VII SA/Wa 2152/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2009 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala UZADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] S.A.. od decyzji Nr [...] znak: [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. Prezydenta [...] wnoszącej sprzeciw w sprawie zamiaru budowy przyłącza wodociągowego, przykanalików i zasilania placu budowy, budowy przyłącza ciepłowniczego i zasilania placu budowy, budowy przyłączy energetycznych i zasilania placu budowy, budowy przyłącza telekomunikacyjnego, przebudowy przyłącza wodociągowego, przebudowy przyłączy elektroenergetycznych, przebudowy kanalizacji telefonicznej, związanych z inwestycją [...] realizowaną przy ul. [...] na działkach nr ew. [...] z obrębu [...] w [...] uchylił zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 1 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw. W przedmiotowej sprawie organ II instancji stwierdził, iż rozstrzygnięcie merytoryczne Prezydenta [...] jest prawidłowe, jednak zarówno przywołana podstawa prawna, jak i uzasadnienie decyzji organu I instancji należy uznać za wadliwe. Organ ten podniósł, iż organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który zawiera przesłankę wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ jaką jest niedopełnienie obowiązku nałożonego postanowieniem w przedmiocie uzupełnienia brakujących dokumentów. Dokumenty te dotyczyły określenia numerów wszystkich działek, na terenie których będą prowadzone planowane roboty budowlane; oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek objętych zgłoszeniem oraz projektu zagospodarowania terenu z wyraźnie zaznaczonymi projektowanymi przyłączami objętymi zgłoszeniem, oraz projektów przyłączy wykonanych przez uprawnionego projektanta zawierających opis techniczny, warunki przyłączenia do poszczególnych sieci, oraz wymagane uzgodnienia. W uzasadnieniu decyzji II-instancyjnej stwierdzono, iż inwestor złożył brakujące dokumenty, jednak nadal były wypełnione w sposób nieprawidłowy, co uniemożliwiło organowi I instancji stwierdzenie wykonalności postanowienia. Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że zgłoszone prace dotyczyły w zasadzie przebudowy sieci z tym jednak, że brak jest podstaw do zakwalifikowania tych prac jako robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt. 11 ww. ustawy Prawo budowlane. Organ podniósł, iż Prawo budowlane w art. 3 pkt. 7a definiuje przebudowę jako wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, m.in. takich jak: wysokość czy długość. Jak wynika z dokumentacji dotyczącej niniejszej inwestycji planowana przebudowa spowoduje zmianę długości sieci, zatem dla rozpoczęcia robót konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Z tego powodu Wojewoda [...] uznał za bezprzedmiotowe wezwanie inwestora do uzupełnienia dokumentacji, skoro inwestycja w trybie zgłoszeniowym nie mogła być w ogóle zaakceptowana. Organ odwoławczy stwierdził, iż wypełnienie nawet całego obowiązku nałożonego postanowieniem nie mogłoby skutkować wydaniem decyzji zezwalającej na budowę. Wojewoda podniósł, iż organ I instancji w tym stanie faktycznym powinien wezwać [...] S.A. do złożenia dokumentów niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę wymienionych w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego. Na decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] S.A. Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] i poprzedzającej jej decyzji Prezydenta [...] oraz o zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Zaskarżonym decyzją skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie: - zasady potwierdzonej w wyroku NSA z dnia 27 kwietnia 2007 r. IIOSK 688/06, ONSAiWSA 2008/4/66 z której wynika że, jeżeli zgłoszenie dokonane na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) obejmuje kilka odrębnych robót budowlanych, których wykonanie nastąpi niezależnie, a tylko niektóre z nich wymagają pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego), to organ powinien zgłosić sprzeciw jedynie co do robót budowlanych wymagających tego pozwolenia; - art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez naruszenie zasady, że o ile zgłoszenie dokonane