I OZ 426/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z zażalenia P. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt II SAB/Sz 90/08 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi P. J. na bezczynność Prokuratora Apelacyjnego w Szczecinie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 20 marca 2009 r. sygn. akt II SAB/Sz 90/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił P. J. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego, w sprawie ze skargi P. J. na bezczynność Prokuratora Apelacyjnego w Szczecinie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że istotą prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest umożliwienie osobom, które nie posiadają własnych środków, dochodzenia przed sądem swych praw, a w niniejszej sprawie z treści wniosku P. J. o przyznanie prawa pomocy wynika, że sytuacja materialna skarżącego, będącego rencistą, co do zasady powinna uzasadniać pozytywne rozpatrzenie wniosku. Jednak, zdaniem Sądu I instancji, zasada rozpatrzenia wniosku o prawo pomocy w sposób zindywidualizowany, to znaczy odrębnie w każdej sprawie, nie może być stosowana automatycznie w sytuacji, gdy osoba żądająca ochrony sądowej celowo i wyłącznie dla własnej satysfakcji wynikającej z samego wdania się w spór wnosi skargi do sądu. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że z repertorium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wynika, że P. J. licząc od dnia 1 października 2008 r. do dnia 11 marca 2009 r. wniósł ogółem do sądu 266 skarg i wniosków. Zdaniem Sądu I instancji wszystko to świadczy o tym, że P. J. wnosząc skargi do sądu w omawianych sprawach nie działa w imię ochrony swych praw, lecz korzysta z nich w sposób nadmierny i bez żadnej, logicznie uzasadnionej potrzeby. Sąd I instancji stwierdził, że składane przez P. J. oświadczenia o stanie majątkowym nie odzwierciedlają jego rzeczywistej sytuacji finansowej. Na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 marca 2009 r. P. J. złożył zażalenie, z którego wynika, że nie zgadza się z tym rozstrzygnięciem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawiania wszelkich istotnych okoliczności dotyczących jego sytuacji materialnej, której analiza umożliwia rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Niewątpliwie taką istotną okolicznością, mającą wpływ na ocenę, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest fakt prowadzenia przez P. J. szeroko pojmowanej działalności skargowej, na co słusznie wskazał Sąd I instancji. Zauważyć bowiem należy, że liczba wniesionych przez P. J. skarg oraz zażaleń - niewątpliwie wymagająca pewnych nakładów - wskazuje, iż skarżący nie wykazał, aby nie był w stanie ponieść kosztów postępowania. Wskazać należy, że domaganie się przez skarżącego przerzucenia kosztów postępowania na Państwo, którego budżet wypracowany jest przez ogół obywateli, stanowi przejaw dążeń do nadużywania tego prawa i kłóci się z ratio legis instytucji prawa pomocy. Powyższe działanie skarżącego sprzeczne jest z interesem ogółu, a Sąd rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zobowiązany jest wyważyć interes ogółu i słuszny - co wymaga podkreślenia w niniejszej sprawie - interes jednostki. Pamiętać również należy o zasadzie wyrażonej w art. 199 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie ponoszą strony, od której to zasady instytucja przyznania prawa pomocy stanowi odstępstwo. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.