etatowego z podinspektora na nadkomisarza i odebranie awansu w stopniu. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd stwierdził: Zaskarżone decyzje zostały wydane na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1, § 9 ust. 4, § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od których jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2 i 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającego to rozporządzenie z dniem [...] stycznia 2008 r. Przepisy rozporządzenia zmieniającego dokonały zmiany przeszeregowań policjantów w zależności od ich stopni etatowych, w zakresie grup policjantów, stawek uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia. Na skutek nowelizacji załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. wprowadzonej rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r., usunięte zostały stanowiska zawierające w nazwie dodatkowe określenie Biura Spraw Wewnętrznych, z wyjątkiem stanowiska dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych. Zgodnie z treścią § 5 pkt 2 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., policjantowi pełniącemu w dniu wejścia w życie rozporządzenia służbę na stanowisku zawierającym w nazwie określenie Biuro Spraw Wewnętrznych, przyznaje się stawkę uposażenia zasadniczego, określoną dla analogicznego stanowiska w Komendzie Głównej Policji. Zgodnie zaś z treścią § 6, zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup zaszeregowania i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, stawki uposażenia zasadniczego oraz dodatki do uposażenia, a także warunki ich otrzymywania, określone w rozporządzeniu Ministra z dnia 6 grudnia 2001 r., stosuje się przy ustalaniu uposażeń przysługujących policjantom od dnia [...] stycznia 2008 r. Stwierdzić należy, że nowelizacja rozporządzenia pozbawiła policjantów, pełniących dotychczas służbę na stanowiskach w Biurze Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, prerogatyw (przywilejów) w uposażeniu i możliwości awansu, jakie posiadali w porównaniu z policjantami posiadającymi te same stopnie służbowe, lecz pełniącymi służbę na innych stanowiskach, w innych komórkach organizacyjnych KGP. Aby zmiany wprowadzone rozprowadzeniem z dnia 8 lutego 2008 r. mogły być zastosowane w praktyce, koniecznym było wydanie przez przełożonego danego policjanta stosownego rozkazu personalnego. Komendant Główny Policji, wydając zatem rozkaz personalny w niniejszej sprawie był zobligowany do jego wydania i zastosowania nowych przepisów. Podkreślić tu należy, iż w niniejszej sytuacji, na skutek zmiany przepisów prawa, nastąpiła konieczność wydania takiego rozkazu i jest to konsekwencją zmiany prawa, a nie zmiany przez przełożonego warunków. To rozróżnienie jest szczególnie istotne dla oceny zastosowania we wspomnianych rozkazach personalnych art. 32 ust. 1 ustawy o Policji i świadomego pominięcia przez organ art. 38 tej ustawy. Komendant Główny Policji musiał zastosować art. 32 ust. 1 ustawy, gdyż musiał zwolnić policjanta z dotychczasowego stanowiska, aby móc mianować go na stanowisko przewidziane w znowelizowanym rozprowadzeniu. Komendant Główny Policji nie był zatem kreatorem zmiany warunków służby, zmiana ta dokonała się poza nim – poprzez zmianę przepisów prawa. Zmiana prawa jest całkowicie odmienna od jakichkolwiek przesłanek zawartych w treści art. 38, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko, dlatego też przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Reprezentowany przez adwokata, W.B. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia, a także uchylenia decyzji organów obu instancji i zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 38 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), 2) naruszenie art. 7, 8 i 107 § 3 K.p.a., które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż konieczność podjęcia takich rozstrzygnięć jak wydały w sprawie organy wynikała – zdaniem Sądu, z uwagi na zmianę przepisów rozporządzenia wykonawczego, jednak zastosowanie przepisów takiego aktu nie może stać w sprzeczności z przepisami ustawy Policji, w tym art. 38. Skoro stanowisko analogiczne, na które w myśl przepisów rozporządzenia miało nastąpić przeniesienie nie jest stanowiskiem równorzędnym w rozumieniu ustawy z uwagi na niższy stopień etatowy, co miało miejsce w sprawie, to nie można było dokonać takiego przeniesienia, ale znaleźć stanowisko równorzędne, a w każdym bądź razie nie niższe. Naruszenie przepisów K.p.a. zdaniem skarżącego, polegało na tym, że nie wyrok nie zawiera w zasadzie wyjaśnienia czy przeniesienia miało równorzędny charakter. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że zaskarżone decyzje zostały wydane na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) dalej "ustawa o Policji", a także rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy. Art. 32 ust. 1 stanowi, że do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenie oraz zwalnianie z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkól policyjnych. Jest to przepis tzw. kompetencyjny, który wskazuje tylko organ właściwy do wydawania decyzji w sprawach, które przepis ten wymienia. Sam zatem nie może stanowić wyłącznej podstawy prawnej do podjęcia decyzji. Konieczna jest bowiem regulacja materialna w sprawach, w których przepis ten wskazuje tylko organ właściwy. Konieczność wydania decyzji personalnych, zmieniających stanowisko służbowe skarżącego wynikała, zdaniem Sądu, ze zmiany przepisów rozporządzenia wykonawczego do ustawy o Policji. Zgodzić należy się, że zmiana takich przepisów może pociągać za sobą potrzebę zmiany w stanowiskach służbowych i innego zaszeregowania. Jednak zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej, iż zmiana taka powinna odbywać się zgodnie z przepisami wyższej rangi, tj. ustawy, na podstawie której przepisy wykonawcze zostały wydane. Oznacza to, że należy odwołać się do przepisów ustawy o Policji i norm pozwalających na dokonanie przeszeregowania. Podkreślić należy, iż rację ma skarżący, że takim przepisem jest art. 38 tej ustawy, która normuje sytuacje możliwości przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe. Nie ma bowiem innych przepisów zawierających jakiekolwiek regulacje w tej materii. Skoro zatem skutkiem zmiany przepisów rozporządzenia była konieczność dostosowania do niego zaszeregowań, co wiązało się ze zmianą stanowiska i przeniesienia na niższe, należało zastosować tryb przewidziany w art. 38 ustawy o Policji. Błędne jest zatem twierdzenie Sądu, że wystarczającą podstawę wydania decyzji stanowi art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, a art. 38 nie mógł mieć zastosowania, gdyż jest wprost przeciwnie. W ponownym postępowaniu Wojewódzki Sąd wskaże, czy organy zachowały przesłanki wskazane w ww. przepisie. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 154, poz. 1270 ze zm.).