zostało na podstawie w/w artykułu i obejmuje kilka odrębnych robót budowlanych, których wykonanie nastąpi niezależnie, a tylko niektóre z nich wymagają pozwolenia na budowę, to organ powinien zgłosić sprzeciw jedynie co do robót budowlanych wymagających tego pozwolenia; - art. 107 § 4 kpa które polega na braku wskazania w uzasadnieniu podstawy prawnej decyzji i braku przesłanek jej zastosowania; - art. 7 8 i 80 kpa polegającym na tym, iż organy nie wyjaśniły co jest parametrem charakterystycznym sieci i nie odniosły się do zarzutów skarżącej spółki podnoszonych w toku postępowania oraz nie odniosły się do opinii przedstawionych w sprawie. Skarżąca spółka podniosła również, iż organy dopuściły się nieprawidłowej wykładni art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego oraz w konsekwencji błędnie niezastosowały art. 29 ust. 1. pkt 20 i art. 29 ust. 2 pkt 11. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoją argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuję na uwzględnienie. Z treści zaskarżonej decyzji Wojewody [...] wynika, że podstawą wniesienia sprzeciwu w sprawie zamiaru realizacji inwestycji szczegółowo opisanej w zgłoszeniu inwestora był przepis art. 30 ust. 6 pkt.1 ustaw z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 z 1994 r. poz.414 z późn. zm), a zatem uznanie, iż dla realizacji tej inwestycji wymagane jest pozwolenie na budowę. W ocenie organu zgłoszone prace dotyczą wprawdzie przebudowy sieci już istniejącej (wodociągowej, ciepłowniczej, energetycznej, telekomunikacyjnej, telefonicznej oraz stosownych przyłączy), tym niemniej charakter tej inwestycji jest tego rodzaju, że nie może być uznana za zwolnioną od obowiązku uzyskania pozwolenia, o którym wyżej mowa. Z dokumentacji przedłożonej przez inwestora wynika bowiem, że planowana przebudowa spowoduję zmianę długości sieci, a więc charakterystycznego jej parametru. Nie jest to więc przebudowa polegająca wyłącznie na wykonaniu robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu. Zdaniem Sądu z powyższą argumentacją należy się zgodzić albowiem każda zmiana długości sieci jest sama w sobie zmianą jej charakterystycznego parametru. Ustawa prawo budowlane w art. 3 pkt. 7a nie przewiduję tu swoistej gradacji i nie wskazuje, iż zmiana długości o charakterze niewielkim (np. o kilkadziesiąt centymetrów) już taką nie jest. Wywody przedstawione przez skarżącą Spółkę w tej materii należy więc odrzucić albowiem wykładnia przepisu art. 3 pkt. 7a, którą zaprezentowano w skardze nie znajduję oparcia w jego literalnym brzmieniu. Zmiana parametru, o którym mowa (długości) także w przypadku takich inwestycji o jaką chodzi w przedmiotowej sprawie skutkuje koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę. Przepis art. 3 pkt. 7a Prawa Budowlanego wskazuje ją oprócz kubatury, powierzchni zabudowy i szerokości bądź liczby kondygnacji. Należy pamiętać, iż inwestor zgłosił w istocie zamiar przebudowy zastanej struktury uzbrojenia terenu po to aby przesunąć ją w kierunku pasa drogowego. Funkcjonowanie jej w dotychczasowym miejscu (na środku działki inwestora) uniemożliwia prowadzenie jakichkolwiek robót budowlanych. Zmiana długości sieci, a także usytuowania przyłączy była w takim przypadku nieunikniona co potwierdza dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy. W ocenie Sądu za błędne uznać należy w realiach przedmiotowej sprawy odwołanie się przez skarżącą Spółkę do poglądu wyrażonego w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 27 kwietnia 2007 r. (II OSK 688/06 – LEX nr 339431). Otóż teza tamże postawiona wiązała się z zupełnie innym stanem faktycznym. Sprzeciw zgłoszono tu bowiem do złożonego przez skarżącego zgłoszenia wymiany kominów, pokrycia dachowego, okien, lukarny, oraz wbudowania dwóch okien połaciowych. Nie można podzielić wywodów skargi także w tej części w której odwołuje się ona do treści przepisu art. 3 pkt. 7a Prawa budowlanego w zakresie w jakim uznaje on dopuszczalność zmiany charakterystycznych parametrów w przypadku dróg. Ta regulacja ma bowiem charakter szczególny i nie można stosować jej w drodze swoistej analogii do innych inwestycji niż drogi. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest przepis art. 151 ppsa.